බුදුන්වහන්සේ ගේ පියසටහන් ඔස්සේ - 20,21,22 දින

 

පූජ්‍ය පඤ්ඤාකාර හිමියන් විසින් රචිත බුදුන්වහන්සේ ගේ පියසටහන් ඔස්සේ දිනසටහන් පොතේ සිංහලානුවාදය - 20,21,22 දින 

බුදුන්වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දෙසැම්බර් 30 (20 වන දිනය)

ඉන්දියාවේ අනෙකුත් ප්‍රදේශවලට වඩා බෞද්ධ පූජනීය භූමියේ ශීත කාලය ඉතා අධිකය. එමෙන්ම, වසරේ අවසාන දින කිහිපය දෙවි මිනිසුන්ගේ ශාස්තෘ වූ බුදු පියාණන් වහන්සේගේ ශ්‍රී පාද පද්මය අසල හිස නමා ආචාර කිරීම සඳහා සිය ආධ්‍යාත්මික නිවහන වෙත පැමිණෙන වන්දනාකරුවන්ගෙන් බෙහෙවින් පිරී පවතියි.

​බුද්ධගයාවේ ප්‍රධානතම කේන්ද්‍රස්ථානය වන්නේ මීටර් 52ක් උසින් යුත්, ඉතා සියුම් ලෙස කැටයම් කළ මුහුණත් හතරකින් සමන්විත මහාබෝධි ස්තූපයයි (මහා බෝධි විහාරය ලෙසද හැඳින්වේ). ක්‍රිස්තු පූර්ව 3 වන සියවසේදී අසෝක අධිරාජ්‍යයා බුදුන් වහන්සේට ගෞරව කිරීම පිණිස මෙම ස්ථානයේ ස්තූපයක් ඉදිකළේය. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 7 වන සියවසේදී බෙංගාලයේ පාලක රජවරුන් විසින් මෙම විහාරය වඩාත් විශාල ලෙස ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලදී. 12 වන සියවසේදී මෙම විහාරය විනාශයට පත් වූ අතර, 14 වන සියවසේදී මියන්මාරයේ (බුරුමයේ) රජවරුන් විසින් එය නැවත පිළිසකර කරන ලදී. ඉන් පසු ගත වූ සියවස් ගණනාව තුළ මහාබෝධි ස්තූපය මහා ගංවතුර උවදුරු වලට ගොදුරු වී මඩ ස්ථර යට වැලලී ගියේය.

19 වන සියවසේ මැද භාගයේදී බ්‍රිතාන්‍ය පුරාවිද්‍යාඥ ඇලෙක්සැන්ඩර් කනිංහැම් විසින් මෙම ස්ථානය කැණීම් කර මතු කරගන්නා ලදී. ඉන් අනතුරුව, මහාබෝධි ස්තූපය අද පවතින තත්ත්වයට ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලදී.

​මහාබෝධි ස්තූපයට පිටුපසින් සශ්‍රීකව වැඩසිටින ශ්‍රී මහා බෝධීන් වහන්සේ පිහිටා ඇත. බෝධීන් වහන්සේ පාමුල රතු වැලිගලින් නිමවන ලද "වජ්‍රාසනය" පිහිටා ඇති අතර, එය බුදුන් වහන්සේ භාවනා කර බුද්ධත්වය අවබෝධ කරගත් අසුන ලෙස සැලකේ. මෙම බෝධීන් වහන්සේ සිද්ධාර්ථ කුමාරයා උපත ලැබූ දිනයේම පහළ වූවකි. උන්වහන්සේ වැඩම කර, භාවනා වඩා, සකල සත්වයා කෙරෙහි කරුණාවෙන් සම්මා සම්බුද්ධත්වයට පත්වන තෙක් මෙම බෝධීන් වහන්සේ බලා සිටියාක් වැනිය.

ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ඉතිහාසයේ උඩුයටිකුරු වීම් සමඟින්, බුදුදහමේ සලකුණු මකා දැමීමට උත්සාහ කළ පිරිස් විසින් මෙම බෝධීන් වහන්සේ කපා දමා ගිනිබත් කරන ලද අතර, ස්වභාවික විපත්වලටද ගොදුරු විය. කෙසේ වෙතත්, බොහෝ උපද්‍රව මධ්‍යයේ වුවද, බෝධීන් වහන්සේගේ පරපුර විනාශ වී නොගියේය. බුදුන් වහන්සේ සම්මා සම්බුද්ධත්වයට පත් වූ ස්ථානයට සෙවන දෙමින්, පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට එහි අංකුර වැඩෙන්නට විය. කිහිප වතාවක් බෝධීන් වහන්සේ ප්‍රතිස්ථාපනය වුවද, වර්තමාන බෝධීන් වහන්සේ පිහිටා ඇත්තේ මුල් බෝධීන් වහන්සේ වැඩසිටි එම නිවැරදි ස්ථානයේදීමය. මෙම අභිමානවත් ඉතිහාසයත් සමඟ, බෝධීන් වහන්සේ වසර දහස් ගණනක සිට බෞද්ධ ජනතාවගේ උත්තරීතර සංකේතයක් බවට පත්ව ඇත.

​සියලු සත්වයෝ සැමදා සතුටින් සිටිත්වා, බෝධි සිත නොසැලේවා, නිවන් මග ඉක්මනින් සාක්ෂාත් වේවා!

​බුදුන් වහන්සේගේ පාද සටහන් ඔස්සේ - දිනපොත

​2022 දෙසැම්බර් 31 - 2023 ජනවාරි 1 (21 - 22 දින)

රාජකීය තායි බුද්ධගයා විහාරය පිහිටා ඇත්තේ බුද්ධගයා භූමියේ ය. එය  අතිපූජ්‍ය Phra Dhambodhivong (Virayuddho) නායක හිමිපාණන්ගේ මඟපෙන්වීම යටතේ පවතින තායි විහාරයකි. උන්වහන්සේ ඉන්දියාවේ සහ නේපාලයේ තායි භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ සංඝනායක ධුරයට සමාන තනතුරක් දරති. උන්වහන්සේ 2022 මැයි 5 වන දින අතිපූජ්‍ය Somdej Phra Mahathirachan හිමියන් සමඟ හුං දාඕ (Hương Đạo) විහාරයට වැඩම කර ධම්මචේතිය ව්‍යාපෘතියට ආශිර්වාද කළහ.

​පා ගමනින් වඩින සංඝයා වහන්සේලා වෙනුවෙන් උන්වහන්සේ සෑම අදියරකදීම ඉතා මැනවින් කටයුතු සම්පාදනය කර තිබුණි. අද උදෑසන, උන්වහන්සේ මටත්, නියෝජ්‍ය නායක හිමියන්ට සහ තවත් ජ්‍යෙෂ්ඨ හිමිවරුන් දෙපළකට උදෑසන දානය සඳහා ආරාධනා කළහ. භික්ෂූන් වහන්සේලා සියයකට අධික පිරිසක් අතර සිටි සාමාන්‍ය හිමිනමක වූ මට මෙවැනි විශේෂ සැලකිල්ලක් ලැබීම තරමක් අමුත්තක් මෙන්ම මහත් ආශිර්වාදයක් විය. මම උන්වහන්සේට ගෞරව දක්වා දානය සඳහා එක් වූයෙමි. එහි කැඳ සහ විවිධ ව්‍යංජන තිබූ අතර, විශේෂයෙන්ම වියට්නාම බෞද්ධ බැතිමතෙකු විසින් පූජා කරන ලද වියට්නාම අලුත් අවුරුද්ද (Tết) වෙනුවෙන් සාදන "bánh tét" නම් සහල් කේක් විශේෂය ද විය. විදේශයක, මීදුම පිරි සීතල උදෑසනක මෙවැනි රසවත් ආහාරයක් භුක්ති විඳීමට ලැබීම සැබවින්ම සතුටකි. දැන් අපට පෙර මෙන් ක්ෂණික නූඩ්ල්ස් ආහාරයට ගැනීමට අවශ්‍ය නැත.

​උදෑසන දානයෙන් පසු, සංඝයා වහන්සේලාගේ සෞඛ්‍ය පරීක්ෂාව සඳහා තායිලන්තයේ සිට පැමිණි වෛද්‍යවරුන් සිව්දෙනෙකුට උන්වහන්සේ මාව සහ ධම්මචේතිය ව්‍යාපෘතිය හඳුන්වා දුන්හ. එහිදී උන්වහන්සේ ඉතා සතුටින් බැනර් ප්‍රදර්ශනය කරමින් ධම්මචේතිය ඉදිකිරීම් ප්‍රවර්ධනය කරන පත්‍රිකා බෙදා හැරියහ. උන්වහන්සේ මගෙන්, "ඔබ ධුතාංග චාරිකාව අවසන් කළාද?" කියා විමසූහ. "ස්වාමීනි, මම මුළු ගමනම අවසන් කිරීමට උත්සාහ කරමි," යි මම පැවසුවෙමි. එවිට උන්වහන්සේගේ මුහුණේ සිනහවක් මතු වූ අතර, ප්‍රීතිය පළ කරමින් ආශිර්වාද කළහ. මට කිසියම් වේදනාවක් හෝ බාධාවක් තිබේදැයි උන්වහන්සේ විමසූහ. මගේ පාද පැලී ඇති බව දැක, උන්වහන්සේ මාව කාමරයකට කැඳවා පාද ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා පාවහන් යුගලක් තෝරා ගැනීමට දුන්හ. එසේම මට බුදු පිළිමයක් ද තෑගි කළහ. උන්වහන්සේගේ ඒ කරුණාවට කෘතගුණ සැලකීමක් ලෙස මෙම චාරිකාව සාර්ථකව නිම කිරීමට මම අධිෂ්ඨාන කර ගත්තෙමි.

​මද්දහන් කාලයේදී තායි බැතිමතුන් සංඝයා වහන්සේලාට ඉදිරි දිගු ගමන වෙනුවෙන් පිරිකර රාශියක් පූජා කළහ. අපගේ පාත්‍රවලට දානය පූජා කරන සෑම අවස්ථාවකම, තායි බැතිමතෙක් අපගේ දෑත් අල්ලාගෙන, "දිගටම කරගෙන යන්න, භන්තේ," යැයි පැවසූහ. හුං දාඕ විහාරයේ බැතිමතුන් ද මේස් යුගල තුන්සියයක් පූජා කළහ. සංඝයා වහන්සේලා කෙරෙහි බැතිමතුන් තුළ ඇති මේ මහා භක්තිය දැක අපගේ සිත් සතුටින් පිරී ගියේය.

​Sổ නම් වූ කහ පැහැති සුනඛයාගේ ක්‍රියාකලාපය මා අසා තිබූ පරිදිම ඉතා නිවැරදිය. Sổ වසර පහක් තිස්සේ මෙම චාරිකාවලට සහභාගී වී ඇති අතර අත්දැකීම් බහුල සතෙකි. මීට පෙර ගමන්වලදී සිදුවූ තුවාලවල කැළැල් තවමත් උගේ සිරුරේ ඇත.

​අපට මුළු දවස පුරාම Āloka ව සොයාගත නොහැකි විය. මම විහාරයේ බොහෝ තැන්වල සෙවූ නමුත් ඔහු සිටියේ නැත. අවසානයේ ක්‍රියාකාරකම් ශාලාවේ කෙළවරක Āloka නිශ්චලව වැතිර සිටිනු මම දුටුවෙමි. "Āloka!" කියා කතා කළ සැනින් ඔහු මා වෙත දිව ආවේය. මම ඔහුව පිටුපස දොරෙන් කැඳවාගෙන ගියෙමි. පෙර වතාවේදී ඔහුට ප්‍රහාරයක් එල්ල වූ ස්ථානයට ආසන්න වන විට ඔහු හදිසියේම නතර විය. මම ඔහුට කතා කර ඉදිරියට යාමට හැරුණු විට, ඔහු මගේ සිවුරෙන් ඇද මාව නතර කළේය. මට ඔහුගේ බිය වැටහුණු බැවින්, මම නැවත හැරී ඔහුව ඉදිරිපස දොරෙන් කැඳවාගෙන ගියෙමි.

​සවස් යාමයේදී සංඝයා වහන්සේලා මහා බෝධි විහාරයට ඇතුළු වූහ. භික්ෂූන් වහන්සේලා, මෙහෙණින් වහන්සේලා සහ බැතිමතුන් සියලු දෙනා අත, පරිත්‍යාගශීලීන්ගේ නම් සහ ප්‍රාර්ථනා ලියන ලද මීටර් අසූවක් දිග මහා රෙදි කඩක් විය. අපි මහා බෝධි ස්තූපය සහ බෝධීන් වහන්සේ වටා දස වතාවක් ප්‍රදක්ෂිණා කළෙමු. සඳ එළිය සහ තරු පිරි අහස යට, සිසිල් සුළඟ සමඟ මුසු වූ පිරිත් සජ්ඣායනා හඬ දසත පැතිර ගියේය. 2022 වසරේ අවසාන රාත්‍රිය කෙතරම් සාමකාමීද!

​මෙලෙස තවත් වසරක් ගෙවී ගියේය. බැතිමතුන් මාර්තු අග දක්වා යන ගමනට අවශ්‍ය ආහාර ද්‍රව්‍ය පූජා කිරීමට සූදානමින් පැමිණ සිටියහ. ඇමරිකාවේ සිට පැමිණි පූජ්‍ය සීලානන්ද හිමියන් ද මාව හමුවීමට පැමිණියහ. උන්වහන්සේට මාව හඳුනා ගැනීමට පවා අපහසු විය. උන්වහන්සේගේ පළමු වදන් වූයේ, "අනේ භන්තේ, ඔබ ගොඩක් කළු වෙලා," යන්නයි. අප නවාතැන් ගෙන සිටි ස්ථානය දුටු උන්වහන්සේ එය සියලු පහසුකම් සහිත තැනක් යැයි සිතූ නමුත්, මම බිම ගසා තිබූ කූඩාරම් 100 කට අධික ප්‍රමාණය පෙන්වා අපේ නවාතැන මෙය බව පැවසූ විට උන්වහන්සේ පුදුමයට පත්ව සිනාසුණහ.

​අවසානයේදී, අප අතර සිටි වැඩිමහල් වියට්නාම සහෝදර භික්ෂුවක වූ පූජ්‍ය Chơn Hữu හිමියන්ට සෞඛ්‍ය හේතූන් මත ආපසු වැඩම කිරීමට සිදුවූ බැවින් අපට උන්වහන්සේගෙන් සමුගැනීමට සිදු විය. දැන් මේ අධික ශීතල මධ්‍යයේ ඉතිරිව සිටින්නේ වියට්නාම සහෝදරයන් තිදෙනෙකු පමණි. එසේ වුවද, අපට තනිකමක් නොදැනේ. මන්දයත් ධර්මයේ සහෝදරත්වය සහ අප දෙස බලා සිටින සැදැහැවත් බැතිමතුන්ගේ ආශිර්වාදය සැමවිටම අප සමඟ ඇති බැවිනි.

​එළඹෙන නව වසරේදී, සියලුම ආධාරකරුවන්ට, බෞද්ධ බැතිමතුන්ට සහ රටවැසියන්ට නොසැලෙන ප්‍රඥාවෙන් යුතුව සාමයෙන් ජීවත් වීමටත්, ඉක්මනින් නිවන් මඟ සාක්ෂාත් කර ගැනීමටත් හැකි වේවා!

​මතු සම්බන්ධයි!

බුදුන් වහන්සේගේ පාදස්පර්ශය ඔස්සේ - දිනපොත සටහන

​2022 දෙසැම්බර් 30 (20 වන දිනය)

ඉන්දියාවේ අනෙකුත් ප්‍රදේශවලට වඩා බෞද්ධ පූජනීය භූමියේ ශීත කාලය ඉතා අධිකය. එමෙන්ම, වසරේ අවසාන දින කිහිපය දෙවි මිනිසුන්ගේ ශාස්තෘ වූ බුදු පියාණන් වහන්සේගේ ශ්‍රී පාද පද්මය අසල හිස නමා ආචාර කිරීම සඳහා සිය ආධ්‍යාත්මික නිවහන වෙත පැමිණෙන වන්දනාකරුවන්ගෙන් බෙහෙවින් පිරී පවතියි.

​බුද්ධගයාවේ ප්‍රධානතම කේන්ද්‍රස්ථානය වන්නේ මීටර් 52ක් උසින් යුත්, ඉතා සියුම් ලෙස කැටයම් කළ මුහුණත් හතරකින් සමන්විත මහාබෝධි ස්තූපයයි (මහා බෝධි විහාරය ලෙසද හැඳින්වේ). ක්‍රිස්තු පූර්ව 3 වන සියවසේදී අසෝක අධිරාජ්‍යයා බුදුන් වහන්සේට ගෞරව කිරීම පිණිස මෙම ස්ථානයේ ස්තූපයක් ඉදිකළේය. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 7 වන සියවසේදී බෙංගාලයේ පාලක රජවරුන් විසින් මෙම විහාරය වඩාත් විශාල ලෙස ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලදී. 12 වන සියවසේදී මෙම විහාරය විනාශයට පත් වූ අතර, 14 වන සියවසේදී මියන්මාරයේ (බුරුමයේ) රජවරුන් විසින් එය නැවත පිළිසකර කරන ලදී. ඉන් පසු ගත වූ සියවස් ගණනාව තුළ මහාබෝධි ස්තූපය මහා ගංවතුර උවදුරු වලට ගොදුරු වී මඩ ස්ථර යට වැලලී ගියේය.

19 වන සියවසේ මැද භාගයේදී බ්‍රිතාන්‍ය පුරාවිද්‍යාඥ ඇලෙක්සැන්ඩර් කනිංහැම් විසින් මෙම ස්ථානය කැණීම් කර මතු කරගන්නා ලදී. ඉන් අනතුරුව, මහාබෝධි ස්තූපය අද පවතින තත්ත්වයට ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලදී.

​මහාබෝධි ස්තූපයට පිටුපසින් සශ්‍රීකව වැඩසිටින ශ්‍රී මහා බෝධීන් වහන්සේ පිහිටා ඇත. බෝධීන් වහන්සේ පාමුල රතු වැලිගලින් නිමවන ලද "වජ්‍රාසනය" පිහිටා ඇති අතර, එය බුදුන් වහන්සේ භාවනා කර බුද්ධත්වය අවබෝධ කරගත් අසුන ලෙස සැලකේ. මෙම බෝධීන් වහන්සේ සිද්ධාර්ථ කුමාරයා උපත ලැබූ දිනයේම පහළ වූවකි. උන්වහන්සේ වැඩම කර, භාවනා වඩා, සකල සත්වයා කෙරෙහි කරුණාවෙන් සම්මා සම්බුද්ධත්වයට පත්වන තෙක් මෙම බෝධීන් වහන්සේ බලා සිටියාක් වැනිය.

​ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ඉතිහාසයේ උඩුයටිකුරු වීම් සමඟින්, බුදුදහමේ සලකුණු මකා දැමීමට උත්සාහ කළ පිරිස් විසින් මෙම බෝධීන් වහන්සේ කපා දමා ගිනිබත් කරන ලද අතර, ස්වභාවික විපත්වලටද ගොදුරු විය. කෙසේ වෙතත්, බොහෝ උපද්‍රව මධ්‍යයේ වුවද, බෝධීන් වහන්සේගේ පරපුර විනාශ වී නොගියේය. බුදුන් වහන්සේ සම්මා සම්බුද්ධත්වයට පත් වූ ස්ථානයට සෙවන දෙමින්, පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට එහි අංකුර වැඩෙන්නට විය. කිහිප වතාවක් බෝධීන් වහන්සේ ප්‍රතිස්ථාපනය වුවද, වර්තමාන බෝධීන් වහන්සේ පිහිටා ඇත්තේ මුල් බෝධීන් වහන්සේ වැඩසිටි එම නිවැරදි ස්ථානයේදීමය. මෙම අභිමානවත් ඉතිහාසයත් සමඟ, බෝධීන් වහන්සේ වසර දහස් ගණනක සිට බෞද්ධ ජනතාවගේ උත්තරීතර සංකේතයක් බවට පත්ව ඇත.

​සියලු සත්වයෝ සැමදා සතුටින් සිටිත්වා, බෝධි සිත නොසැලේවා, නිවන් මග ඉක්මනින් සාක්ෂාත් වේවා!

​බුදුන් වහන්සේගේ පාද සටහන් ඔස්සේ - දිනපොත

​2022 දෙසැම්බර් 31 - 2023 ජනවාරි 1 (21 - 22 දින)

රාජකීය තායි බුද්ධගයා විහාරය පිහිටා ඇත්තේ බුද්ධගයා භූමියේ ය. එය  අතිපූජ්‍ය Phra Dhambodhivong (Virayuddho) නායක හිමිපාණන්ගේ මඟපෙන්වීම යටතේ පවතින තායි විහාරයකි. උන්වහන්සේ ඉන්දියාවේ සහ නේපාලයේ තායි භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ සංඝනායක ධුරයට සමාන තනතුරක් දරති. උන්වහන්සේ 2022 මැයි 5 වන දින අතිපූජ්‍ය Somdej Phra Mahathirachan හිමියන් සමඟ හුං දාඕ (Hương Đạo) විහාරයට වැඩම කර ධම්මචේතිය ව්‍යාපෘතියට ආශිර්වාද කළහ.

​පා ගමනින් වඩින සංඝයා වහන්සේලා වෙනුවෙන් උන්වහන්සේ සෑම අදියරකදීම ඉතා මැනවින් කටයුතු සම්පාදනය කර තිබුණි. අද උදෑසන, උන්වහන්සේ මටත්, නියෝජ්‍ය නායක හිමියන්ට සහ තවත් ජ්‍යෙෂ්ඨ හිමිවරුන් දෙපළකට උදෑසන දානය සඳහා ආරාධනා කළහ. භික්ෂූන් වහන්සේලා සියයකට අධික පිරිසක් අතර සිටි සාමාන්‍ය හිමිනමක වූ මට මෙවැනි විශේෂ සැලකිල්ලක් ලැබීම තරමක් අමුත්තක් මෙන්ම මහත් ආශිර්වාදයක් විය. මම උන්වහන්සේට ගෞරව දක්වා දානය සඳහා එක් වූයෙමි. එහි කැඳ සහ විවිධ ව්‍යංජන තිබූ අතර, විශේෂයෙන්ම වියට්නාම බෞද්ධ බැතිමතෙකු විසින් පූජා කරන ලද වියට්නාම අලුත් අවුරුද්ද (Tết) වෙනුවෙන් සාදන "bánh tét" නම් සහල් කේක් විශේෂය ද විය. විදේශයක, මීදුම පිරි සීතල උදෑසනක මෙවැනි රසවත් ආහාරයක් භුක්ති විඳීමට ලැබීම සැබවින්ම සතුටකි. දැන් අපට පෙර මෙන් ක්ෂණික නූඩ්ල්ස් ආහාරයට ගැනීමට අවශ්‍ය නැත.

​උදෑසන දානයෙන් පසු, සංඝයා වහන්සේලාගේ සෞඛ්‍ය පරීක්ෂාව සඳහා තායිලන්තයේ සිට පැමිණි වෛද්‍යවරුන් සිව්දෙනෙකුට උන්වහන්සේ මාව සහ ධම්මචේතිය ව්‍යාපෘතිය හඳුන්වා දුන්හ. එහිදී උන්වහන්සේ ඉතා සතුටින් බැනර් ප්‍රදර්ශනය කරමින් ධම්මචේතිය ඉදිකිරීම් ප්‍රවර්ධනය කරන පත්‍රිකා බෙදා හැරියහ. උන්වහන්සේ මගෙන්, "ඔබ ධුතාංග චාරිකාව අවසන් කළාද?" කියා විමසූහ. "ස්වාමීනි, මම මුළු ගමනම අවසන් කිරීමට උත්සාහ කරමි," යි මම පැවසුවෙමි. එවිට උන්වහන්සේගේ මුහුණේ සිනහවක් මතු වූ අතර, ප්‍රීතිය පළ කරමින් ආශිර්වාද කළහ. මට කිසියම් වේදනාවක් හෝ බාධාවක් තිබේදැයි උන්වහන්සේ විමසූහ. මගේ පාද පැලී ඇති බව දැක, උන්වහන්සේ මාව කාමරයකට කැඳවා පාද ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා පාවහන් යුගලක් තෝරා ගැනීමට දුන්හ. එසේම මට බුදු පිළිමයක් ද තෑගි කළහ. උන්වහන්සේගේ ඒ කරුණාවට කෘතගුණ සැලකීමක් ලෙස මෙම චාරිකාව සාර්ථකව නිම කිරීමට මම අධිෂ්ඨාන කර ගත්තෙමි.

​මද්දහන් කාලයේදී තායි බැතිමතුන් සංඝයා වහන්සේලාට ඉදිරි දිගු ගමන වෙනුවෙන් පිරිකර රාශියක් පූජා කළහ. අපගේ පාත්‍රවලට දානය පූජා කරන සෑම අවස්ථාවකම, තායි බැතිමතෙක් අපගේ දෑත් අල්ලාගෙන, "දිගටම කරගෙන යන්න, භන්තේ," යැයි පැවසූහ. හුං දාඕ විහාරයේ බැතිමතුන් ද මේස් යුගල තුන්සියයක් පූජා කළහ. සංඝයා වහන්සේලා කෙරෙහි බැතිමතුන් තුළ ඇති මේ මහා භක්තිය දැක අපගේ සිත් සතුටින් පිරී ගියේය.

​Sổ නම් වූ කහ පැහැති සුනඛයාගේ ක්‍රියාකලාපය මා අසා තිබූ පරිදිම ඉතා නිවැරදිය. Sổ වසර පහක් තිස්සේ මෙම චාරිකාවලට සහභාගී වී ඇති අතර අත්දැකීම් බහුල සතෙකි. මීට පෙර ගමන්වලදී සිදුවූ තුවාලවල කැළැල් තවමත් උගේ සිරුරේ ඇත.

​අපට මුළු දවස පුරාම Āloka ව සොයාගත නොහැකි විය. මම විහාරයේ බොහෝ තැන්වල සෙවූ නමුත් ඔහු සිටියේ නැත. අවසානයේ ක්‍රියාකාරකම් ශාලාවේ කෙළවරක Āloka නිශ්චලව වැතිර සිටිනු මම දුටුවෙමි. "Āloka!" කියා කතා කළ සැනින් ඔහු මා වෙත දිව ආවේය. මම ඔහුව පිටුපස දොරෙන් කැඳවාගෙන ගියෙමි. පෙර වතාවේදී ඔහුට ප්‍රහාරයක් එල්ල වූ ස්ථානයට ආසන්න වන විට ඔහු හදිසියේම නතර විය. මම ඔහුට කතා කර ඉදිරියට යාමට හැරුණු විට, ඔහු මගේ සිවුරෙන් ඇද මාව නතර කළේය. මට ඔහුගේ බිය වැටහුණු බැවින්, මම නැවත හැරී ඔහුව ඉදිරිපස දොරෙන් කැඳවාගෙන ගියෙමි.

​සවස් යාමයේදී සංඝයා වහන්සේලා මහා බෝධි විහාරයට ඇතුළු වූහ. භික්ෂූන් වහන්සේලා, මෙහෙණින් වහන්සේලා සහ බැතිමතුන් සියලු දෙනා අත, පරිත්‍යාගශීලීන්ගේ නම් සහ ප්‍රාර්ථනා ලියන ලද මීටර් අසූවක් දිග මහා රෙදි කඩක් විය. අපි මහා බෝධි ස්තූපය සහ බෝධීන් වහන්සේ වටා දස වතාවක් ප්‍රදක්ෂිණා කළෙමු. සඳ එළිය සහ තරු පිරි අහස යට, සිසිල් සුළඟ සමඟ මුසු වූ පිරිත් සජ්ඣායනා හඬ දසත පැතිර ගියේය. 2022 වසරේ අවසාන රාත්‍රිය කෙතරම් සාමකාමීද!

මෙලෙස තවත් වසරක් ගෙවී ගියේය. බැතිමතුන් මාර්තු අග දක්වා යන ගමනට අවශ්‍ය ආහාර ද්‍රව්‍ය පූජා කිරීමට සූදානමින් පැමිණ සිටියහ. ඇමරිකාවේ සිට පැමිණි පූජ්‍ය සීලානන්ද හිමියන් ද මාව හමුවීමට පැමිණියහ. උන්වහන්සේට මාව හඳුනා ගැනීමට පවා අපහසු විය. උන්වහන්සේගේ පළමු වදන් වූයේ, "අනේ භන්තේ, ඔබ ගොඩක් කළු වෙලා," යන්නයි. අප නවාතැන් ගෙන සිටි ස්ථානය දුටු උන්වහන්සේ එය සියලු පහසුකම් සහිත තැනක් යැයි සිතූ නමුත්, මම බිම ගසා තිබූ කූඩාරම් 100 කට අධික ප්‍රමාණය පෙන්වා අපේ නවාතැන මෙය බව පැවසූ විට උන්වහන්සේ පුදුමයට පත්ව සිනාසුණහ.

​අවසානයේදී, අප අතර සිටි වැඩිමහල් වියට්නාම සහෝදර භික්ෂුවක වූ පූජ්‍ය Chơn Hữu හිමියන්ට සෞඛ්‍ය හේතූන් මත ආපසු වැඩම කිරීමට සිදුවූ බැවින් අපට උන්වහන්සේගෙන් සමුගැනීමට සිදු විය. දැන් මේ අධික ශීතල මධ්‍යයේ ඉතිරිව සිටින්නේ වියට්නාම සහෝදරයන් තිදෙනෙකු පමණි. එසේ වුවද, අපට තනිකමක් නොදැනේ. මන්දයත් ධර්මයේ සහෝදරත්වය සහ අප දෙස බලා සිටින සැදැහැවත් බැතිමතුන්ගේ ආශිර්වාදය සැමවිටම අප සමඟ ඇති බැවිනි.

​එළඹෙන නව වසරේදී, සියලුම ආධාරකරුවන්ට, බෞද්ධ බැතිමතුන්ට සහ රටවැසියන්ට නොසැලෙන ප්‍රඥාවෙන් යුතුව සාමයෙන් ජීවත් වීමටත්, ඉක්මනින් නිවන් මඟ සාක්ෂාත් කර ගැනීමටත් හැකි වේවා!

​මතු සම්බන්ධයි!

බුදුන්වහන්සේ ගේ පියසටහන් ඔස්සේ - 16,17,18,19 දින

පූජ්‍ය පඤ්ඤාකාර හිමියන් විසින් රචිත බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනසටහන් පොතේ සිංහලානුවාදය - 16,17,18,19 දින 

​2022 දෙසැම්බර් 26-27 (16-17 දින)

රාත්‍රිය ක්‍රමයෙන් උදා වෙද්දී, අපි අපේ බඩු බාහිරාදිය අසුරාගෙන දිගු කඳු පන්ති, කෙළින් විහිදුණු ගස් පේළි සහ ලා නිල් පැහැති වී කුඹුරු මැදින් අපගේ පා ගමන නැවත ආරම්භ කළෙමු. තැනින් තැන, දිරාපත් වූ පිදුරු සෙවිලි කළ පැල්පත් අසලින් ඌරන්ගේ ශබ්දයත්, එකට සෙල්ලම් කරන දරුවන්ගේ හඬත් ඇසුණි. භික්ෂූන් වහන්සේලා පිරිස එම මාර්ගයේ වඩිනු දුටු ඔවුහු ගෞරවයෙන් බලා සිටියහ. බෝධිසත්වයන් වහන්සේ වසර හයක් තිස්සේ දුෂ්කරක්‍රියා කළ, 'තපස් වනය' ලෙස හැඳින්වෙන පැහැදිලි නිල් පැහැති විල අසලින් අපි ගමන් කළෙමු. එම තපස් ජීවිතයට පෙර, උන්වහන්සේ එවකට සිටි ප්‍රමුඛතම භාවනා ගුරුවරුන් දෙදෙනෙකුගෙන් භාවනාව ඉගෙන ගත්හ. උන්වහන්සේ භාවනාවේ ඉහළම තලයන් ලබා ගත්තද, තමන් අපේක්ෂා කළ පරිදි බුද්ධත්වයට මඟ එහි නොදුටහ.

අනතුරුව, උන්වහන්සේ කොණ්ඩඤ්ඤ ඇතුළු තවත් පස් දෙනෙකු සමඟ දුෂ්කරක්‍රියා කිරීමට මෙහි වැඩම කළහ. බෝධිසත්වයන් වහන්සේ ඉතා උත්සාහයෙන් මෙම වේදනාකාරී පිළිවෙත අනුගමනය කළහ. එයට ආශ්වාස ප්‍රශ්වාසය පාලනය කිරීමේ ක්‍රමය ඇතුළත් විය - මුවින් සහ නාසයෙන් හුස්ම ගෙන කන්වලින් පිට කිරීම; පසුව දිගින් දිගටම හුස්ම අල්ලාගෙන සිටීම - මුවින් සහ නාසයෙන් හුස්ම ගෙන කන්වලින් පිට වීමට ඉඩ නොදීම; එමඟින් වාතය හිස දෙසට ගලා යාමෙන් දැඩි වේදනාවක් ඇති විය; වාතය බඩ දෙසට ගලා යාමෙන් දරුණු වේදනාවක් ඇති විය; වාතය මුළු සිරුරම කොතරම් තදින් රත් කළේද යත් උන්වහන්සේට සිහි නැති විය.

වසර ගණනාවක් පුරා, වෙනත් කිසිවෙකුට කළ නොහැකි අතිශය වේදනාකාරී වත් පිළිවෙත් උන්වහන්සේ අනුගමනය කළහ. උන්වහන්සේ දිනකට පිසූ බත් මිටක් පමණක් අනුභව කළ අතර, ක්‍රමයෙන් එය මුං ඇටයක් දක්වා අඩු කළහ. උන්වහන්සේ කෙතරම් කෘශ වූයේද යත්, උදරය ස්පර්ශ කරන විට කොඳු ඇටය පවා දැනෙන තරමට සමත් ඇටත් පමණක් ඉතිරි විය. මීට පෙර, බෝධිසත්වයන් වහන්සේගේ වටිනා ශරීරය දෙතිස් මහා පුරුෂ ලක්ෂණවලින් සහ අසූවක් අනුව්‍යංජනවලින් යුක්ත වූ අතර දීප්තිමත් රන්වන් පැහැති සමක් තිබුණි; කෙසේ වෙතත්, ඒ සියලු ලක්ෂණ අතුරුදහන් වී උන්වහන්සේගේ සම තද කළු පැහැයක් ගත්තේය.

කුසගින්න සහ පිපාසය අත්විඳ ඇති අප ඕනෑම අයෙකුට, බඩගින්නේ දැවිල්ල, හුස්ම ගැනීමේ අපහසුව සහ ශක්තිය නොමැතිව වෙහෙසට පත්වීමේ හැඟීම වැටහෙනු ඇත. යමෙකු මෙම ස්ථානයට වන්දනාවේ පැමිණ, බෝධිසත්වයන් වහන්සේ වැඩ සිටි ලෙන ඇති කන්ද තරණය කරන්නේ නම්, හුස්ම හිරවීම, තෙහෙට්ටුව, මස්පිඩු පෙරළීම සහ මිනිසුන්ට එසවීමට පවා සිදුවන උණ බම්බු පල්ලැක්කියක වාඩි වීමට සිදුවන හැඟීම ඔවුන් දැනගනු ඇත.

අප මෙතරම් කෙටි කාලයකදී මෙතරම් දුක් වින්දේ නම්, උන්වහන්සේ වසර හයක් පුරා මේ සියලු අභියෝගවලට මුහුණ දීම කෙබඳු වන්නට ඇත්ද?

​සංඝයා වහන්සේලා මෙම ස්ථානයේ වන්දනාමාන කර, පිරිත් සජ්ඣායනා කර, මෙනෙහි කරමින් එදින රාත්‍රිය ගත කළහ. අප විවේක ගැනීමට සූදානම් වන විටම වැස්ස ආරම්භ විය. පිරිස ඉක්මනින් අපගේ කූඩාරම් කැන්වස් රෙදිවලින් ආවරණය කළහ; වාසනාවකට මෙන් එය සැහැල්ලු වැස්සක් පමණක් විය. එසේ නොවුණහොත් කන්දෙන් ගලා එන වැසි ජලය නිසා අප සියල්ලන්ම තෙමී යන්නට ඉඩ තිබුණි.

බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනපොත (2022 දෙසැම්බර් 28-29 - 18-19 දින)

රාත්‍රිය ගෙවී ගොස් අලුත් දවසක් උදා විය. අපි අපගේ බඩු බාහිරාදිය අසුරාගෙන, තණකොළ සහිත මල් යායවල් අසලින් ගමන් කළෙමු. අහසත් පොළොවත් අතර මැද නිමක් නැතිව පැතිරුණු ගෝවා මල්වල දීප්තිමත් කහ පැහැය කැපී පෙනුණි. කහ පැහැති අබ මල්වල වර්ණය හරියට කඳු අතර රැඳී ඇති මධ්‍යහ්න සූර්යයා මෙන් දීප්තිමත් ය. සීතල වියළි සුළඟ හැමුවද, ඒ මල්වල නැවුම් බව එලෙසම පවතී. සිහින් කුඩා අබ මල් දහස් ගණන් වන මී මැස්සන් මී පැණි සඳහා පොළඹවා ගනී. මේ සෞභාග්‍යය මැද අබ මල්වල ඇත්තේ ගැමි සුන්දරත්වයකි.

අපි ඉන්දියාවේ පැරණිතම ගුහාව වන, අතීතයේ සිල්වත් භික්ෂූන් වහන්සේලා වැඩසිටි බරාබර් (Barabar) ගුහාව වෙත ගියෙමු. මෙහි පැමිණෙන විට මම දැඩි ලෙස විඩාපත්ව සිටියෙමි. බඩේ අමාරුවක් නිසා මම කණ්ඩායමට වඩා පසුපසින් සිටියෙමි. මගේ කුස ගින්නෙන් පිරී තිබූ අතර බඩවැල් ඇඹරෙනවාක් මෙන් දැනුණි. සෑම පියවරක් පාසාම මගේ ශක්තිය සහ ජීව ගුණය පිරිහෙමින් තිබුණි. වෙහෙසට පත් මගේ දෙපා මම අපහසුවෙන් පෙරට ඇදගෙන ගියෙමි. මගේ සගයන් මාව "බෝම්බ සහ බිම් බෝම්බ*" (පාද සටහන බලන්න) පිරුණු යුධ පිටියක් මැද තනි කර දමා ගොස් තිබුණි.

ගොම මැටි ගාන ලද පැල්පත්වලින් පිරුණු දුප්පත් ගම්මාන හරහා වැටී තිබුණු දිගු මාවතේ මම තනිවම ඇවිද ගියෙමි. එහි කාන්තාවන් සිය දෑතින්ම අමු ගොම ගුලි කර වේලීම සඳහා රවුම් හැඩයට සකසති. වැසි කාලයේදී ඔවුන් ලිප ගිනි මෙලවීමට භාවිතා කරන්නේ මේවාය.

​අපි නේරංජරා නදිය දිගේ බුද්ධගයාව දෙසට ගමන් කළෙමු. නොගැඹුරු මෙම නදිය ඊසාන දෙසින් නිරිත දෙසට ගලා බසී. වර්තමානයේ ප්‍රදේශවාසීන් මෙය ලිලාජන් (Lilajan) නදිය ලෙස හඳුන්වන අතර, ඉතිහාසයේ මෙය නේරංජරා නදිය ලෙස ප්‍රසිද්ධ විය. මෘදු ලෙස ගලා බසින මෙම නදිය ඉන්දියාවේ මධ්‍යම ප්‍රදේශයේ බොහෝ අඳුරු සහ ගැඹුරු කලාප හරහා ගලා යයි. ගංගාවේ ඉතිහාසය එයට පූජනීය මෙහෙවරක් පවරා ඇත. නේරංජරා නදිය යන නාමය මේ ලෝකයේ උතුම්ම මනුෂ්‍යයාගේ අභිසම්බුද්ධිය හා බැඳී පවතී. බුදුන් වහන්සේ බුද්ධත්වයට පත්වීමට පෙර උන්වහන්සේගේ ජීවිතයට සම්බන්ධ වැදගත් සිදුවීමක් සිදු වූයේ මෙහිය.

​ගඟෙන් එපිට, අප ඉදිරිපිට විශාල නුග ගසක් තිබුණි. එය පුද්ගලයන් 20 දෙනෙකුට අත් අල්ලාගෙන වට කළ හැකි තරම් විශාල වූ අතර එහි අතු අහස දෙසට විහිදී තිබුණි. මෙය ගිනි දෙවියන් පිදූ කාශ්‍යප සහෝදරයන් සහ ඔවුන්ගේ දහසක් අනුගාමිකයන් විසූ ස්ථානය ලෙස විශ්වාස කෙරේ. පසුව ඔවුන් සියලු දෙනා බුදුන් වහන්සේගෙන් පැවිදි බව ලබා රහත් භාවයට පත් වූහ. බෝධිසත්වයන් වහන්සේ සුජාතා සිටු දේවියගෙන් කිරිපිඬු දානය පිළිගත් ස්ථානය සනිටුහන් කරන ස්තූපය පිහිටා ඇත්තේ ද මෙයට නුදුරිනි. ඇය තම කුළුඳුල් පුතු ප්‍රාර්ථනා කරමින් වෘක්ෂ දේවතාවුන් උදෙසා පූජා පැවැත්වීමට මෙහි පැමිණ ඇත.

​උරුවෙල දනව්වේ වසර හයක් තිස්සේ දුෂ්කරක්‍රියා කිරීමෙන් උන්වහන්සේගේ ශරීරය අතිශයින් වැහැරී තිබුණි. එසේ වුවද උන්වහන්සේට විමුක්ති මාර්ගය අවබෝධ නොවීය. ශක්තිය පිරිහී, නැගී සිටීමට හෝ ඇවිදීමට පවා නොහැකි වූ අවස්ථාවක, උන්වහන්සේ සුජාතා දේවිය පූජා කළ කිරිපිඬු දානය පිළිගත්හ. එම දානය වැළඳීමෙන් පසු ප්‍රාණවත් වූ උන්වහන්සේ, ශුද්ධ වූ මාර්ගය වන්නේ මධ්‍යම ප්‍රතිපදාව බව වටහා ගත්හ. උන්වහන්සේ නේරංජරා නදී තීරයට වැඩම කර, "මා හට බුද්ධත්වය ලැබිය හැකි නම්, මේ පාත්‍රය උඩුගං බලා පාවා යේවා" යි අධිෂ්ඨාන කර පාත්‍රය ජලයට මුදාහළහ. සැබවින්ම, පාත්‍රය ජල මතුපිටට පැමිණි සැණින් එය උඩුගං බලා පාවී ගොස්, පෙර බුදුන් වහන්සේලාගේ පාත්‍ර ස්පර්ශ කරමින් ගංගා පතුලේ නතර විය. එවිට උන්වහන්සේ තමන් තෝරාගත් මාවත නිවැරදි බවත් තමන් ඒකාන්තයෙන්ම බුදු වන බවත් තහවුරු කර ගත්හ. උන්වහන්සේ ගඟට බැස ස්නානය කර, තමන් සොයාගත් මාවතේ පුහුණුවීම් සඳහා සුදුසු ස්ථානයක් සොයා එතෙර වූහ.

​වසර ගණනාවකට පසුවත් ඒ ගඟ එලෙසම පවතී. ගඟේ මෘදු ගලායාම එහි පැමිණෙන අයට සාමකාමී සහ පූජනීය හැඟීමක් ලබා දෙයි. බුදුන් වහන්සේගේ පාද ස්පර්ශ වූ මේ ස්ථානය සදාකාලික සාමයේ නිකේතනයක් බවට පත්ව ඇත.

​නේරංජරා නදියට නුදුරින් පිහිටි සුජාතා ස්තූපය පසුකර යන විට, වට් තායි බුද්ධගයා (Wat Thai Buddhagaya) විහාරයේ උප විහාරාධිපති හිමියන් සහ සෝ (Sổ - කහ බල්ලා) අප කණ්ඩායම එනතුරු බලා සිටියහ. සෝ මීට පෙර පස් වතාවක් භික්ෂූන් වහන්සේලා සමඟ පයින් ගමන් කර ඇති අතර, දැන් ඔහු නැවතත් සංඝයා වහන්සේලා සමඟ එක්වනු ඇත. නමුත් මෙවර ඔහු තනි නොවනු ඇත, මන්ද ආලෝක (Āloka) ඔහුගේ සහකරු ලෙස සිටින බැවිනි. සෝ සහ ආලෝකගේ පැමිණීම මුළු කණ්ඩායමටම අමුතුම පෙනුමක් එක් කළේය.

​ඉර බැස යන මොහොතේ, නේරංජරා නදිය මැද සිට දුරින් බලන විට, දුමාරය සහ මීදුම අතරින් මහා බෝධි විහාරයේ (Mahābodhi Stupa) තේජවත් සහ සුන්දර දසුන අපට දැකගත හැකි විය. මගේ සිත සතුටු කඳුළින් පිරී ගියේය. මම මහබෝධි ස්තූපය සහ මහා බෝධීන් වහන්සේ දෙසට දෑත් නමා වන්දනා කළෙමි. "පියාණෙනි! මම නැවත ආවා - මේ දූවිලි පිරි දිගු මාවතේ දින 20 ක් තිස්සේ පොරබදමින් පැමිණි අකීකරු පුත්‍රයා මමයි." මහත් වූ වීර්යයෙන් යුතුව මම අද මාගේම දෙපයින් මෙහි පැමිණ සිටිමි. මගේ වෙහෙස සුළු දෙයක් වුවද, මම එය මගේ ගෞරවනීය පියාණන් වන බුදුන් වහන්සේට පූජා කරමි.

​පා ගමනින් වැඩම කළ සංඝයා වහන්සේලා අවසානයේ ඉන්දියාවේ බිහාර් ප්‍රාන්තයේ ගයා දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි පූජනීය බුද්ධගයා පුණ්‍ය භූමියට ළඟා වූහ. වසර 2500 කට පෙර ගෞතම බුදුන් වහන්සේ බුද්ධත්වයට පත් වූ මෙම ස්ථානය ලොව පුරා සිටින බෞද්ධයන් තම ජීවිත කාලය තුළ එක් වරක් හෝ වැඳපුදා ගැනීමට ප්‍රාර්ථනා කරන ස්ථානයකි.

​අපි තායි රාජකීය විහාරය වටා ප්‍රදක්ෂිණා කර ගෞරව දැක්වූවෙමු. එහිදී ආලෝකට (බල්ලාට) ප්‍රබල දේශීය සුනඛ කණ්ඩායමකගේ ප්‍රහාරයකට මුහුණ දීමට සිදු විය. අපගේ ගමන් කාලය පුරාම ආලෝක කිසිම සතුරෙකුට බිය වනවා මම දැක නොතිබුණි. නමුත් මෙවර ඔහු කෙතරම් බියට පත් වූවාද කිවහොත් ඔහුට ඇවිදීමට පවා නොහැකි විය. භික්ෂූන් වහන්සේලා සහ මම ඔහුව ආරක්ෂා කිරීමට උත්සාහ කළද ඔහු බියෙන් වෙව්ලන්නට විය. අප අතේ රිටි තිබුණද අර සුනඛ කණ්ඩායම පසුබසින්නට සූදානම් නොවීය. භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙදෙනෙක් මගේ බෑගය සහ පාත්‍රය ගත් අතර මම ආලෝකව වඩා ගත්තෙමි. මා වඩාගෙන සිටින විට ඔහුගේ මාංශ පේශි වෙව්ලන ආකාරය මට දැනුණි. තවත් භික්ෂූන් වහන්සේලා හතර නමකගේ ආරක්ෂාව මැද අපි එතැනින් නික්මුණෙමු. ඒ බිහිසුණු අත්දැකීමෙන් පසු ආලෝක තේරුම් ගත්තේ ඔහුට මෙහි ආරක්ෂාව අවශ්‍ය බවයි.

​(පාද සටහන: මෙහි "බිම් බෝම්බ*" ලෙස හැඳින්වෙන්නේ මිනිසුන් සහ සතුන්ගේ මලපහ වන අතර, වන්දනාකරුවන් විහිළුවට ඒවා බෝම්බ ලෙස හඳුන්වති.)

​මතු සම්බන්ධයි!

බුදුන්වහන්සේ ගේ පියසටහන් ඔස්සේ - 13, 14,15 දින

 මෙය පූජ්‍ය පඤ්ඤාකාර හිමියන් විසින් රචිත "බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ" (Following the Buddha’s Footsteps) යන තේමාවෙන් ලියැවුණු දිනපොතේ සිංහලානුවාදය

13,14,15 දින 

බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනපොත (13 වන දිනය)

​2022 දෙසැම්බර් 23

රාත්‍රිය අඳුරු ය, සඳෙහි සෙවනැල්ල බටහිර දෙසට වැටී ඇත. මම රාත්‍රිය පුරා නිදිවර්ජිතව, අලස බවක් සහ වෙහෙසක් දැනෙමින් එහා මෙහා පෙරළෙමින් සිටියෙමි. ඒ ඇයි? මා නිශ්චලව සිටියහොත්, වේදනාව දරුණු ලෙස ඉස්මතු වන්න ට පටන් ගනී. සෑම සන්ධියක්ම, ඇටමිදුළුවක්ම, මාංශ පේශියක් සහ සමක්ම රිදුම් දෙයි. කණ්ඩායමේ සිටින වියට්නාම භික්ෂූන් වහන්සේලා අතර වැඩිමහල් සහ සංවිධායක කමිටුවේ සාමාජිකයෙකු වන චොන් හවු (Chơn Hữu) සහෝදර හිමියන්ද මේ දිනවල රාත්‍රියට සීතල වන විට බෙහෙවින් කැස්සෙන් පීඩා විඳිති. කෙසේ වෙතත්, වේදනාවට, කැස්සට හෝ නින්ද නොමැතිකමට අප තෝරාගත් මාවතේ වේගය අඩු කිරීමට ඉඩ නොදී, අප සැවොම කිසිදු අතපසු කිරීමකින් තොරව උත්සාහයෙන් කටයුතු කරන්නෙමු. "වේදනාව දැනෙන්නැයි ශරීරයට කිසිවෙකු පවසන්නේ නැත. එය තනිවම වේදනාව දැනෙන බැවින්, එය විඳදරාගැනීමට සිදුවේ" යැයි පවසමින් අපි නිතරම එකිනෙකා අස්වසා ගනිමු.

​එලෙසම, අප නැවතී සිටි ස්ථානයට අපි කෘතඥ වෙමු. අපගේ ශරීරය සහ මනස සාමකාමීව හා ප්‍රබෝධමත්ව තබා ගැනීම සඳහා ජලය භාවිතා කිරීමට ඉඩ දුන් අයිතිකරුවන් සමඟ අපි ආශීර්වාද බෙදා ගත්තෙමු. අපගේ කෘතඥතාව ප්‍රකාශ කිරීමට වචන ප්‍රමාණවත් නොවන අතර, එම අයිතිකරුවන්ට සැමවිටම සාමය සහ සමෘද්ධිය ප්‍රාර්ථනා කරමු. සෑම ජීවිතයකදීම ඔවුන් සැපවත් වේවායිද, විමුක්තිය සඳහා පුහුණු වීමට නිවැරදි දැක්ම සහ ප්‍රඥාව ලැබේවායිද අපි ප්‍රාර්ථනා කරමු.

​උදෑසන විවේක ගන්නා ස්ථානයට යාමට කිලෝමීටර් 20ක් පමණ ගත විය. 'මාමා' (Mama) ඉන්ස්ටන්ට් නූඩ්ල්ස් සැමවිටම අපගේ කණ්ඩායමේ ඉහළම ගණයේ උදෑසන ආහාරයයි. මෙම දින 112 පුරාම ඔබට "නූඩ්ල්ස්" යන වචනය නිතර ඇසෙනු ඇත. ගමන අවසානයේදී අපට "ඉන්ස්ටන්ට් නූඩ්ල්ස් සම්පූර්ණ කථාංගය" ලෙස දිනපොතක් සම්පාදනය කිරීමට පවා හැකිය. හුරුපුරුදු ආහාරය ඉන්ස්ටන්ට් නූඩ්ල්ස් පමණක් නොවේ; වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්, දිවා ආහාරයද ඊට වඩා වෙනස් නොවේ, වට්ටෝරුව එකමය. නමුත් අප වෙනුවෙන් රාත්‍රියේ ප්‍රමාද වනතුරු නිදිවර්ජිතව සිටින, උදෑසනම අවදි වී ආහාර පිසින ගිහි පින්වතුන්ගේ උත්සාහය සහ ඉවසීම අපි අගය කරමු. ඔවුන් අප වෙනුවෙන් පරාර්ථකාමීව සේවය කරන අතර, අප සතු සෑම දෙයකින්ම අපි සතුටු වන්නෙමු.

මධ්‍යහ්නය ආසන්නයේදී, එක් තරුණයෙක් ඔහුගේ වත්තට එන ලෙස මට ඇරයුම් කළේය. ඔහු හින්දි භාෂාවෙන් කතා කළ අතර හස්ත මුද්‍රාවලින් (අභිනයන්ගෙන්) මට වැටහුණේ භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ ප්‍රයෝජනය සඳහා මා පේර නෙළාගත යුතු බවයි. මා වටා ඉතා රසවත් පෙනුමක් ඇති ගෙඩිවලින් පිරුණු විශාල පේර ගස් විය. මම හිස වනා “හරි” යැයි කීවෙමි. පේර නෙළන විට එක් කාන්තාවක් ඇඟිලි පහක් පෙන්වූවාය. මම “රුපියල් පනහක්ද?” කියා ඇසුවෙමි. ඇය “ඔව්” යැයි පැවසුවාය. මම ඉතා සතුටින් පේර කිලෝ පහක් මිලදී ගෙන ඒවා භික්ෂූන් වහන්සේලාට සහ අපට සේවය සපයන ගිහි පිරිසට පූජා කළෙමි.

අපි කුක්කුටපාදගිරි පර්වතය (Cockfoot Mountain / Mount Gurupāda) දෙසට අපගේ ගමන දිගටම කරගෙන ගියෙමු. අපට කන්දට නැඟිය හැකි බව ඇසූ විට, බුදුන් වහන්සේගේ ශ්‍රාවක මහා කාශ්‍යප රහතන් වහන්සේ සිය ධුතාංග පුහුණුවීම් සඳහා වැඩ සිටි එම උසම ස්ථානයට ළඟා වන මොහොත ගැන අපි සැවොම සතුටින් හා බලාපොරොත්තුවෙන් පසු වීමු. අපි කන්ද පාමුලට පැමිණ, පසුදින ගමන සඳහා නැවත ශක්තිය ලබා ගැනීමට එදින රාත්‍රිය එහි ගත කළෙමු.

බුදුන් වහන්සේගේ පාද සටහන් ඔස්සේ - දිනපොත

​2022 දෙසැම්බර් 24 (14 වන දිනය)

අපි කණ්ඩායම අලුයම හතරට කුක්කුටපාද පර්වතය (Mount Gurupāda හෝ Kukkuṭapāda Giri) බලා පිටත් වීමු. අඳුර මැදින් දිගු දුරක් ගමන් කළ අපි, මළානික විදුලි පන්දම් එළියෙන් ආලෝකමත් වූ පාළු මාවතකට අවතීර්ණ වූයෙමු. නිහඬතාවය බිඳිමින් ඇසුණේ සංඝයා වහන්සේලාගේ මෘදු එහෙත් ප්‍රතාපවත් පාද තැබීමේ හඬ පමණි. සෑම පියවරකදීම අපමණ ප්‍රීතියක් සිතට දැනුණි.

​පින්නෙන් වැසුණු අලුයම කුක්කුටපාද කඳු මුදුන අපැහැදිලිව දිස්වේ,

දූවිල්ලෙන් වැසුණු රිදී පැහැ මාවත දිගේ රන්වන් සිවුරු රැසක් බබළමින් ඇදේ.

​රළු මාවත කරත්ත රෝද පාරවල් නිසා ගැඹුරට හෑරී තිබුණි. පිදුරු පටවාගත් ගොන් කරත්ත දෙපසට වැනෙමින් ඉදිරියට ඇදුණේ ඕනෑම මොහොතක කඩා වැටිය හැකි පරිදිය. පාර දෙපස වූ ගස් දූවිලි තට්ටුවලින් වැසී පැහැය වෙනස් වී තිබුණි. මෙම දුෂ්කර මාවත අවසානයේ කුඩා දොළ පහරක් අසල සුදු වැලි තලාවක් හමු විය. එම සිසිල් පිරිසිදු ජලය සංඝයා වහන්සේලාගේ වෙහෙසට පත් පාදවලට මහත් සහනයක් ගෙන දුන්නේය.

​මම දැන් ඒ "පුල්ලි" සහිත බල්ලාට "ආලෝක" යන නම තැබුවෙමි. මෙම ගමනේදී සංඝයා වහන්සේලා සමඟ එක්ව යාමට ඔහු දක්වන උත්සාහය නිසා, ඔහු සෑම භවයකදීම මිනිසෙකු ලෙස ඉපදී සත්‍යයේ ආලෝකය සොයාගන්නා වාසනාව ලැබේවායි ප්‍රාර්ථනා කරමි. ආලෝක ද එම සිසිල් දිය පහරට බැස තම පිපාසය සංසිඳුවා ගත්තේය. අප ඉදිරියේ විශාල බිම් පෙදෙස්, පැරණි උණ පඳුරු සහිත වංගු සහිත මාවත් සහ අහස දෙසට උජාරුවෙන් නැගී සිටින තල් ගස් දිස් විය. මෙම සුන්දර ගම්මානය සහ සොබාදහමේ අසිරිය සංචාරකයින්ගේ නෙත් සිත් ඇදගන්නා සුළුය. පාර දෙපස කහ පැහැති මල් සහ දම් පැහැති වැල් මල්, පේර, සියඹලා සහ පිදුරු ගොඩවල් දක්නට ලැබුණි. තැනින් තැන පිදුරු සෙවිලි කළ නිවෙස්වල ලිප්වලින් නැගුණු නිල් පැහැති දුම් රොටු පෙනෙන්නට තිබුණි. එය අපට කුඩා කල මව විසින් පිසින ලද බත් මුට්ටිය, දියලබු හොද්ද, තම්බන ලද ගොටුකොළ වැනි දෑ සමඟ මුළු පවුලම රාත්‍රී ආහාරය සඳහා එක් රොක් වන ඒ සාමකාමී දසුන සිහිපත් කරවීය. 

අප ඉදිරියේ දිස්වන්නේ තේජවත් කුක්කුටපාද පර්වතය සහ එහි මුදුනේ ඇති අලංකාර රන්වන් ස්තූපයයි. අප අනුගමනය කරන ධුතාංග පරිචයන්හි අග්‍රගන්‍ය වූ, මහා කාශ්‍යප මහ රහතන් වහන්සේට උපහාර දැක්වීමට මා හට අවස්ථාව ලැබෙන බව දැනගත් විට ඇති වූ සතුට නිම් හිම් නැත. කන්ද අප ඉදිරියෙන්ම පෙනුණද, ඉදිරියට යන තරමට එය ඈතට යන බවක් හැඟේ. බෙහෙත් මලු සහ පාත්‍ර උරහිස මත තබා ගත් පා චාරිකාවේ යෙදෙන සංඝයා වහන්සේලා ගම්මාන, ඝන වනාන්තර සහ උස් කඳු අතරින් ගමන් කළේ සටන් බිමක යන හමුදාවක් මෙනි.

අපගේ ගමන දේශසීමා ආරක්ෂා කිරීමට හෝ රට ආරක්ෂා කිරීමට නොව, අපගේම අභිලාෂයන් සහ ආශාවන් ජය ගැනීමටය. එය සත්වයා සසර චක්‍රයේ බැඳ තබන ප්‍රධානතම සතුරා සහ හේතුවයි. අඥානකම නිසා මිනිසුන් සියල්ල අනිත්‍ය බවත්, සදාකාලික "මම" කියා කෙනෙකු නොමැති බවත් වටහා නොගනිති. සියල්ල හේතු ප්‍රත්‍යයන් මත හටගෙන හේතූන් නැති වූ විට නැති වී යයි. "මම" කියා කෙනෙකු ඇතැයි යන මිථ්‍යාව නිසා, අපි අපේ ආශාවන් පසුපස හඹා යමින් ඕනෑම ක්‍රමයකින් ඒවා ලබා ගැනීමට උත්සාහ කරමින් අකුසල කර්ම රැස් කරගනිමු. නිරන්තරයෙන් තරඟ කරන අපි, සැබෑ ජයග්‍රහණය යනු කුමක්දැයි මොහොතකටවත් සිතා බැලීමට උත්සාහ නොකරමු.

​අපි දහවල් ආහාරය සහ වෛද්‍ය පරීක්ෂණ සඳහා නතර වූවෙමු. වොට් තායි බුද්ධගයා (Wat Thai Buddhagaya) විහාරස්ථානයේ විහාරාධිපති වහන්සේගේ මගපෙන්වීම මත උප විහාරාධිපති වහන්සේ, වෛද්‍යවරුන් සහ හෙදියන් පිරිසක් සමඟ පැමිණ සංඝයා වහන්සේලා පරීක්ෂා කර ඖෂධ ලබා දුන්හ. අපි ස්නානය කර අද රාත්‍රියේ මෙහි නතර වී, හෙට උදෑසන නැවත කඳු තරණය සඳහා පිටත් වන්නෙමු

බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනපොත (15 වන දිනය)

​2022 දෙසැම්බර් 25

කුක්කුටපාද ගිරි පර්වතය පාමුල පිහිටි විවේකස්ථානයට ළඟා වීමට පැයකට පමණ පෙර, අපි දුම්රිය මාර්ග හරහා ගමන් කළෙමු. එහිදී අපට මැටි බිත්ති සහ කොළ සෙවිලි කළ වහලවල් සහිත දුප්පත් නිවාස සහ කුඩා පැල්පත් දැකගත හැකි විය.

​රාත්‍රිය තද අන්ධකාරයෙන් පිරී තිබූ අතර, දැඩි සීතල මීදුම සහ ගල් පිරුණු රළු මාර්ග අපගේ ගමන තරමක් ප්‍රමාද කළේය. මා දෙවතාවක්ම මෙම පර්වතය වෙත පැමිණ තිබුණද, මෙවර දැනුණු හැඟීම මීට පෙර අත්දැකීම්වලට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් විය. එදා තිබූ රළු පස් මාවත වෙනුවට දැන් කොන්ක්‍රීට් පඩිපෙළවල් ඉදි වී ඇත. එය පෙර තිබූ ස්වභාවික කාව්‍යමය සුන්දරත්වය තරම් ආකර්ශනීය නොවීය. කලින් වසරේ වූ මාර්ගය අපේ පාදවලට සුවයක් වූ නමුත් අපගේ විඩාපත් දෙපා වලට මෙවර කොන්ක්‍රීට් පඩිපෙළ නැගීම තරමක් අපහසු විය. කෙසේ වෙතත්, කුක්කුටපාද පුණ්‍ය භූමියට ළඟා වීමට හැකි වීම ගැන අපගේ සිත් තුළ මහත් ප්‍රීතියක් ඇති විය.

​මහා කාශ්‍යප මහ රහතන් වහන්සේ ගැන බොහෝ බෞද්ධයන් අසා ඇත. උන්වහන්සේගේ සරල ජීවන රටාවත්, වනාන්තරවල සහ ගුහාවල වැඩ වසමින් සිදු කළ ධුතාංග පිරීමත් බුදුන් වහන්සේගේ පවා පැසසුමට ලක් විය. උන්වහන්සේ දුප්පත් ජනයාට පින් රැස් කර දීම සඳහා සැමවිටම දුගී පැල්පත් වෙතම පිඬුසිඟා වැඩියහ. මහා කාශ්‍යප තේර ගාථාවල සඳහන් වන පරිදි, දිනක් ලාදුරු රෝගියෙකු ආහාර බෙදන විට ඔහුගේ ඇඟිල්ලක් උන්වහන්සේගේ පාත්‍රයට වැටුණු අතර, උන්වහන්සේ එය ඉවත් කර එම ආහාරයම වැළඳූ සේක. ධම්මපදයේ 118 වන ගාථාවට අනුව, ලාජා නම් කෙල්ලක පෑයූ විළඳ ස්වල්පයක් උන්වහන්සේට පූජා කිරීමේ පිනෙන් තව්තිසා දෙව්ලොව දෙවඟනක වී උපන්නාය. ඇය නැවතත් උන්වහන්සේට උපස්ථාන කිරීමට පැමිණි විට, උන්වහන්සේ එය ප්‍රතික්ෂේප කළේ අල්පේච්ඡ ජීවිතයක වටිනාකම පෙන්වමිනි. සක් දෙවිඳුන් පවා පූජා රැගෙන පැමිණි විට උන්වහන්සේ ඒවා ප්‍රතික්ෂේප කළ අවස්ථා ඇත.

අද වන විට කුක්කුටපාද පර්වතය ප්‍රසිද්ධ වී ඇත්තේ මහා කාශ්‍යප රහතන් වහන්සේ නිරෝධ සමාපත්තියට සමවැදී සිටින ස්ථානය ලෙසයි. ජනප්‍රවාදයට අනුව, උන්වහන්සේ ගෞතම බුදුන් වහන්සේගේ සිවුර සහ පාත්‍රය ආරක්ෂා කරමින්, මෛත්‍රී බුදුන් වහන්සේ ලොවට පහළ වන තුරු එහි රැඳී සිටිනු ඇත. "කුක්කුටපාද" යන නම ලැබී ඇත්තේ එහි හැඩය කුකුළෙකුගේ පාදයක ඇඟිලි තුනක් මෙන් පෙනෙන බැවිනි. මෙම කඳු පන්තිය ඉන්දියාවේ බිහාර් ප්‍රාන්තයේ ගයා දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා ඇත.

​කන්ද නැගීමේදී අවට පරිසරය ඉතා නිහඬ සහ සිත්ගන්නා සුළුය. කන්ද මුදුනට යන විට මාර්ගය අවහිර කරමින් විශාල ගලක් පිහිටා ඇත. පුරාවෘත්තයට අනුව, මහා කාශ්‍යප රහතන් වහන්සේ පැමිණි විට පර්වතය ඉබේම දෙබෑ වී උන්වහන්සේට ඇතුළට යාමට මග සලසා දී ඇත. මෙම පටු දෙබෑ වූ ස්ථානය හරහා එක් අයෙකුට පමණක් ගමන් කළ හැකිය. අපි එම පටු මග ඔස්සේ කඳු මුදුනට ළඟා වූයෙමු. එහි මහා කාශ්‍යප රහතන් වහන්සේ වෙනුවෙන් කැප කරන ලද ස්තූපයක් දක්නට ලැබුණි. අපි එහි දණින් වැටී එම උතුම් ධුතාංගධාරී රහතන් වහන්සේට උපහාර දැක්වූයෙමු.

කඳු මුදුනේ බුදු පිළිමයක් සහිත තවත් ස්තූපයක් ද ඇත. අපි එහි ටික වේලාවක් භාවනා කර, සූත්‍ර දේශනා කර, දෙවියන්ට සහ සියලු සත්වයන්ට පින් අනුමෝදන් කළෙමු. පින්වන්ත පුද්ගලයන්ට රාත්‍රී කාලයේදී මහා කාශ්‍යප රහතන් වහන්සේගේ රන්වන් ආලෝකය දැකගත හැකි බවට විශ්වාසයක් පවතී. මද්දහන වන විට අපි කන්දෙන් බැස නැවත අපගේ ගමන ආරම්භ කළෙමු.

දහවල් ආහාරයෙන් පසු, බුදුන් වහන්සේ දුෂ්කර ක්‍රියා කළ මහාකාල ලෙන් (දුංගේෂ්වරී කඳු) දෙසට කිලෝමීටර් 20 ක් පමණ පයින් ගමන් කළෙමු. මග දෙපස ඇති වෙළඳසැල්වල රසකැවිලි මත මැස්සන් වසා සිටින අයුරුත්, පාරේ දූවිල්ලෙන් පිරුණු පරිසරයත් අපට දැකගත හැකි විය. එදින රාත්‍රිය ගත කිරීම සඳහා අපි මග අසල පිහිටි ප්‍රාථමික විද්‍යාලයක නවාතැන් ගත්තෙමු.

මතු සම්බන්ධයි!

බුදුන්වහන්සේ ගේ පියසටහන් ඔස්සේ - 10,11,12 දින

පූජ්‍ය පඤ්ඤාකාර හිමියන් විසින් රචිත ඉන්දියාවේ දී ගිය පාගමන ගැන දින සටහන් වල සිංහලානුවාදය - 10,11,12 දින 

​බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනපොත (10 වන දිනය)

​2022 දෙසැම්බර් 20

​මීදුම සහ සුළඟ මැදින් සැතපුම් ගණනාවක් ඇවිද ගියද, කෙතරම් දුෂ්කරතා මතු වුවද, අපගේ අධිෂ්ඨානය කිසිවිටෙකත් වෙනස් නොවීය. අප ප්‍රමාද වී නිදාගෙන ඉතා වේලාසනින් අවදි වුවද, තැනින් තැන සැරිසැරුවද, ඉතා සරල ආහාර වේලක් භුක්ති වින්දද, සංඝයාගේ සෑම නමකගේම මුහුණේ සැමවිටම රැඳී තිබුණේ සාමකාමී සිනහවකි.

​කහ මෙලලුකා කන්ද (Yellow Melaleuca Hill) පාමුල දිවා ආහාරය සඳහා නතර වීමට පෙර අපි කිලෝමීටර් 30ක් පයින් ගමන් කළෙමු. "අනේ අපූරුයි!" යැයි පවසමින්, මීමැස්සන් සහ සමනලුන් මල් පැණි සොයා පියඹා යන, කහ පැහැති මල්වලින් පිරුණු සුවඳවත් කඳු බෑවුමක් ගැන කෙනෙකුට සිතෙන්නට පුළුවන. එමෙන්ම මෙම ස්ථානය ඉතා සුන්දර, නිශ්ශබ්ද සහ කාව්‍යමය තැනක් විය යුතු යැයි ඕනෑම අයෙකුට සිතෙන්නට පුළුවන.

නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම එය හුදෙක් නමක් පමණි; මල් පිපෙන කාලය තවම පැමිණ නැත. කහ මල් දකින්නට නොලැබුණත්, අපේ අයෙකුගේ පය පැටලීමත් සමඟ "අසූචි බෝම්බයක්" (සතෙකුගේ මළපහ) නම් පුපුරා ගියේය. මෙවැනි සිදුවීම් මෙම පාද චාරිකාවේ සාමාන්‍ය දේවල්ය. මීට අමතරව, අප තබන සෑම පියවරකදීම වේවැල්වලට වඩා තියුණු කටු පඳුරු ඇඳුම් සිදුරු කරමින් සමට ඇනීම නිසා දැඩි වේදනාවක් ඇති විය.

​නැවතත් රාත්‍රී නවාතැන සොයා අපි තවත් කිලෝමීටර් 21ක් ඇවිද ගියෙමු. සෑම දිනකම කාලය ගෙවී යන්නේ ඉතා සෙමින් බව දැනේ. නොකඩවා ඇවිද යමින් ගමනාන්තය දෙස බලා සිටියත්, එය තවමත් බොහෝ ඈත බව පෙනේ. "නින්ද නොයන්නාට රාත්‍රිය දිගුය, වෙහෙසට පත්වූවාට මඟ දිගුය" යන කියමන කෙතරම් සත්‍යයක්ද! මගේ දෙපා රිදෙයි, දැවිල්ලක් දැනෙයි, ලේ ගලයි; උරහිස් අඩපණ වී වේදනා දෙයි. වෙහෙසට පත් වූ විට මඟ දිගු බවක් දැනෙන්නේ ඒ නිසාය.

​අද අපට නව සාමාජිකයින් දෙදෙනෙකුද මුණගැසුණි - කහ පැහැති බල්ලෙකු සහ ලප සහිත සුදු-කහ පැහැති බල්ලෙකු ඒ දෙදෙනාය. උදෑසන ආහාරයේ සිට රාත්‍රිය උදාවන තුරුම ඔවුන් දෙදෙනා සංඝ රත්නය පසුපස පැමිණියහ.

උන් දෙදෙනාද වාසනාවන්ත වූහ; මන්ද උන් හට නිවසක් නොමැතිව තැනින් තැන සැරිසරන අතර මෙම 'ධුතාංග' චාරිකාවට එක්වීමට අවස්ථාව ලැබුණි. හිරු උදාවීමට පෙර තවත් බල්ලෙකු අප පසුපස පැමිණ, පසුව පාර මාරු වී වාඩි වී සංඝ රත්නය නික්ම යන දෙස බලා සිටියේය. එක් එක් සත්වයාගේ කර්ම ශක්තීන් කාලයෙන් කාලයට වෙනස් වේ; මෙවැනි තත්වයන් බලහත්කාරයෙන් ඇති කළ නොහැක. සමහරවිට, මෙම සතුන්ට මරණින් පසු නැවත මිනිස් ආත්මයක් ලැබීමට තරම් ප්‍රමාණවත් පින් තිබෙන්නට පුළුවන. සංඝ රත්නය සරණ යෑමටත්, පිරිත් ශ්‍රවණය කිරීමටත් ලැබුණු අවස්ථාව තුළින්, ඔවුන් තුළ ප්‍රඥාව සහ සම්මා දිට්ඨිය වර්ධනය වී අනාගතයේදී උතුම් විමුක්තිය ලැබීමට සුදුසු වාතාවරණයක් උදා වේවා!

​සෑම සත්වයෙක්ම සැමවිටම පූර්ණ ප්‍රඥාව සහ සම්මා දිට්ඨිය සහිතව මිනිසත් බව ලබා, විමුක්තිය කරා ගමන් කරත්වා!

​බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනපොත

​2022 දෙසැම්බර් 21 (11 වන දිනය)

​කාලය විසින් සියලු තුවාල සුව කරන බව නිතර කියැවෙන මතයකි. දින 112කින් සමන්විත මෙම ගමනේ දින දහයක් නිහඬව ගෙවී ගොස් ඇතත්, තවමත් ඉතිරිව ඇත්තේ නොසන්සිඳෙන වේදනාව පමණි. මෙවැනි දිගු පාගමනක අත්දැකීම් නොමැති අයට මෙය පහසු දෙයක් නොවේ. මීට පෙර දෙතුන් වතාවක් මෙවැනි අත්දැකීම් ලැබූවන් පවා වේදනාව ගැන මැසිවිලි නගති. ඇතැම් විට අපි තේ පැන් කෝප්පයක් බොමින් එකට වාඩි වී පසුගිය දින කිහිපයේ අපේ ගමන ගැනත්, "අනිත්‍යය" යන වචනය පිළිබඳවත් සාකච්ඡා කළෙමු.

​මග දෙපස අප පසුකර ගිය අසරණ මිනිසුන්ගේ ජීවිත, සිත තුළ උතුරා යන හැඟීම් සහ මේ තාවකාලික ශරීරයට දැනෙන පීඩාව - මේ සියල්ල අනිත්‍ය ද? ඔව්! එය අනිත්‍යය. නමුත් අනිත්‍යය දරාගත හැකි ප්‍රමාණයකට තිබිය යුතුය; අධික අනිත්‍යය දරාගැනීම අසීරුය - කිසිවෙකුට එයට ඔරොත්තු දිය නොහැක! වියළි බිම්, පිච්චුණු තණකොළ, කොළ හැළුණු ගස් සහ දූවිලි හා දුමාරයෙන් පිරුණු නිමක් නැති අවකාශය මධ්‍යයේ

අපි එකට සිනාසුනෙමු.

​දැන් මගෙහි ඉතිරිව සිටින්නේ තිත් වැටුණු සුදු-කහ පැහැති සුනඛයා පමණි; අනෙක් කහ පැහැති සුනඛයා ගමන අතහැර දමා ඇත. සමහර විට අපේ එකට ගෙවන කාලය මෙතැනින් නතර විය යුතුය. මග තවමත් දිගුය, එය රළු කඳු සහ කටුවලින් පිරී ඇත; තවමත් අප සමඟ සිටින්නේ කවුද සහ සමුගෙන ගියේ කවුදැයි නොදනී.

එබැවින්, කහ පැහැති සුනඛයා අපෙන් සමුගැනීම ද අනිත්‍යතාවයේ නීතියට අනුව සාමාන්‍ය දෙයකි. තිත් වැටුණු සුනඛයා ඉතා දක්ෂය, නියමිත වේලාවට අවදි වෙයි, නියමිත වේලාවට ඇවිදියි, එහා මෙහා දුවයි, නමුත් සැමවිටම සංඝයා වහන්සේලාගේ නායකයා සමඟ ඉදිරියෙන්ම ගමන් කරයි. වෙහෙසට පත් වූ විට, ඌ පොළොව මත වැතිර විනාඩියක් විවේක ගෙන, පසුව නැවත නැගිට දිගටම ඇවිදියි. මම නතර වී ඌට බොන්නට මගේ අතට වතුර වත් කළත්, ඌ එය ප්‍රතික්ෂේප කළේය. යන අතරමගදී මඩ වගුරක් දුටුවහොත්, අපිරිසිදු ජලය වුවද ඌ නතර වී පානය කරයි. එය කණගාටුදායකය, මෙය ඔහුගේ පෙර කර්මයේ විපාකයක් ද? යන මග දිගට සැම දෙනාම ඌට ආදරය කළ අතර විවිධ පැණිරස කෑම ලබා දුන්හ. ඌ ඉතා ක්‍රියාශීලී මෙන්ම මෘදු සතෙකි. එළුවන් සහ ගවයන් දකින විට ඌ නතර වී බලා සිටියි. වෙනත් බල්ලන් දුටු විට ඌ ඔවුන් වෙත යන නමුත්, ඔවුන් ගොරවන බැවින් ආරක්ෂාව පතා නැවත භික්ෂූන් වහන්සේලා පසුපසට එයි.

​අපි දහවල් ආහාරය සඳහා කහ පැහැති මල්වලින් පිරුණු නිම්නයක නතර වීමු. ඔබ මෙම දිනපොත දිගටම කියවන්නේ නම්, ඔබ මෙසේ පවසනු ඇත: "ඊයේ භික්ෂූන් වහන්සේ මේ කහ පැහැති මෙලලූකා (Melaleuca) විශේෂය ගැන කතා කළා, එය තවමත් මල් පිපී නැති හරිත වනාන්තරයක් විය යුතුයි. එහි තවත් විශේෂ යමක් තිබේද?"

​ඔව්, කඳුකරයේ ඇති කහ මෙලලූකා මල් පිපී නැතත්, නිම්නයේ ඇති මෙලලූකා ගස් මල්වලින් පිරී ඇත. එම දර්ශනය ඉතාමත් කාව්‍යමය යැයි විස්තර කළ හැකිය. අපේ සහෝදර භික්ෂූන් වහන්සේලා ගව රංචුවක් අසල වාඩි වී දහවල් ආහාරය ගත්හ.

තිත් වැටුණු සුනඛයා ද අප අසලින්ම ආහාර ගෙන බඩ පිරුණු පසු නින්දට වැටුණි. මා අසල සිටින ගව රංචුව දෙස බලන විට මගේ ළමා කාලයේ මතකයන් එකවරම අවදි විය. අතීතයේ ගමක වෙසෙන විට මගේ පවුල ඉතා දුප්පත් විය, මට සහෝදර සහෝදරියන් බොහෝ දෙනෙක් සිටි අතර මම පවුලේ බාලයා වීමි. මිනිසුන් බොහෝ විට පවසන්නේ "බාලයාට සියලු දේ උරුම වේ" කියායි, නමුත් මට එවැන්නක් නොපෙනුණි. දිනපතා මම සහ මගේ මිතුරන් ගවයන් පිට නැගී වනාන්තරයට ගියෙමු. අපි ගවයන්ට තණකොළ කෑමට ගසක බැඳ දමා, සොහොන් පිට්ටනියකට ගොස් මළගිය අයට පූජා කරන ලද කිරි බත් සහ පුඩිං අනුභව කළෙමු. ඉන්පසු අපි වල් පලතුරු නෙළා ගනිමින් වඩු කුරුල්ලන් කූඩු හදන අයුරු බලා සිටියෙමු. සවස් වන විට අපි ගවයන් රැගෙන ආපසු එන විට අපේ මුහුණු කළු වී, අත් පා මඩෙන් වැසී තිබුණි. ජීවිතය දුප්පත් වුවත් ළමා කාලය සැමවිටම අහිංසකයි නේද?

අපි නැවත ගමන සඳහා සූදානම් වූ අතර, පසුව හෙට දින පැවැත්වෙන 'පාතිමොක්ඛ' දේශනාව (භික්ෂු විනය නීති පාරායනය කිරීම) සඳහා සූදානම් වීමට කෙතක් අසල නතර වී ස්නානය කර හිස මුඩු කළෙමු.

​භූමිය විශාල මෙන්ම සමතලා එකකි, එහි අතු පතර විහිදුණු තනි විශාල ගසක් පමණක් අභිමානයෙන් යුතුව තිබුණි. සාමාන්‍ය පරිදි, අඳුරු රාත්‍රියේ නිමක් නැති අවකාශය සමඟ මුසු වූ පිරිත් සජ්ඣායනා හඬ එම හිස් පිට්ටනිය පුරා දෝංකාර දුන්නේය.

මුණු ගසක් පමණක් අභිමානයෙන් යුතුව තිබුණි. සාමාන්‍ය පරිදි, අඳුරු රාත්‍රියේ නිමක් නැති අවකාශය සමඟ මුසු වූ පිරිත් සජ්ඣායනා හඬ එම හිස් පිට්ටනිය පුරා දෝංකාර දුන්නේය.

​මෙය 'බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ' (Following the Buddha’s Footsteps) දිනපොතේ 11 වන දිනයට අදාළ සටහනෙහි සිංහල පරිවර්තනයයි:

​බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනපොත

​2022 දෙසැම්බර් 21 (11 වන දිනය)

​කාලය විසින් සියලු තුවාල සුව කරන බව නිතර කියැවෙන මතයකි. දින 112කින් සමන්විත මෙම ගමනේ දින දහයක් නිහඬව ගෙවී ගොස් ඇතත්, තවමත් ඉතිරිව ඇත්තේ නොසන්සිඳෙන වේදනාව පමණි. මෙවැනි දිගු පාගමනක අත්දැකීම් නොමැති අයට මෙය පහසු දෙයක් නොවේ. මීට පෙර දෙතුන් වතාවක් මෙවැනි අත්දැකීම් ලැබූවන් පවා වේදනාව ගැන මැසිවිලි නගති. ඇතැම් විට අපි තේ පැන් කෝප්පයක් බොමින් එකට වාඩි වී පසුගිය දින කිහිපයේ අපේ ගමන ගැනත්, "අනිත්‍යය" යන වචනය පිළිබඳවත් සාකච්ඡා කළෙමු.

​මග දෙපස අප පසුකර ගිය අසරණ මිනිසුන්ගේ ජීවිත, සිත තුළ උතුරා යන හැඟීම් සහ මේ තාවකාලික ශරීරයට දැනෙන පීඩාව - මේ සියල්ල අනිත්‍ය ද? ඔව්! එය අනිත්‍යය. නමුත් අනිත්‍යය දරාගත හැකි ප්‍රමාණයකට තිබිය යුතුය; අධික අනිත්‍යය දරාගැනීම අසීරුය - කිසිවෙකුට එයට ඔරොත්තු දිය නොහැක! වියළි බිම්, පිච්චුණු තණකොළ, කොළ හැළුණු ගස් සහ දූවිලි හා දුමාරයෙන් පිරුණු නිමක් නැති අවකාශය මධ්‍යයේ අපි එකට සිනාසුනෙමු.

​දැන් මගෙහි ඉතිරිව සිටින්නේ තිත් වැටුණු සුදු-කහ පැහැති සුනඛයා පමණි; අනෙක් කහ පැහැති සුනඛයා ගමන අතහැර දමා ඇත. සමහර විට අපේ එකට ගෙවන කාලය මෙතැනින් නතර විය යුතුය. මග තවමත් දිගුය, එය රළු කඳු සහ කටුවලින් පිරී ඇත; තවමත් අප සමඟ සිටින්නේ කවුද සහ සමුගෙන ගියේ කවුදැයි නොදනී. එබැවින්, කහ පැහැති සුනඛයා අපෙන් සමුගැනීම ද අනිත්‍යතාවයේ නීතියට අනුව සාමාන්‍ය දෙයකි. තිත් වැටුණු සුනඛයා ඉතා දක්ෂය, නියමිත වේලාවට අවදි වෙයි, නියමිත වේලාවට ඇවිදියි, එහා මෙහා දුවයි, නමුත් සැමවිටම සංඝයා වහන්සේලාගේ නායකයා සමඟ ඉදිරියෙන්ම ගමන් කරයි. වෙහෙසට පත් වූ විට, ඌ පොළොව මත වැතිර විනාඩියක් විවේක ගෙන, පසුව නැවත නැගිට දිගටම ඇවිදියි. මම නතර වී ඌට බොන්නට මගේ අතට වතුර වත් කළත්, ඌ එය ප්‍රතික්ෂේප කළේය. යන අතරමගදී මඩ වගුරක් දුටුවහොත්, අපිරිසිදු ජලය වුවද ඌ නතර වී පානය කරයි. එය කණගාටුදායකය, මෙය ඔහුගේ පෙර කර්මයේ විපාකයක් ද? යන මග දිගට සැම දෙනාම ඌට ආදරය කළ අතර විවිධ පැණිරස කෑම ලබා දුන්හ. ඌ ඉතා ක්‍රියාශීලී මෙන්ම මෘදු සතෙකි. එළුවන් සහ ගවයන් දකින විට ඌ නතර වී බලා සිටියි. වෙනත් බල්ලන් දුටු විට ඌ ඔවුන් වෙත යන නමුත්, ඔවුන් ගොරවන බැවින් ආරක්ෂාව පතා නැවත භික්ෂූන් වහන්සේලා පසුපසට එයි.

​අපි දහවල් ආහාරය සඳහා කහ පැහැති මල්වලින් පිරුණු නිම්නයක නතර වීමු. ඔබ මෙම දිනපොත දිගටම කියවන්නේ නම්, ඔබ මෙසේ පවසනු ඇත: "ඊයේ භික්ෂූන් වහන්සේ මේ කහ පැහැති මෙලලූකා (Melaleuca) විශේෂය ගැන කතා කළා, එය තවමත් මල් පිපී නැති හරිත වනාන්තරයක් විය යුතුයි. එහි තවත් විශේෂ යමක් තිබේද?"

​ඔව්, කඳුකරයේ ඇති කහ මෙලලූකා මල් පිපී නැතත්, නිම්නයේ ඇති මෙලලූකා ගස් මල්වලින් පිරී ඇත. එම දර්ශනය ඉතාමත් කාව්‍යමය යැයි විස්තර කළ හැකිය. අපේ සහෝදර භික්ෂූන් වහන්සේලා ගව රංචුවක් අසල වාඩි වී දහවල් ආහාරය ගත්හ. තිත් වැටුණු සුනඛයා ද අප අසලින්ම ආහාර ගෙන බඩ පිරුණු පසු නින්දට වැටුණි. මා අසල සිටින ගව රංචුව දෙස බලන විට මගේ ළමා කාලයේ මතකයන් එකවරම අවදි විය. අතීතයේ ගමක වෙසෙන විට මගේ පවුල ඉතා දුප්පත් විය, මට සහෝදර සහෝදරියන් බොහෝ දෙනෙක් සිටි අතර මම පවුලේ බාලයා වීමි. මිනිසුන් බොහෝ විට පවසන්නේ "බාලයාට සියලු දේ උරුම වේ" කියායි, නමුත් මට එවැන්නක් නොපෙනුණි. දිනපතා මම සහ මගේ මිතුරන් ගවයන් පිට නැගී වනාන්තරයට ගියෙමු. අපි ගවයන්ට තණකොළ කෑමට ගසක බැඳ දමා, සොහොන් පිට්ටනියකට ගොස් මළගිය අයට පූජා කරන ලද කිරි බත් සහ පුඩිං අනුභව කළෙමු. ඉන්පසු අපි වල් පලතුරු නෙළා ගනිමින් වඩු කුරුල්ලන් කූඩු හදන අයුරු බලා සිටියෙමු. සවස් වන විට අපි ගවයන් රැගෙන ආපසු එන විට අපේ මුහුණු කළු වී, අත් පා මඩෙන් වැසී තිබුණි. ජීවිතය දුප්පත් වුවත් ළමා කාලය සැමවිටම අහිංසකයි නේද? අපි නැවත ගමන සඳහා සූදානම් වූ අතර, පසුව හෙට දින පැවැත්වෙන 'පාතිමොක්ඛ' දේශනාව (භික්ෂු විනය නීති පාරායනය කිරීම) සඳහා සූදානම් වීමට කෙතක් අසල නතර වී ස්නානය කර හිස මුඩු කළෙමු.

​භූමිය විශාල මෙන්ම සමතලා එකකි, එහි අතු පතර විහිදුණු තනි විශාල ගසක් පමණක් අභිමානයෙන් යුතුව තිබුණි. සාමාන්‍ය පරිදි, අඳුරු රාත්‍රියේ නිමක් නැති අවකාශය සමඟ මුසු වූ පිරිත් සජ්ඣායනා හඬ එම හිස් පිට්ටනිය පුරා දෝංකාර දුන්නේය.

​බුදුන් වහන්සේගේ පාද සටහන් ඔස්සේ - දිනපොත (12 වන දිනය)

​2022 දෙසැම්බර් 22

​නිදි නැති රැයක්, නිමාවක් නැති රැයක්. තදින් හමා එන සුළඟ ගත සලිත කරවන, දැඩි ශීතලක් රැගෙන එයි. හිමෙන් වැසුණු කූඩාරමක් තුළ ගුලි වී, වෙව්ලමින් උදෑසන එනතුරු බලා සිටීම, ඈත බැහැර ජීවත් වන අයෙකු තම පවුලේ අය සමඟ අලුත් අවුරුදු උදාව සැමරීම සඳහා මධ්‍යම රාත්‍රියේ අවසන් දුම්රිය එනතුරු බලා සිටිනවා හා සමානය. යම් හෙයකින් එම අවසන් දුම්රිය මඟහැරුණහොත් ඔවුන් කෙතරම් කලබලයටත් කලකිරීමටත් පත්වනු ඇත්ද? නිහඬ පරිසරය, නිශ්චල වාතය සහ තද නින්දේ පසුවන මිනිසුන් මැද, අඳුරු රාත්‍රියේ සීතල සුළඟ එක දිගට හමා යයි. මම තනිවම නිහඬ කොනක, සළුවකින් ගත වෙලාගෙන, භාවනානුයෝගීව මගේ "මමත්වය" දෙස බලා සිටියෙමි. මම මගෙන්ම මෙසේ ඇසුවෙමි, "දැන් මම ගත කරන මේ ජීවිතය ගැන මම සතුටු වෙනවාද?" ඇතැම් විට සමහරු සිතනු ඇත්තේ අප අපගේ ශරීරයට වධ දෙන බවයි. මෙය බුදුන් වහන්සේ වදාළ ධර්මයට අනුකූලද? ඒ සඳහා පිළිතුර අවසාන ලිපියෙන් බෙදා ගැනීමට මට අවසර දෙන්න.

​පුරුදු පරිදි උදෑසන ආහාරය සඳහා අපට ක්ෂණික නූඩ්ල්ස් ලැබුණු අතර ඉන්පසු අපි අපගේ කටයුතුවල නිරත වීමු. සමහරු භාවනා කරති, සක්මන් කරති, නැතහොත් වාඩි වී සිටිති. තවත් සමහරු සූත්‍ර ධර්ම කියවති, තවත් පිරිසක් තේ පැන් පානය කරමින් සතුටු වෙති. ඒ අයුරින්ම, මා ඇතුළු දහම් සහෝදරයන් සිව්දෙනා ද වතුර බීමටත්, ශරීරය උණුසුම් කර ගැනීමට ඉඟුරු අනුභව කිරීමටත් එක් වූ අතර දිනපොත ලිවීමට කාලය වෙන් කර ගත්තෙමු. අද පසළොස්වක පොහොය දිනයයි, භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ උපෝසථ දිනයයි. හුයොන්ග් දාඕ (Hương Đạo) විහාරයේ සහ වියට්නාමයේ සැදැහැවතුන් විසින් දානය පිරිනමන ලදී. මම සහ චෝන් ටින් (Chon Tin) සහෝදරයා එක්ව සඟ සතු කොට දානය පිරිනමා පෝලිමේ අවසානයට එක් වුනෙමු. පෝලිමේ අවසානයේ සිටින භික්ෂූන් වහන්සේලාට සැමවිටම ආහාර හිඟ වන බව මට වැටහුණේ එවිටය. ඔවුන්ට ලැබුණේ තැම්බූ බත්, සුප් සහ ඉතිරි වූ එළවළු ස්වල්පයක් පමණි. අවසානයට පිටත්වීමට සිදුවන, ප්‍රමාද වී පැමිණෙන ඒ හිමිවරුන් කෙරෙහිත්, දානය පිරිනමා අවසානයට ආහාර ගන්නා සැදැහැවතුන් කෙරෙහිත් මගේ සිතේ මහත් කරුණාවක් ඇති විය. එසේ වුවද, මම විශ්වාස කරන්නේ මෙය අප විසින්ම තෝරාගත් මාවත බවයි. එබැවින් අපට ලැබෙන දෙයින් සතුටු වීමටත් එය පිළිගැනීමටත් අපි සූදානම්ය. ආහාර ප්‍රමාණවත් වුවත් නැතත්, එය ජීවිතය පවත්වා ගැනීමට පමණි; මදක් වැඩි වුවද අඩු වුවද එහි ගැටලුවක් නැත.

​පස්වරු 3 ට පමණ, භික්ෂූන් වහන්සේලා පිළිවෙළට සිවුරු හදාගෙන නියමිත විවෘත ස්ථානයකට රැස් වූහ. ජ්‍යෙෂ්ඨතම භික්ෂුව විසින් තෙරුවන් නැමදීමේ ගාථා මෙහෙයවන ලද අතර, තවත් භික්ෂුවක් විසින් විනය නීති (ප්‍රාතිමෝක්ෂය) සජ්ඣායනා කරන ලදී. භික්ෂූන් උදෙසා වන ඒ විනය නීති පද්ධතියට අපි මහත් ශ්‍රද්ධාවෙන් හා ප්‍රීතියෙන් සවන් දුන්නෙමු. සීතල සුළඟ නැවතත් හමා එද්දී, හිරු බැස යන යාමයේ අපි මෙත් වැඩීම, පින් අනුමෝදන් කිරීම සහ ආශිර්වාද ලබා දීම සඳහා සූත්‍ර සජ්ඡායනා කළෙමු. ඉන්පසු විවේක ගැනීම සඳහා අපි එකිනෙකා අපගේ කූඩාරම් වෙත ගියෙමු. තවත් එක් දිනයක් ගෙවී ගියේ එලෙසිනි...

මතු සම්බන්ධයි!

​මීදුම සහ සුළඟ මැදින් සැතපුම් ගණනාවක් ඇවිද ගියද, කෙතරම් දුෂ්කරතා මතු වුවද, අපගේ අධිෂ්ඨානය කිසිවිටෙකත් වෙනස් නොවීය. අප ප්‍රමාද වී නිදාගෙන ඉතා වේලාසනින් අවදි වුවද, තැනින් තැන සැරිසැරුවද, ඉතා සරල ආහාර වේලක් භුක්ති වින්දද, සංඝයාගේ සෑම නමකගේම මුහුණේ සැමවිටම රැඳී තිබුණේ සාමකාමී සිනහවකි.

​කහ මෙලලුකා කන්ද (Yellow Melaleuca Hill) පාමුල දිවා ආහාරය සඳහා නතර වීමට පෙර අපි කිලෝමීටර් 30ක් පයින් ගමන් කළෙමු. "අනේ අපූරුයි!" යැයි පවසමින්, මීමැස්සන් සහ සමනලුන් මල් පැණි සොයා පියඹා යන, කහ පැහැති මල්වලින් පිරුණු සුවඳවත් කඳු බෑවුමක් ගැන කෙනෙකුට සිතෙන්නට පුළුවන. එමෙන්ම මෙම ස්ථානය ඉතා සුන්දර, නිශ්ශබ්ද සහ කාව්‍යමය තැනක් විය යුතු යැයි ඕනෑම අයෙකුට සිතෙන්නට පුළුවන.

නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම එය හුදෙක් නමක් පමණි; මල් පිපෙන කාලය තවම පැමිණ නැත. කහ මල් දකින්නට නොලැබුණත්, අපේ අයෙකුගේ පය පැටලීමත් සමඟ "අසූචි බෝම්බයක්" (සතෙකුගේ මළපහ) නම් පුපුරා ගියේය. මෙවැනි සිදුවීම් මෙම පාද චාරිකාවේ සාමාන්‍ය දේවල්ය. මීට අමතරව, අප තබන සෑම පියවරකදීම වේවැල්වලට වඩා තියුණු කටු පඳුරු ඇඳුම් සිදුරු කරමින් සමට ඇනීම නිසා දැඩි වේදනාවක් ඇති විය.

​නැවතත් රාත්‍රී නවාතැන සොයා අපි තවත් කිලෝමීටර් 21ක් ඇවිද ගියෙමු. සෑම දිනකම කාලය ගෙවී යන්නේ ඉතා සෙමින් බව දැනේ. නොකඩවා ඇවිද යමින් ගමනාන්තය දෙස බලා සිටියත්, එය තවමත් බොහෝ ඈත බව පෙනේ. "නින්ද නොයන්නාට රාත්‍රිය දිගුය, වෙහෙසට පත්වූවාට මඟ දිගුය" යන කියමන කෙතරම් සත්‍යයක්ද! මගේ දෙපා රිදෙයි, දැවිල්ලක් දැනෙයි, ලේ ගලයි; උරහිස් අඩපණ වී වේදනා දෙයි. වෙහෙසට පත් වූ විට මඟ දිගු බවක් දැනෙන්නේ ඒ නිසාය.

​අද අපට නව සාමාජිකයින් දෙදෙනෙකුද මුණගැසුණි - කහ පැහැති බල්ලෙකු සහ ලප සහිත සුදු-කහ පැහැති බල්ලෙකු ඒ දෙදෙනාය. උදෑසන ආහාරයේ සිට රාත්‍රිය උදාවන තුරුම ඔවුන් දෙදෙනා සංඝ රත්නය පසුපස පැමිණියහ.

උන් දෙදෙනාද වාසනාවන්ත වූහ; මන්ද උන් හට නිවසක් නොමැතිව තැනින් තැන සැරිසරන අතර මෙම 'ධුතාංග' චාරිකාවට එක්වීමට අවස්ථාව ලැබුණි. හිරු උදාවීමට පෙර තවත් බල්ලෙකු අප පසුපස පැමිණ, පසුව පාර මාරු වී වාඩි වී සංඝ රත්නය නික්ම යන දෙස බලා සිටියේය. එක් එක් සත්වයාගේ කර්ම ශක්තීන් කාලයෙන් කාලයට වෙනස් වේ; මෙවැනි තත්වයන් බලහත්කාරයෙන් ඇති කළ නොහැක. සමහරවිට, මෙම සතුන්ට මරණින් පසු නැවත මිනිස් ආත්මයක් ලැබීමට තරම් ප්‍රමාණවත් පින් තිබෙන්නට පුළුවන. සංඝ රත්නය සරණ යෑමටත්, පිරිත් ශ්‍රවණය කිරීමටත් ලැබුණු අවස්ථාව තුළින්, ඔවුන් තුළ ප්‍රඥාව සහ සම්මා දිට්ඨිය වර්ධනය වී අනාගතයේදී උතුම් විමුක්තිය ලැබීමට සුදුසු වාතාවරණයක් උදා වේවා!

​සෑම සත්වයෙක්ම සැමවිටම පූර්ණ ප්‍රඥාව සහ සම්මා දිට්ඨිය සහිතව මිනිසත් බව ලබා, විමුක්තිය කරා ගමන් කරත්වා!

​බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනපොත

​2022 දෙසැම්බර් 21 (11 වන දිනය)

​කාලය විසින් සියලු තුවාල සුව කරන බව නිතර කියැවෙන මතයකි. දින 112කින් සමන්විත මෙම ගමනේ දින දහයක් නිහඬව ගෙවී ගොස් ඇතත්, තවමත් ඉතිරිව ඇත්තේ නොසන්සිඳෙන වේදනාව පමණි. මෙවැනි දිගු පාගමනක අත්දැකීම් නොමැති අයට මෙය පහසු දෙයක් නොවේ. මීට පෙර දෙතුන් වතාවක් මෙවැනි අත්දැකීම් ලැබූවන් පවා වේදනාව ගැන මැසිවිලි නගති. ඇතැම් විට අපි තේ පැන් කෝප්පයක් බොමින් එකට වාඩි වී පසුගිය දින කිහිපයේ අපේ ගමන ගැනත්, "අනිත්‍යය" යන වචනය පිළිබඳවත් සාකච්ඡා කළෙමු.

​මග දෙපස අප පසුකර ගිය අසරණ මිනිසුන්ගේ ජීවිත, සිත තුළ උතුරා යන හැඟීම් සහ මේ තාවකාලික ශරීරයට දැනෙන පීඩාව - මේ සියල්ල අනිත්‍ය ද? ඔව්! එය අනිත්‍යය. නමුත් අනිත්‍යය දරාගත හැකි ප්‍රමාණයකට තිබිය යුතුය; අධික අනිත්‍යය දරාගැනීම අසීරුය - කිසිවෙකුට එයට ඔරොත්තු දිය නොහැක! වියළි බිම්, පිච්චුණු තණකොළ, කොළ හැළුණු ගස් සහ දූවිලි හා දුමාරයෙන් පිරුණු නිමක් නැති අවකාශය මධ්‍යයේ

අපි එකට සිනාසුනෙමු.

​දැන් මගෙහි ඉතිරිව සිටින්නේ තිත් වැටුණු සුදු-කහ පැහැති සුනඛයා පමණි; අනෙක් කහ පැහැති සුනඛයා ගමන අතහැර දමා ඇත. සමහර විට අපේ එකට ගෙවන කාලය මෙතැනින් නතර විය යුතුය. මග තවමත් දිගුය, එය රළු කඳු සහ කටුවලින් පිරී ඇත; තවමත් අප සමඟ සිටින්නේ කවුද සහ සමුගෙන ගියේ කවුදැයි නොදනී.

එබැවින්, කහ පැහැති සුනඛයා අපෙන් සමුගැනීම ද අනිත්‍යතාවයේ නීතියට අනුව සාමාන්‍ය දෙයකි. තිත් වැටුණු සුනඛයා ඉතා දක්ෂය, නියමිත වේලාවට අවදි වෙයි, නියමිත වේලාවට ඇවිදියි, එහා මෙහා දුවයි, නමුත් සැමවිටම සංඝයා වහන්සේලාගේ නායකයා සමඟ ඉදිරියෙන්ම ගමන් කරයි. වෙහෙසට පත් වූ විට, ඌ පොළොව මත වැතිර විනාඩියක් විවේක ගෙන, පසුව නැවත නැගිට දිගටම ඇවිදියි. මම නතර වී ඌට බොන්නට මගේ අතට වතුර වත් කළත්, ඌ එය ප්‍රතික්ෂේප කළේය. යන අතරමගදී මඩ වගුරක් දුටුවහොත්, අපිරිසිදු ජලය වුවද ඌ නතර වී පානය කරයි. එය කණගාටුදායකය, මෙය ඔහුගේ පෙර කර්මයේ විපාකයක් ද? යන මග දිගට සැම දෙනාම ඌට ආදරය කළ අතර විවිධ පැණිරස කෑම ලබා දුන්හ. ඌ ඉතා ක්‍රියාශීලී මෙන්ම මෘදු සතෙකි. එළුවන් සහ ගවයන් දකින විට ඌ නතර වී බලා සිටියි. වෙනත් බල්ලන් දුටු විට ඌ ඔවුන් වෙත යන නමුත්, ඔවුන් ගොරවන බැවින් ආරක්ෂාව පතා නැවත භික්ෂූන් වහන්සේලා පසුපසට එයි.

​අපි දහවල් ආහාරය සඳහා කහ පැහැති මල්වලින් පිරුණු නිම්නයක නතර වීමු. ඔබ මෙම දිනපොත දිගටම කියවන්නේ නම්, ඔබ මෙසේ පවසනු ඇත: "ඊයේ භික්ෂූන් වහන්සේ මේ කහ පැහැති මෙලලූකා (Melaleuca) විශේෂය ගැන කතා කළා, එය තවමත් මල් පිපී නැති හරිත වනාන්තරයක් විය යුතුයි. එහි තවත් විශේෂ යමක් තිබේද?"

​ඔව්, කඳුකරයේ ඇති කහ මෙලලූකා මල් පිපී නැතත්, නිම්නයේ ඇති මෙලලූකා ගස් මල්වලින් පිරී ඇත. එම දර්ශනය ඉතාමත් කාව්‍යමය යැයි විස්තර කළ හැකිය. අපේ සහෝදර භික්ෂූන් වහන්සේලා ගව රංචුවක් අසල වාඩි වී දහවල් ආහාරය ගත්හ.

තිත් වැටුණු සුනඛයා ද අප අසලින්ම ආහාර ගෙන බඩ පිරුණු පසු නින්දට වැටුණි. මා අසල සිටින ගව රංචුව දෙස බලන විට මගේ ළමා කාලයේ මතකයන් එකවරම අවදි විය. අතීතයේ ගමක වෙසෙන විට මගේ පවුල ඉතා දුප්පත් විය, මට සහෝදර සහෝදරියන් බොහෝ දෙනෙක් සිටි අතර මම පවුලේ බාලයා වීමි. මිනිසුන් බොහෝ විට පවසන්නේ "බාලයාට සියලු දේ උරුම වේ" කියායි, නමුත් මට එවැන්නක් නොපෙනුණි. දිනපතා මම සහ මගේ මිතුරන් ගවයන් පිට නැගී වනාන්තරයට ගියෙමු. අපි ගවයන්ට තණකොළ කෑමට ගසක බැඳ දමා, සොහොන් පිට්ටනියකට ගොස් මළගිය අයට පූජා කරන ලද කිරි බත් සහ පුඩිං අනුභව කළෙමු. ඉන්පසු අපි වල් පලතුරු නෙළා ගනිමින් වඩු කුරුල්ලන් කූඩු හදන අයුරු බලා සිටියෙමු. සවස් වන විට අපි ගවයන් රැගෙන ආපසු එන විට අපේ මුහුණු කළු වී, අත් පා මඩෙන් වැසී තිබුණි. ජීවිතය දුප්පත් වුවත් ළමා කාලය සැමවිටම අහිංසකයි නේද?

අපි නැවත ගමන සඳහා සූදානම් වූ අතර, පසුව හෙට දින පැවැත්වෙන 'පාතිමොක්ඛ' දේශනාව (භික්ෂු විනය නීති පාරායනය කිරීම) සඳහා සූදානම් වීමට කෙතක් අසල නතර වී ස්නානය කර හිස මුඩු කළෙමු.

​භූමිය විශාල මෙන්ම සමතලා එකකි, එහි අතු පතර විහිදුණු තනි විශාල ගසක් පමණක් අභිමානයෙන් යුතුව තිබුණි. සාමාන්‍ය පරිදි, අඳුරු රාත්‍රියේ නිමක් නැති අවකාශය සමඟ මුසු වූ පිරිත් සජ්ඣායනා හඬ එම හිස් පිට්ටනිය පුරා දෝංකාර දුන්නේය.

මුණු ගසක් පමණක් අභිමානයෙන් යුතුව තිබුණි. සාමාන්‍ය පරිදි, අඳුරු රාත්‍රියේ නිමක් නැති අවකාශය සමඟ මුසු වූ පිරිත් සජ්ඣායනා හඬ එම හිස් පිට්ටනිය පුරා දෝංකාර දුන්නේය.

​මෙය 'බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ' (Following the Buddha’s Footsteps) දිනපොතේ 11 වන දිනයට අදාළ සටහනෙහි සිංහල පරිවර්තනයයි:

​බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනපොත

​2022 දෙසැම්බර් 21 (11 වන දිනය)

​කාලය විසින් සියලු තුවාල සුව කරන බව නිතර කියැවෙන මතයකි. දින 112කින් සමන්විත මෙම ගමනේ දින දහයක් නිහඬව ගෙවී ගොස් ඇතත්, තවමත් ඉතිරිව ඇත්තේ නොසන්සිඳෙන වේදනාව පමණි. මෙවැනි දිගු පාගමනක අත්දැකීම් නොමැති අයට මෙය පහසු දෙයක් නොවේ. මීට පෙර දෙතුන් වතාවක් මෙවැනි අත්දැකීම් ලැබූවන් පවා වේදනාව ගැන මැසිවිලි නගති. ඇතැම් විට අපි තේ පැන් කෝප්පයක් බොමින් එකට වාඩි වී පසුගිය දින කිහිපයේ අපේ ගමන ගැනත්, "අනිත්‍යය" යන වචනය පිළිබඳවත් සාකච්ඡා කළෙමු.

​මග දෙපස අප පසුකර ගිය අසරණ මිනිසුන්ගේ ජීවිත, සිත තුළ උතුරා යන හැඟීම් සහ මේ තාවකාලික ශරීරයට දැනෙන පීඩාව - මේ සියල්ල අනිත්‍ය ද? ඔව්! එය අනිත්‍යය. නමුත් අනිත්‍යය දරාගත හැකි ප්‍රමාණයකට තිබිය යුතුය; අධික අනිත්‍යය දරාගැනීම අසීරුය - කිසිවෙකුට එයට ඔරොත්තු දිය නොහැක! වියළි බිම්, පිච්චුණු තණකොළ, කොළ හැළුණු ගස් සහ දූවිලි හා දුමාරයෙන් පිරුණු නිමක් නැති අවකාශය මධ්‍යයේ අපි එකට සිනාසුනෙමු.

​දැන් මගෙහි ඉතිරිව සිටින්නේ තිත් වැටුණු සුදු-කහ පැහැති සුනඛයා පමණි; අනෙක් කහ පැහැති සුනඛයා ගමන අතහැර දමා ඇත. සමහර විට අපේ එකට ගෙවන කාලය මෙතැනින් නතර විය යුතුය. මග තවමත් දිගුය, එය රළු කඳු සහ කටුවලින් පිරී ඇත; තවමත් අප සමඟ සිටින්නේ කවුද සහ සමුගෙන ගියේ කවුදැයි නොදනී. එබැවින්, කහ පැහැති සුනඛයා අපෙන් සමුගැනීම ද අනිත්‍යතාවයේ නීතියට අනුව සාමාන්‍ය දෙයකි. තිත් වැටුණු සුනඛයා ඉතා දක්ෂය, නියමිත වේලාවට අවදි වෙයි, නියමිත වේලාවට ඇවිදියි, එහා මෙහා දුවයි, නමුත් සැමවිටම සංඝයා වහන්සේලාගේ නායකයා සමඟ ඉදිරියෙන්ම ගමන් කරයි. වෙහෙසට පත් වූ විට, ඌ පොළොව මත වැතිර විනාඩියක් විවේක ගෙන, පසුව නැවත නැගිට දිගටම ඇවිදියි. මම නතර වී ඌට බොන්නට මගේ අතට වතුර වත් කළත්, ඌ එය ප්‍රතික්ෂේප කළේය. යන අතරමගදී මඩ වගුරක් දුටුවහොත්, අපිරිසිදු ජලය වුවද ඌ නතර වී පානය කරයි. එය කණගාටුදායකය, මෙය ඔහුගේ පෙර කර්මයේ විපාකයක් ද? යන මග දිගට සැම දෙනාම ඌට ආදරය කළ අතර විවිධ පැණිරස කෑම ලබා දුන්හ. ඌ ඉතා ක්‍රියාශීලී මෙන්ම මෘදු සතෙකි. එළුවන් සහ ගවයන් දකින විට ඌ නතර වී බලා සිටියි. වෙනත් බල්ලන් දුටු විට ඌ ඔවුන් වෙත යන නමුත්, ඔවුන් ගොරවන බැවින් ආරක්ෂාව පතා නැවත භික්ෂූන් වහන්සේලා පසුපසට එයි.

​අපි දහවල් ආහාරය සඳහා කහ පැහැති මල්වලින් පිරුණු නිම්නයක නතර වීමු. ඔබ මෙම දිනපොත දිගටම කියවන්නේ නම්, ඔබ මෙසේ පවසනු ඇත: "ඊයේ භික්ෂූන් වහන්සේ මේ කහ පැහැති මෙලලූකා (Melaleuca) විශේෂය ගැන කතා කළා, එය තවමත් මල් පිපී නැති හරිත වනාන්තරයක් විය යුතුයි. එහි තවත් විශේෂ යමක් තිබේද?"

​ඔව්, කඳුකරයේ ඇති කහ මෙලලූකා මල් පිපී නැතත්, නිම්නයේ ඇති මෙලලූකා ගස් මල්වලින් පිරී ඇත. එම දර්ශනය ඉතාමත් කාව්‍යමය යැයි විස්තර කළ හැකිය. අපේ සහෝදර භික්ෂූන් වහන්සේලා ගව රංචුවක් අසල වාඩි වී දහවල් ආහාරය ගත්හ. තිත් වැටුණු සුනඛයා ද අප අසලින්ම ආහාර ගෙන බඩ පිරුණු පසු නින්දට වැටුණි. මා අසල සිටින ගව රංචුව දෙස බලන විට මගේ ළමා කාලයේ මතකයන් එකවරම අවදි විය. අතීතයේ ගමක වෙසෙන විට මගේ පවුල ඉතා දුප්පත් විය, මට සහෝදර සහෝදරියන් බොහෝ දෙනෙක් සිටි අතර මම පවුලේ බාලයා වීමි. මිනිසුන් බොහෝ විට පවසන්නේ "බාලයාට සියලු දේ උරුම වේ" කියායි, නමුත් මට එවැන්නක් නොපෙනුණි. දිනපතා මම සහ මගේ මිතුරන් ගවයන් පිට නැගී වනාන්තරයට ගියෙමු. අපි ගවයන්ට තණකොළ කෑමට ගසක බැඳ දමා, සොහොන් පිට්ටනියකට ගොස් මළගිය අයට පූජා කරන ලද කිරි බත් සහ පුඩිං අනුභව කළෙමු. ඉන්පසු අපි වල් පලතුරු නෙළා ගනිමින් වඩු කුරුල්ලන් කූඩු හදන අයුරු බලා සිටියෙමු. සවස් වන විට අපි ගවයන් රැගෙන ආපසු එන විට අපේ මුහුණු කළු වී, අත් පා මඩෙන් වැසී තිබුණි. ජීවිතය දුප්පත් වුවත් ළමා කාලය සැමවිටම අහිංසකයි නේද? අපි නැවත ගමන සඳහා සූදානම් වූ අතර, පසුව හෙට දින පැවැත්වෙන 'පාතිමොක්ඛ' දේශනාව (භික්ෂු විනය නීති පාරායනය කිරීම) සඳහා සූදානම් වීමට කෙතක් අසල නතර වී ස්නානය කර හිස මුඩු කළෙමු.

​භූමිය විශාල මෙන්ම සමතලා එකකි, එහි අතු පතර විහිදුණු තනි විශාල ගසක් පමණක් අභිමානයෙන් යුතුව තිබුණි. සාමාන්‍ය පරිදි, අඳුරු රාත්‍රියේ නිමක් නැති අවකාශය සමඟ මුසු වූ පිරිත් සජ්ඣායනා හඬ එම හිස් පිට්ටනිය පුරා දෝංකාර දුන්නේය.

​බුදුන් වහන්සේගේ පාද සටහන් ඔස්සේ - දිනපොත (12 වන දිනය)

​2022 දෙසැම්බර් 22

​නිදි නැති රැයක්, නිමාවක් නැති රැයක්. තදින් හමා එන සුළඟ ගත සලිත කරවන, දැඩි ශීතලක් රැගෙන එයි. හිමෙන් වැසුණු කූඩාරමක් තුළ ගුලි වී, වෙව්ලමින් උදෑසන එනතුරු බලා සිටීම, ඈත බැහැර ජීවත් වන අයෙකු තම පවුලේ අය සමඟ අලුත් අවුරුදු උදාව සැමරීම සඳහා මධ්‍යම රාත්‍රියේ අවසන් දුම්රිය එනතුරු බලා සිටිනවා හා සමානය. යම් හෙයකින් එම අවසන් දුම්රිය මඟහැරුණහොත් ඔවුන් කෙතරම් කලබලයටත් කලකිරීමටත් පත්වනු ඇත්ද? නිහඬ පරිසරය, නිශ්චල වාතය සහ තද නින්දේ පසුවන මිනිසුන් මැද, අඳුරු රාත්‍රියේ සීතල සුළඟ එක දිගට හමා යයි. මම තනිවම නිහඬ කොනක, සළුවකින් ගත වෙලාගෙන, භාවනානුයෝගීව මගේ "මමත්වය" දෙස බලා සිටියෙමි. මම මගෙන්ම මෙසේ ඇසුවෙමි, "දැන් මම ගත කරන මේ ජීවිතය ගැන මම සතුටු වෙනවාද?" ඇතැම් විට සමහරු සිතනු ඇත්තේ අප අපගේ ශරීරයට වධ දෙන බවයි. මෙය බුදුන් වහන්සේ වදාළ ධර්මයට අනුකූලද? ඒ සඳහා පිළිතුර අවසාන ලිපියෙන් බෙදා ගැනීමට මට අවසර දෙන්න.

​පුරුදු පරිදි උදෑසන ආහාරය සඳහා අපට ක්ෂණික නූඩ්ල්ස් ලැබුණු අතර ඉන්පසු අපි අපගේ කටයුතුවල නිරත වීමු. සමහරු භාවනා කරති, සක්මන් කරති, නැතහොත් වාඩි වී සිටිති. තවත් සමහරු සූත්‍ර ධර්ම කියවති, තවත් පිරිසක් තේ පැන් පානය කරමින් සතුටු වෙති. ඒ අයුරින්ම, මා ඇතුළු දහම් සහෝදරයන් සිව්දෙනා ද වතුර බීමටත්, ශරීරය උණුසුම් කර ගැනීමට ඉඟුරු අනුභව කිරීමටත් එක් වූ අතර දිනපොත ලිවීමට කාලය වෙන් කර ගත්තෙමු. අද පසළොස්වක පොහොය දිනයයි, භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ උපෝසථ දිනයයි. හුයොන්ග් දාඕ (Hương Đạo) විහාරයේ සහ වියට්නාමයේ සැදැහැවතුන් විසින් දානය පිරිනමන ලදී. මම සහ චෝන් ටින් (Chon Tin) සහෝදරයා එක්ව සඟ සතු කොට දානය පිරිනමා පෝලිමේ අවසානයට එක් වුනෙමු. පෝලිමේ අවසානයේ සිටින භික්ෂූන් වහන්සේලාට සැමවිටම ආහාර හිඟ වන බව මට වැටහුණේ එවිටය. ඔවුන්ට ලැබුණේ තැම්බූ බත්, සුප් සහ ඉතිරි වූ එළවළු ස්වල්පයක් පමණි. අවසානයට පිටත්වීමට සිදුවන, ප්‍රමාද වී පැමිණෙන ඒ හිමිවරුන් කෙරෙහිත්, දානය පිරිනමා අවසානයට ආහාර ගන්නා සැදැහැවතුන් කෙරෙහිත් මගේ සිතේ මහත් කරුණාවක් ඇති විය. එසේ වුවද, මම විශ්වාස කරන්නේ මෙය අප විසින්ම තෝරාගත් මාවත බවයි. එබැවින් අපට ලැබෙන දෙයින් සතුටු වීමටත් එය පිළිගැනීමටත් අපි සූදානම්ය. ආහාර ප්‍රමාණවත් වුවත් නැතත්, එය ජීවිතය පවත්වා ගැනීමට පමණි; මදක් වැඩි වුවද අඩු වුවද එහි ගැටලුවක් නැත.

​පස්වරු 3 ට පමණ, භික්ෂූන් වහන්සේලා පිළිවෙළට සිවුරු හදාගෙන නියමිත විවෘත ස්ථානයකට රැස් වූහ. ජ්‍යෙෂ්ඨතම භික්ෂුව විසින් තෙරුවන් නැමදීමේ ගාථා මෙහෙයවන ලද අතර, තවත් භික්ෂුවක් විසින් විනය නීති (ප්‍රාතිමෝක්ෂය) සජ්ඣායනා කරන ලදී. භික්ෂූන් උදෙසා වන ඒ විනය නීති පද්ධතියට අපි මහත් ශ්‍රද්ධාවෙන් හා ප්‍රීතියෙන් සවන් දුන්නෙමු. සීතල සුළඟ නැවතත් හමා එද්දී, හිරු බැස යන යාමයේ අපි මෙත් වැඩීම, පින් අනුමෝදන් කිරීම සහ ආශිර්වාද ලබා දීම සඳහා සූත්‍ර සජ්ඡායනා කළෙමු. ඉන්පසු විවේක ගැනීම සඳහා අපි එකිනෙකා අපගේ කූඩාරම් වෙත ගියෙමු. තවත් එක් දිනයක් ගෙවී ගියේ එලෙසිනි...

මතු සම්බන්ධයි!

බුදුන්වහන්සේ ගේ පියසටහන් ඔස්සේ - 8,9 දින

 පූජ්‍ය පඤ්ඤාකාර හිමියන් විසින් රචිත ඉන්දියාවේ පාගමන පිළිබඳ දිනපොතේ (මෙම සටහන් 'බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ' (Following the Buddha’s Footsteps) නම් දින සටහන් පොතෙන් උපුටා ගන්නා ලද ඒවාවේ.) 

(දින 8 හා 9) 

බුදුන් වහන්සේගේ පාද සටහන් ඔස්සේ - දිනපොත (8 වන දිනය)

​2022 දෙසැම්බර් 18

​මියගිය ඇත්තන්ගේ නිවහනක (සුසානයක) ගත කළ එක් රාත්‍රියක් අවසානයේ ගෙවී ගියේය. එම ස්ථානයෙන් පිටව යාමට පෙර, අපට රැකවරණය දුන් ඒ භූමියට කෘතඥතාව පළ කිරීමක් ලෙස සංඝයා වහන්සේලා සෙත් පිරිත් සජ්ඣායනා කර පින් අනුමෝදන් කළහ. මෙම සුසාන භූමිය නොතිබුණේ නම්, ඊයේ රාත්‍රියේ විවේක ගැනීමට ස්ථානයක් සොයා ගැනීම අපට බෙහෙවින් අපහසු වනු ඇත. මෙම කරුණාව අපගේ හදවත් තුළ සනිටුහන් කර ගැනීමටත්, මියගිය පිරිසගේ මතු උපත්වලදී ඔවුන්ට සද්ධර්මය මුණගැසී, සම්මා දිට්ඨිය සහ ප්‍රඥාව ලබා, සසරින් එතෙර වීමට වාසනාව ලැබේවායි අපි ප්‍රාර්ථනා කරමු.

​උදෑසන ආහාරය සඳහා මහා මාර්ගයේ නැවතුමකදී (මෙනු පත නොකීවත් ඔබට එය අනුමාන කළ හැකිය), බොහෝ දෙනෙක් අපහසුවෙන් ඇවිදින අයුරු මම නිරීක්ෂණය කළෙමි. සමහරු කොර ගසමින්, සමහරු සැරයටි ආධාරයෙන්, තවත් සමහරු වෙව්ලන දෙපා සහිතව ගමන් කළහ. වාඩි වන විට සහ නැගිටින විට ඔවුන්ගේ මුහුණුවල වේදනාව පැහැදිලිවම පෙනෙන්නට තිබුණි. ස්වාමීන් වහන්සේලා තායි භාෂාවෙන් තමන්ට දැනෙන දැඩි වේදනාව ගැන කතා කළහ. පාදවල බිබිලි මතුවී, සම ගැලවී, උළුක්කු වී, නහර ඇදී සහ ඉදිමී තිබුණි. මා අසලින් වාඩි වී සිටියේ හැත්තෑව ඉක්මවූ ජ්‍යෙෂ්ඨ ස්වාමීන් වහන්සේ නමකි. උන්වහන්සේගේ සම අව්වට පිළිස්සී තිබූ අතර, දින කිහිපයකින් හිස මුඩු කර නොතිබූ නිසා සුදු පැහැති කෙස් දර්ශනය විය. උන්වහන්සේ වේදනාවෙන් සිටිනු දැක මම සුවදුක් විමසුවෙමි. උන්වහන්සේ තම දණහිස් පෙන්වමින් ඒවායින් "කට කට" ශබ්දයක් එන බවත් දැඩි ලෙස රිදෙන බවත් පැවසූහ. මම වහාම මාංශ පේශි වේදනා නාශක ආලේපනයක් ගෙන උන්වහන්සේගේ දෙපා පිරිමැද්දෙමි. මම සම්බාහනය කරන විට උන්වහන්සේගේ දණහිස් පොල්කටු ලිහිල් වී ඇති බව මට දෑතටම දැනුණි.

​සංඝයා වහන්සේලාගේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වය මෙසේ වුවද, අපි දිගටම ගමන් කර වසර පහකට පෙර ඉදි කරන ලද තායි පන්සලකට පැමිණියෙමු. එහි වත්පිළිවෙත් සඳහා තාවකාලික ශාලාවක් සහ ස්නානය කිරීමට හා රෙදි සේදීමට පහසුකම් තිබුණි. එහිදී මට බුද්ධගයාවේ තායි විහාරයේ නියෝජ්‍ය විහාරාධිපති හිමියන් සහ වෛද්‍ය කණ්ඩායමක් මුණගැසුණි. උන්වහන්සේ මා ඉතා සුහදව පිළිගත් අතර, "විහාරාධිපති හිමියන් සහ මම මේ ගමන ගැනත් ඔබ ගැනත් කතා කළා" යැයි පැවසූහ. එම විහාරාධිපති හිමියන් යනු ඉන්දියාවේ තායි භාෂිත භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ නායකත්වය දරන, මීට පෙර හ්‍යුං දාඕ (Hương Đạo) පන්සලට පැමිණි අතිපූජ්‍ය සෝම්ඩෙට් ප්‍රා මහාතිරචාන් හිමියන්ය. උන්වහන්සේ විසින් සංඝයා වහන්සේලාගේ සුවදුක් බැලීමටත්, අවශ්‍ය බෙහෙත් හා ප්‍රතිකාර ලබා දීමටත් මෙම වෛද්‍ය කණ්ඩායම එවා තිබුණි.

​දවල් ආහාරයෙන් පසු, නහර ඇදීමකට ලක්ව සිටි තවත් භික්ෂූන් වහන්සේ නමකගේ දෙපා සම්බාහනය කිරීමට මට අවස්ථාව ලැබුණි. එම වේදනාකාරී තත්ත්වය යටතේ වුවද උන්වහන්සේ අත්නොහැර ගමන් කළහ. උන්වහන්සේගේ අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමට බිස්කට් ස්වල්පයක් ලබා දී, මම උන්වහන්සේගේ මාංශ පේශි ලිහිල් කළෙමි. වාසනාවකට මෙන්, මද වේලාවකට පසු උන්වහන්සේට පහසුවෙන් ඇවිදීමට හැකි විය. ඇත්ත වශයෙන්ම මට මේ පිළිබඳ විශේෂඥ දැනුමක් නැත, මා ද මෙවැනි වේදනාවන්ට මුහුණ දී ඇති බැවින් අත්දැකීමෙන් උගත් දේ මම භාවිතා කළෙමි.

​නා ගැනීමට හෝ රෙදි සේදීමට ජලය නොමැතිව දින පහක් ගතවීමෙන් පසු, සිවුරු වතුර බාල්දියකට දැමූ සැනින් ජලය කළු පැහැයට හැරුණි. "සිවුරක් පරිහරණය කරන්නේ ශරීරය වසා ගැනීමට මිස අලංකාරයට නොවේ; මෙය වැසී තිබෙන අපිරිසිදු ශරීරය නිසා අපිරිසිදු වේ" යන බුද්ධ දේශනාවේ අර්ථය මට මෙහිදී තදින්ම දැනුණි. මෙම ගමනේ සෑම පියවරක්ම බුදුදහම ප්‍රායෝගිකව අවබෝධ කර ගැනීමට ලැබෙන පාඩමකි. ඔබ සැමද මෙලෙසම ධර්මය දෛනික ජීවිතයට ගලපා ගනිමින් යහපත සලසා ගනු ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි.

​සංඝයා වහන්සේලාට විවේක ගැනීම සඳහා සංවිධායක මණ්ඩලය මෙහි වැඩි කාලයක් වෙන් කර තිබුණි. ඒ අනුව අපි කූඩාරම් ගසා ලැගුම් සකස් කරගෙන, සවස වත්පිළිවෙත් සහ දේශනා සඳහා සූදානම් වුයෙමු. වත්පිළිවෙත් අවසානයේ භික්ෂූන් වහන්සේලා විවේකයට වැඩි අතර, මම ජ්‍යෙෂ්ඨතම ස්වාමීන් වහන්සේගේ දෙපා සම්බාහනය කිරීමට ගියෙමි. උන්වහන්සේ වන්දනා මෙහෙයවන විට හඬ ඉතා ගාම්භීරය.

​මම දින කිහිපයක සිට උන්වහන්සේ දෙස බලා සිටියෙමි. උන්වහන්සේගේ දෙපාවල වේදනාව සහ දැවිල්ල අඩු කිරීමට මට උදව් කළ හැකි වීම මට මහත් සතුටකි. නිරෝගීව සිටින අවස්ථාවක මෙවැනි සිල්වත් භික්ෂූන් වහන්සේලාට උපස්ථාන කර පින් රැස් කර ගැනීමට ලැබීම භාග්‍යයකි.

​කූඩාරමට පැමිණි පසු මට දැඩි වෙහෙසක් දැනුණු බැවින් කිසිවක් නොලියාම නින්ද ගියේය. අලුයම 2:30 ට අවදි වන විට පරිසරය අමුතුම නිහඬතාවයකින් පිරී තිබුණි. සංඝ නායක හිමියන් අපට ඉර පායන තෙක් විවේක ගැනීමට ඉඩ දී ඇති බව අපට වැටහුණි. මම ඒ නිහඬ මොහොතේ මෙම දිනපොත සටහන් කරමි. සමාජ මාධ්‍ය හරහා ලැබෙන ඔබේ ප්‍රතිචාර සහ ප්‍රාර්ථනා ගැන මම බෙහෙවින් කෘතඥ වෙමි. මෙම ගමන සාර්ථකව නිම කිරීමට එම ආශිර්වාද අපට ශක්තියකි. මේ රැස්කරගත් සියලු පින් ඔබ සැමටත්, සියලු සත්වයන්ටත් සමානව අත්වේවා!

​නමෝ බුද්ධාය!

බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනපොත

2022 දෙසැම්බර් 19 (9 වන දිනය)

සෑම දිනකම ක්ෂණික නූඩ්ල්ස් ආහාරයට ගැනීම දැන් සැබෑවක් වී ඇත! නමුත් අද ඉතා සුවිශේෂී දිනයකි. අද උදෑසන තායි විහාරස්ථානයේදී අපගේ ආහාර වේල වෙනස් විය. "ක්ෂණික නූඩ්ල්ස්" වෙනුවට "කැඳ" ලැබුණි. සීතල මීදුමෙන් මුළු පරිසරයම වැසී තිබුණු උදෑසනක, අල වර්ග, එළවළු සහ ඉඟුරු කැබලි දමා පිසූ උණුසුම් කැඳ බඳුනක් අතැතිව සිටීම සැබවින්ම හදවත උණුසුම් කරවන සුළු විය. වෙහෙසකර දින කිහිපයකට පසු අපට විවේක ගැනීමට ස්ථානයක් සහ අනුභව කිරීමට උණුසුම් කැඳ වේලක් ලැබුණි.

​පෙර පින් මල්ඵල ගැන්වුණාක් මෙන්, උදෑසන 8 ට සංඝයා වහන්සේලා සිවුරු පෙරවා පාත්‍ර ද දරා අසල පිහිටි තවත් තායි විහාරයකට වැඩම කළහ. එහි විහාරාධිපති හිමියන් විසින් සංඝයා වහන්සේලා උදෙසා දහවල් දානය ලෙස බත් සහ නූඩ්ල්ස් පූජා කරන ලදී. එහි පිසූ බත්, නූඩ්ල්ස්, පලතුරු, කෝපි සහ කිරි තේ ඇතුළත් සම්පූර්ණ ආහාර වේලක් විය. දහවල් දානයෙන් පසු, සංඝයා වහන්සේලාට නවාතැන්, ආහාර සහ ප්‍රතිකාර ලබා දෙමින් උපකාර කළ විහාරස්ථාන දෙකට සමුදී කණ්ඩායම නැවත ගමන ආරම්භ කළෙමු.

විහාරාධිපති හිමියන් මඟ අසල රැඳී සිටිමින් සංඝයා වහන්සේලාට සමුදුන්හ. ධර්මයේ සහෝදරත්වය සෑම අතින්ම අසමසම ලෙස සුන්දරය.

​සංඝ කණ්ඩායමේ නායක හිමියන් දණ නමස්කාර කර, සංඝයා වහන්සේලා ඉතා මැනවින් රැකබලා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් විහාරාධිපති හිමියන්ට සිය කෘතඥතාව පළ කළහ. නෝනාවරුනි, මහත්වරුනි, ධර්මයේ සුවඳ පිරි මෙවැනි හෘදයාංගම දානයක් ලැබීම කෙතරම් වටිනා දෙයක්ද? එය කිසිසේත්ම පහසු දෙයක් නොවේ.

ගෞරවනීය හිමිවරුන් දෙපළ සහෝදර ප්‍රේමයෙන් වැළඳ ගන්නා දර්ශනය දැකීමෙන් මගේ සිත මහත් සේ කම්පිත විය. නායක හිමියන් ප්‍රමුඛ භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ නොසැලෙන අධිෂ්ඨානය කෙරෙහි විහාරාධිපති හිමියන් දැක්වූ හෘදයාංගම ගෞරවය සහ ප්‍රසාදය කෙතරම් සුන්දර රූපයක්ද!

​නායක හිමියන් ද විහාරාධිපති හිමියන් ලබා දුන් සහයෝගය වෙනුවෙන් සිය මුළු හදවතින්ම කෘතඥතාව පළ කළහ. එය නිවී යාමට ආසන්නව දැල්වෙන පහනකට තෙල් එක් කිරීමක් බඳු විය. සැබවින්ම, දිනකට කිලෝමීටර් 45 ක වේගයෙන් පයින් ගමන් කිරීම, රෑ බෝ වන තෙක් අවදිව සිටීම සහ අලුයම අවදි වීම මෙන්ම උදෑසන සහ දහවල් ආහාරය සඳහා පමණක් නැවතීම කිසිසේත්ම පහසු කටයුත්තක් නොවේ.

අප ප්‍රාථමික සහ මධ්‍ය මහා විද්‍යාල පසු කරමින් ගමන් කළෙමු. සිසුහූ මහත් උද්යෝගයෙන් සංඝයා වහන්සේලාට අත වැනූහ. සමහර විට මේ දර්ශනය ඔවුන්ට ඉතා නුපුරුදු එකක් විය හැකියැයි මම සිතමි. කිලෝමීටර් 18 ක ගමනකින් පසු, අපි ප්‍රධාන පාර අසල හිස් බිමක නතර වුණෙමු. ඈතින් හරිත පැහැති ගස්වලින් පිරුණු උස් කඳු පන්ති දර්ශනය වේ.

​ඉදිරි දින සඳහා වන ගමන් සැලසුම කුමක්ද? ... සංඝයා වහන්සේලා සමඟ එක්වන්නැයි ඔබට ආරාධනා කරමු!

මතු සම්බන්ධයි!

බුදුන්වහන්සේ ගේ පියසටහන් ඔස්සේ - 6,7 දින

 බුදුන්වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනපොත

(පූජ්‍ය පඤ්ඤාකාර හිමියන් විසින් රචිත දිනපොතේ සිංහලානුවාදය) 6 හා 7 දින 

2022 දෙසැම්බර් 16 (6 වන දිනය)

අන් කවරදා මෙන් ම, පිරිසිදු වීමෙන් පසු අපි පිරිත් සජ්ඣායනා කර පෙර දින රාත්‍රියේ අප නැවතී සිටි ස්ථානයට පින් අනුමෝදන් කර ස්තූති කළෙමු. අඳුරු නිහඬ රාත්‍රියේ දෝංකාර දුන් ගැඹුරු සූත්‍ර ධර්ම ශබ්දය ශ්‍රාවකයාගේ සිතට මහත් සන්සුන් බවක් සහ සාමයක් ගෙන ආවේය. ගමන ආරම්භ කිරීමට පෙර, සංඝ නායක හිමියන් මගේ පාවහන් නොමැති දෙපා දෙස බලා, "ඔබට විශ්වාසද?" යැයි විමසූහ. මම දෑත් එක්කොට "මට ගැටලුවක් නැත" යැයි පැවසුවෙමි. ඉන්පසු උන්වහන්සේ කෙටි මාර්ග ඔස්සේ, අඳුරු පාලම් යටින් මහා මාර්ගයට පිවිසෙන මං සොයා, තියුණු ගල් කැබලිවලින් පිරුණු දුම්රිය මාර්ග හරහා අපව කැඳවාගෙන ගියහ.

කිලෝමීටර් 20ක ගමන නිමා විය. සැවොම මහත් උනන්දුවෙන් බලා සිටි මොහොත වූයේ උදේ ආහාර වේලයි. ඊයේ මම ඔබෙන් ඇසුවා අද උදේට මොනවා තියෙයිද කියා අනුමාන කරන්න කියා. සමහරවිට සැමටම ඇත්තේ එකම පිළිතුරක් විය හැකියි. ඔව්, අදත් එයමයි. පෙර දිනවල මට කහ, රතු සහ නිල් පැහැති ඉන්ස්ටන්ට් නූඩ්ල්ස් පැකට් ලැබුණු අතර, අද නැවතත් ලැබුණේ කහ පැහැති එකකි. එය රසවත් නේද?

වාතය එන්න එන්නම සිසිල් විය. අප වේගයෙන් ඇවිද ගියද, ශරීරය නිරන්තරයෙන් වෙව්ලන්නට විය. සීතල, වේදනාව සහ තෙහෙට්ටුව මැද වුවද අපට උපකාර කළ පොලිස් නිලධාරීන් ගැන අපි මහත් සතුටට පත් වීමු. ඔවුන් සෑම මංසන්ධියකදීම සංඝයා වහන්සේලාට ගමන් කිරීමට රථවාහන නතර කර දුන්හ. පොලිස් නිලධාරීන් ගෞරවයෙන් යුතුව සංඝයා වහන්සේලාට ආචාර කළ අතර සුබ ගමනක් ප්‍රාර්ථනා කළහ. අපි දිවා ආහාරය සඳහා හිස් බිම් කැබැල්ලක නතර වීමු. අප එහි ළඟා වූ විට, සංඝ නායක හිමියන් නැවතත් මගෙන් "ඔබට විශ්වාසද?" කියා ඇසූහ. මම "එසේය ස්වාමීනි, විශ්වාසයි" කියා පිළිතුරු දුන්නෙමි. එහෙත් උන්වහන්සේට මගේ දෙපා පරීක්ෂා කිරීමට අවශ්‍ය විය. පරීක්ෂා කිරීමෙන් පසු උන්වහන්සේ සිනාසෙමින් ප්‍රීතිමත් වදන් පැවසූහ.

අද උපෝසථ දිනයක් බැවින් වියට්නාම සහ ඇමරිකානු බෞද්ධයෝ දානය පිරිනැමූහ. සංඝයා වහන්සේලාට උපස්ථාන කරන මෙම බෞද්ධයන්ගේ යහපත් ක්‍රියාව පිළිබඳව මම බෙහෙවින් සතුටු වෙමි. ආහාර මෙන්ම පානීය ජලය ද ඉතා වටිනා අතර, විශේෂයෙන් පැණිරස රතු බෝංචි පුඩිං (pudding) බඳුනක් තිබීම ගැන මම අතිශයින් සතුටු වෙමි. දිවා ආහාරයෙන් පසු මහලු මිනිසෙක් ආහාර ගැනීමට මුදල් ඉල්ලා පැමිණියේය. ඔහු ඇඟිලි දෙකක් පෙන්වූ අතර, මම ඉක්මනින් ඔහුට රුපියල් 200ක් ලබා දුන්නෙමි. ඔහු එය සාක්කුවේ දමාගෙන සිනාසෙමින් මදෙස බලා ඇඟිලි පහක් පෙන්වීය. මම සිනාසී හිස නමා නැවතත් මගේ පාත්‍රය පිරිසිදු කිරීමට පටන් ගත්තෙමි. ඔහු අසල ඇති කඩයට ගොස් රුපියල් 20කට ආහාර මිලදී ගෙන ඉතිරි 180 සාක්කුවේ දමාගත්තේය.

තවත් කිලෝමීටර් 20ක් යාමට තිබූ බැවින් අපට ඉක්මන් වීමට සිදු විය. නැතහොත් අඳුරු වීමට පෙර එහි ළඟා වීමට නොහැකි වනු ඇත. නමුත් නොකියාම බැරි එක් දෙයක් තිබේ. කණ්ඩායම ඉන්ධන පිරවුම්හලක් අසලින් තාලයකට ඇවිද යමින් සිටියදී, වේගයෙන් පැමිණි මෝටර් රථයක් හදිසියේම ඉන්ධන පිරවුම්හලට ඇතුළු වීමට අප ඉදිරියෙන් හරවන ලදී. එම මොහොතේම අප අසලින් ගිය හොන්ඩා යතුරුපැදියක සිටි පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු මෝටර් රථයේ වැදී ඇද වැටුණත්, වාසනාවකට ඔවුන්ට සිදු වූයේ සුළු තුවාල පමණි. හිමිවරුන් වහාම ඔවුන්ට සහ යතුරුපැදිය එසවීමට උදවු කළ නමුත්, මෝටර් රථය නතර නොකර පලා ගියේය. එම රථය සංඝයා වහන්සේලා අතරට කඩා වැදුණේ නම් කුමක් වනු ඇත්ද? හෙට හමුවෙමු!

බුදුන් වහන්සේගේ පාද සටහන් ඔස්සේ - දිනපොත

​2022 දෙසැම්බර් 17 (7 වන දිනය)

කොල්කටා (බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියාවේ පැවති අගනුවර වූ කල්කටා) සිට බුද්ධගයාව දක්වා අප ආරම්භ කළ පා ගමනට අදට දින හතකි. අපි දැන් අපගේ ගමන් මාර්ගයෙන් අඩක්, එනම් කිලෝමීටර් 280ක් පසු කර ඇත්තෙමු. පා ගමනින් වඩින මෙම සංඝ රත්නය නැවැත්වීමට කිසිදු බාධකයකට නොහැකි විය. අධිෂ්ඨාන පාරමිතාව, විරිය පාරමිතාව සහ ක්ෂාන්ති පාරමිතාව යන ගුණාංග පෙරදැරිව, අප සෑම කෙනෙකුටම මෙම දුෂ්කර අභියෝග ජය ගැනීමට හැකි වනු ඇත. අපගේ පුද්ගලික ශක්තිය සහ ඔරොත්තු දීමේ හැකියාව අනුව, වේගයෙන් හෝ සෙමින් ගමන් කළද, අප සියලු දෙනාම පැමිණෙන්නේ එකම ගමනාන්තයකටය. ඇත්ත වශයෙන්ම, අධිෂ්ඨානය ශක්තිමත් නැතිනම්, මෙම බාධක ජය ගැනීම දුෂ්කර වනු ඇත. අතීතයේ වැඩ විසූ භික්ෂූන් වහන්සේලා සත්වයන්ව මෝහයේ වෙරළෙන් එතෙර කරවීම සඳහා ධර්ම නෞකාව මෙහෙයවීමේ වගකීම දැරූ කාලයේ අත්විඳි දුෂ්කරතා අපට දැනෙන්නේ දැන්ය. එවකට සෑම භික්ෂූන් වහන්සේ නමක්ම අසංඛ්‍යාත සත්වයන්ගේ යහපත උදෙසා සෑම දිශාවකටම සැතපුම් දහස් ගණනක් ගමන් කළහ. මේ වන විට, මීට වසර 2500කට පෙර සිදු වූ දේ අප කාටත් සිතාගත හැකිය. නමුත් මාවත තවමත් දිගුය; භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ සහ අර්හත් සංඝ රත්නය හා බැඳුණු ඓතිහාසික පුණ්‍ය භූමි කරා යන මාවතේ ඇති සියලු බාධක අපි පියවරෙන් පියවර ජය ගන්නෙමු. එහි ගිය පසු, එම ස්ථානවල ඉතිහාසය විස්තරාත්මකව නැවත මතක් කිරීමට අපි උත්සාහ කරන්නෙමු.

​දැන් අපි පා ගමනින් වඩින සංඝ රත්නයේ අද දවසේ අත්දැකීම් දෙසට හැරෙමු. අපි පාර අයිනේ තිබූ කුඩා පටු මාවතක නතර වී, අපගේ හිඳින කොට්ට තබා වාඩි විය හැකි ස්ථානයක් සෙව්වෙමු. ඇත්ත වශයෙන්ම, ආහාර සඳහා තිබූ එකම තේරීම සාමාන්‍ය 'මාමා' (Mama) ඉන්ස්ටන්ට් නූඩ්ල්ස් ය. මා සතුව උණු වතුර තිබුණේ නැත; තිබුණේ මද උණුසුම් වතුර පමණි, එය එහි රසකාරක දිය කිරීමට තරම් උණුසුම් නොවීය. නූඩ්ල්ස් ටිකක් මෘදු වන තෙක් මම එය බොහෝ වේලාවක් පොඟවා තැබුවෙමු. නූඩ්ල්ස් හරියටම තැම්බී නොතිබුණත්, ලුණු සහ රසකාරක වතුරේ දිය වී තිබූ නිසා නූඩ්ල්ස්වලට යම් රසයක් එක් වී තිබුණි. ගමන නැවත ආරම්භ කිරීම සඳහා අපි උදෑසන ආහාරය කඩිනමින් අවසන් කළෙමු. පාලම් රැසක්, කඳු පල්ලම් පසු කරමින් අපි ඉදිරියට ගියෙමු. පලතුරු වෙළඳසැල්, චපාති, බැදපු පිටි කෑම (fried doughs), රොටි... වැනි ඉතා රසවත් වීදි ආහාර විකුණන කුටි අසලින් අපි ගමන් කළෙමු. අපි මොහොතක් නතර වී, ඒවා දෙස බලා නැවත ගමන ආරම්භ කළෙමු... සමහර විට මම පමණක් නොව, කණ්ඩායම් නායකයාගේ සිට පහළට මුළු පිරිසම කුතුහලයෙන් සිටින්නට ඇත, කුසගින්න නිවා ගැනීමට මේවායින් ස්වල්පයක් රස බැලීමට අපටත් අවශ්‍ය වන්නට ඇත. නමුත් අපට එසේ කළ නොහැක, මන්ද ඒ වන විටත් ඉර මුදුන් වී (විකාල භෝජනය) හමාරය. මෙය වැඩිපුර ලෞකික වැඩියි කියා සිතෙනවාද? ඒ ගැන අපට දොස් පැවරීමට ඉක්මන් නොවන්න, භික්ෂූන් වහන්සේලා ද ඇතැම් විට ඉතා අහිංසක සහ ළමා වියේ පසුවන්නන් මෙන් විය හැකිය. මෙය විහිළුවට පවසන්නකි - කුඩා ආහාර කැබැල්ලකට අපගේ ගරුත්වය නැති කළ හැක්කේ කෙසේද?

අද දවස මෙතරම් දිගු ඇයි? නිරන්තරයෙන් ඇවිද ගියද, ගමනාන්තය තවමත් බොහෝ දුරින්ය. හිරු බැස යද්දී, අප වේගයෙන් නොගියේ නම්, අද රාත්‍රිය ඉතා අභියෝගාත්මක වනු ඇත. අපි මෝටර් රථ සහ පදිකයින් අතරින් රිංගා යමින් වේගය වැඩි කිරීමට උත්සාහ කළෙමු. නමුත් ආපසු හැරී බලන විට, අපෙන් ඉතිරිව සිටියේ 30 දෙනෙකු පමණි; අනෙක් පිරිසගේ සිවුරක් පවා පෙනෙන්නට තිබුණේ නැත. කිලෝමීටර් 48ක් සහ පැය 14කට වැඩි කාලයකට පසු අපගේ කණ්ඩායම ගමනාන්තයට පැමිණියේය. ඒ වන විටත් කළුවර වැටී තිබුණි, නමුත් තවත් දුසිම් ගණනක් පිරිස තවමත් පැමිණ නොතිබුණි. අද රාත්‍රියේ අපි නවාතැන් ගත්තේ සොහොන් බිමක (cemetery) ය. ධර්මය ඇසීමෙන් සහ සූත්‍ර කියවීමෙන්, ධුතාංග පුරන, සොහොන් බිම්වල වසන, මළ සිරුරුවලින් රෙදි (පාංශුකූල) එකතු කර සිවුරු මසා ගන්නා භික්ෂූන් වහන්සේලා ගැන ඔබ අසා ඇති. දැන්, අපිත් මෙහි නතර වී සිටිමු, ඉදිරියට කුමක් සිදුවේද? එය තවමත් නොවිසඳුණු ප්‍රශ්නයකි.

​ඔබටත් අප හා එක්වීමට ඇරයුම් කරමු!

මතු සම්බන්ධයි 

බුදුන්වහන්සේ ගේ පියසටහන් ඔස්සේ - 4,5 දින

 පූජ්‍ය පඤ්ඤාකාර හිමියන් විසින් රචිත ඉන්දියාවේ අධ්‍යාත්මික පා ගමන ගැන දිනපොත - 4 හා 5 දින (ඉංග්‍රීසි සටහන් වල සිංහලානුවාදය) 

බුදුන් වහන්සේගේ පාද සටහන් ඔස්සේ - දිනපොත

​2022 දෙසැම්බර් 14 (4 වන දිනය)

​අන් සියල්ලන්ම තවමත් තද නින්දේ පසුවන අතරතුර, පා චාරිකාවේ යෙදෙන සංඝයා වහන්සේලා නව මාර්ගයක් සඳහා සූදානම් වීමට අවදි වූහ. පෙර දින රාත්‍රියේ නවාතැන් ගත් ස්ථානයෙන් පිටත්ව යාමට පෙර, අපි සැවොම එක්ව කරණීය මෙත්ත සූත්‍රය සජ්ඣායනා කර සත්වයන්ට පින් අනුමෝදන් කළෙමු. සිරිතක් ලෙස, කණ්ඩායමේ නායක හිමියන් පස් මිටක් ගෙන අත්ලෙහි පිරිමැද, අනතුරුව නැගී සිට දෑත් එක්කොට ගෞරවය පළ කළහ. උදාර ගුණධර්මවලින් හෙබි ඒ නායක හිමියන්ගේ තේජාන්විත රූපය මට වටිනා පාඩම් රාශියක් කියා දුන්නේය.

ඊයේ මට කහ පැහැති ක්ෂණික නූඩ්ල්ස් පැකට්ටුවක් ලැබුණි, අද රතු පැහැති එකක් ලැබුණද මා සතු දෙයින් මම සතුටු වුනෙමි. ඇත්ත වශයෙන්ම, කුස පුරවා ගැනීමට කුඩා යමක් තිබීම පවා මා ඉතා සතුටට පත් කිරීමට ප්‍රමාණවත්ය. සරලම දේ තුළ සතුට පවතී, නමුත් සමහර විට අපි හොඳම, සුඛෝපභෝගී සහ රසවත්ම දේ යැයි සිතන දේ පසුපස හඹා යමු - එවිට පමණක් අප සතුටු වනු ඇතැයි අපි සිතමු. අපි එය පසුපස හඹා යන්නෙමු, එය අල්ලා ගැනීමට උත්සාහ කරන්නෙමු, අවසානයේ දිනක අපට සියල්ල අහිමි වී ඇති බව අපට වැටහේ. එම සතුට ද තණ අග පිනි බිඳක් මෙන් වාෂ්ප වී යයි. ජීවිතයේ ලාභ හා අලාභය වැළැක්විය නොහැකිය. එබැවින් අද මට ලැබුණු තෑගි මම සතුටින් පිළිගත්තෙමි. මට නම් එය මහා සතුටකි!

දින හතරක් ගත වී ඇත, තවමත් පවතින්නේ වේදනාකාරී, දැවෙන හැඟීමක් පමණි. නමුත් එය පිරිමැසීමට මෙන්, පොලිස් නිලධාරීන් මඟ අසල වෙළඳසැලක නතර වී සංඝයා වහන්සේලාට පූජා කිරීම සඳහා පැන් සහ පාන් මිලදී ගැනීම සතුටට කරුණක් විය. ඔවුන් කළ ඒ යහපත් ක්‍රියාව පුදුම සහගතය. ඔවුන්ගේ කරුණාවන්ත ක්‍රියාවන්ගෙන් මගේ සිත අතිශයින් ප්‍රමෝදයට පත් වූ අතර, මොහොතකින් සියලු තෙහෙට්ටුව පහව ගොස් ඒ වෙනුවට ප්‍රීතියෙන් පිරුණු සිතක් ඇති විය.

අප කණ්ඩායම ගම්මානයකට පැමිණෙන විට සූර්යයා ක්‍රමයෙන් බැස යමින් තිබුණි. ගැමියන්, කුඩා දරුවන් මෙන්ම වැඩිහිටියන් ද කුතුහලයෙන් පිරි දෑසින් අප වටා රැස් වූහ. ආ! එක සතුටකින් පසු තවත් සතුටක්. ස්වාමිපුරුෂයා ඉන්දීය සොල්දාදුවෙකු වූ නේපාල කාන්තාවක්, භික්ෂූන් වහන්සේලාට පූජා කිරීම සඳහා කූඩාරමෙන් කූඩාරමට කිරි තේ රැගෙන ආවාය. ශීතල වාතාවරණයක උණුසුම් කිරි තේ කෝප්පයක් අතැතිව සිටීම සැබවින්ම සතුටකි.

මාතිකමාතාවගේ කතාව (ධම්මපද වර්ණනාව, 35 වන ගාථාව) මට හදිසියේම මතක් විය. ඇය භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ සිත් කියවීමට සමත් වූ නිසා උන්වහන්සේලාට සුදුසු දෘඩ හා මෘදු ආහාර පූජා කළාය. ඇයගෙන් සුදුසු දෑ පිළිගැනීමෙන් පසු, භික්ෂූන් වහන්සේලා සම්පූර්ණයෙන්ම අප්‍රමාදීව කටයුතු කර රහත් භාවයට පත් වූහ. එලෙසම මෙහිදී ද, උණුසුම් කිරි තේ පූජා කිරීමෙන් පසු භික්ෂූන් වහන්සේලා සතුටු වූහ, උන්වහන්සේලාගේ හදවත් උණුසුම් විය, ඔවුන් එම උපාසිකාවට පින් අනුමෝදන් කළහ. බුදුන් වහන්සේ පහළ වී අපට නිසැකවම උතුම් ආශිර්වාද ලබා දුන් මේ දේශයට සහ ප්‍රදේශවාසීන්ට අපගේ හදවතින්ම කෘතඥ වෙමු.

​බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනපොත් සටහන

​2022 දෙසැම්බර් 15 (5 වන දිනය)

අප පැමිණෙන විට එම ස්ථානය ජනයාගෙන් පිරී තිබුණි. අප පිටත්ව යන විට සියල්ල නිහඬ වී තිබුණි. වීදි හිස්ව පැවති අතර, රාත්‍රී අන්ධකාරය මැදින් රිද්මයානුකූලව ඇවිද යන පාචාරික සංඝයා වහන්සේලා පමණක් දැකගත හැකි විය. මාර්ගය රළු වූ අතර සෑම තැනකම වළවල් සහිත විය. මා ඇතුළු කිහිප දෙනෙක්ම මෙම වළවල් වල පැටලී ඇද වැටුණත්, වාසනාවකට කිසිවෙකුට තුවාල සිදු නොවීය.

​උදෑසන ආහාරය සඳහා සුදුසු ස්ථානයක් සොයා ගැනීමට කණ්ඩායමේ නායකයා උත්සාහ කළේය. එදින උදෑසන ආහාර වට්ටෝරුවට ඇතුළත් වන්නේ කුමක්ද යන්න අපට අනුමාන කිරීමට පමණක් හැකි විය.

​උදෑසන ආහාරයෙන් පසු, නිරීක්ෂණය කිරීම සඳහා මා කණ්ඩායමේ පිටුපසින් සිටීමට තීරණය කළෙමි. සැබවින්ම, තේරුම් ගැනීමට සහ ආදරය කිරීමට නම් කෙනෙකු ඒ දෙස බැලිය යුතුය. වයෝවෘද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා බෙහෙත් බෑගය සහ පාත්‍රය සහිත බෑගය ඉතා අපහසුවෙන් දරාගෙන, මහා මාර්ගයේ තනිවම බර අඩි තබමින් වැඩම කළහ. තරුණ භික්ෂූන් වහන්සේලා විවේක ගැනීමට සහ පැන් පිපාසය සංසිඳුවා ගැනීමට නිතර නිතර නතර වූහ. අපි අවබෝධයෙන් සහ ආදරණීය සිනහවෙන් යුතුව එකිනෙකා පසුකර ගියෙමු. තායි සහ වියට්නාම ලෙස විවිධ භාෂාවන් කතා කළද, අප සැම එකම පියෙකු වන බුදුන් වහන්සේගෙන් පැවත එන්නෙමු. අපගේ ගමන් මග ගම්මාන, නගර සහ මග දෙපස ඇති කුටි මැදින් වැටී තිබුණි. බොහෝ ප්‍රදේශවාසීහු අපට ගෞරවයෙන් ආචාර කළහ, අප ගැන විමසූහ, නැතහොත් අප සමඟ ඡායාරූප ගැනීමට ඉල්ලා සිටියහ. මා රැගෙන යන උරහිස් බෑග් දෙකේ ඇත්තේ කුමක්දැයි එක් මහත්මයෙක් මගෙන් විමසීය. "මගේ පැවැත්ම සඳහා ආහාර ලබා ගැනීමට භාවිතා කරන පාත්‍ර," යැයි මම වහාම පිළිතුරු දුන්නෙමි. එම පුද්ගලයා එය අනුමත කරමින් හිස වැනුවේය. ඔහු එය තේරුම් ගන්නට ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු වෙමි.

පාපැදියකින් පැමිණි පිරිමි ළමයෙකු මා සමඟ ගමන් කළේය. මම ඔහුට ඉංග්‍රීසියෙන් කතා කළ අතර ඔහු ඉන්දියාවේ එක් භාෂාවකින් මට පිළිතුරු දුන්නේය. ඔහු පාපැදිය පදිමින්ද, මා පයින්ද දිගු දුරක් ගමන් කළෙමු. මා නිහඬව සිටින විට ඔහු මා වෙනුවෙන් ගීත ගායනා කළේය. අවසානයේදී, මා සිතන්නේ අප දෙදෙනාගෙන් කිසිවෙකු අනෙකා පවසන දේ තේරුම් නොගත් බවයි!

​පිණ්ඩපාත චාරිකාව සඳහා මම එම පිරිමි ළමයාගෙන් සමුගෙන, පසුව දිවා ආහාරය ගෙන අවසන් කළෙමි. ඉන්පසු, අපි දහම් සහෝදරයන් සිව්දෙනා පාළු කාමරයක මුළු හතරක් සොයා ගත්තෙමු. භික්ෂු චොන් හූ (Bhikkhu Chon Huu) නිදිබර ගතියෙන් පසුවන විට කුඩා එළු පැටවෙකු එනු දැක මම වහාම "එළුවෙක්" යැයි කෑ ගැසුවෙමි.

​භික්ෂු චොන් හූ අවදි වී, "ඔබ කුමකටද කතා කරන්නේ?" යැයි ඇසීය.

​"මම එළුවෙකුට කතා කළා..." යැයි මම ඔහුට කීවෙමි.

​එවිට භික්ෂු චොන් හූ පැවසුවේ, "මම ඇස් පියාගත්තා විතරයි, පොඩි නින්දක්වත් ගන්න වෙලාවක් ලැබුණේ නැහැ, ඔබ එළුවෙක් ගැන කියමින් මාව ඇහැරෙව්වා!" යනුවෙනි. විඩාව නිවා ගැනීම සඳහා සහෝදරයන් සියලු දෙනාම එක්ව සිනාසුණහ.

​අප තවමත් බුද්ධගයාවට කිලෝමීටර් 300ක් දුරින් සිටිමු. අප පුණ්‍ය භූමියට සමීප වන තරමට, මිනිසුන් වඩාත් ආගමික භක්තියෙන් යුක්ත වනු ඇතැයි සිතේ. සංඝයා වහන්සේලා දුටු විට සමහරු දෑත් එක්කර වැඳ නමස්කාර කළහ, තවත් සමහරු බිම වැතිර ප්‍රණාමය දැක්වූහ, තවත් සමහරු ගෞරවය දැක්වීම සඳහා සංඝයා වහන්සේලාගේ පාද ස්පර්ශ කළහ. කිලෝමීටර් 43ක් ඇවිදීමෙන් පසු, එදින රාත්‍රිය ගත කරන ස්ථානයට අපි ළඟා වූයෙමු. අදත් ස්නානය කිරීමට ජලය නොතිබූ අතර, තව දින කීයක් ජලය නොමැතිව සිටීමට සිදුවේදැයි මම නොදනිමි. එසේ වුවද, අපි තවමත් ඉතා සතුටින් සිටිමු. රාත්‍රියේ පවතින දැඩි සීතල සහ පින්න මැද, දුර බැහැර සිට පැමිණි අපගේ හදවත් උණුසුම් කර ගැනීමට අපි ඉඟුරු තේ කෝප්පයක් වටා රොක් වුයෙමු.

මතු සම්බන්ධයි!

බුදුන්වහන්සේ ගේ පියසටහන් ඔස්සේ - 2,3 දින

බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනපොත

​2022 දෙසැම්බර් 12 (දෙවන දිනය)

(මෙය පූජ්‍ය පඤ්ඤාකාර හිමියන් විසින් රචිත දින සටහන් පොතේ සිංහලානුවාදය වේ. උන්වහන්සේ ගේ අදහස්ය මෙහි ඇත්තේ) 

අලුයම 2:00 ට පමණ සංඝයා වහන්සේලා අවදි වී කූඩාරම් අකුලා ගත්හ. අපි හින්දු කෝවිල් භූමියෙන් පිටත්ව අලුයම 3:30 ට ගමන ආරම්භ කළෙමු. එක් අයෙකු පසුපස එක් අයෙකු බැගින්, දැල්වෙන විදුලි පන්දම් අතැතිව අපි ප්‍රධාන මාර්ගය දෙසට වූ බෑවුම තරණය කළෙමු.

වේගයෙන් ධාවනය වන භාණ්ඩ ප්‍රවාහන ට්‍රක් රථවල නළා හඬ මැද, 100කට අධික පිරිසකට මෙම මහා මාර්ගය මාරු වීම විශාල ගැටලුවක් විය. මා ඇතුළු කිහිප දෙනෙකු පාර මාරු වන විට, එක්වරම භික්ෂූන් වහන්සේ නමකගේ කෑගැසීමක් ඇසුණි. මා හැරී බලන විට දුටුවේ අප පිටුපසින් පැමිණි භික්ෂූන් වහන්සේලා අසලම මෝටර් රථයක් සහ ට්‍රක් රථයක් තිරිංග තද කර නතර කරන අයුරුයි. වාසනාවකට මුළු කණ්ඩායමම නිරුපද්‍රිත විය.

මධ්‍යම රාත්‍රියේ ගමන දිගටම කරගෙන ගිය අපි, උදෑසන ආහාරය සඳහා මාරගය අසල කෙළවරක නතර වීමු. සෑම අයෙකුටම ක්ෂණික නූඩ්ල්ස් පැකට්ටුව බැගින් ලැබුණි. උණු වතුර තිබූ අය එය මිශ්‍ර කර අනුභව කළ අතර, නැති අයට වියළි නූඩ්ල්ස් සැපීමට සිදු විය. මඟතොට සිටි මිනිසුන් කුතුහලයෙන් යුතුව අපගෙන් විවිධ දේ විමසූහ. භාෂාවන් වෙනස් වුවද, ඔවුන් අප සමඟ ඡායාරූප ගැනීමට කැමැත්ත පළ කළහ. විනාඩි තිහකට පසු, දිවා ආහාරය ගන්නා ස්ථානය දක්වා තවත් කිලෝමීටර් 15ක් ගමන් කළෙමු. ඒ වන විට භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ මුහුණුවල මෙන්ම මා තුළද දැඩි විඩාවක් දක්නට ලැබුණි.

දිවා ආහාරයෙන් පසු, සෑම කෙනෙකුම වාඩි වීමට හෝ වැතිරීමට තැනක් සොයා ගත්හ. ඇතැමුන් පාද පිරිමදිමින් සිටි අතර, තවත් පිරිසක් ඉදිමුණු පතුල්වල තුවාලවලින් දියර ඉවත් කිරීමට ඉදිකටු භාවිතා කරමින් ඒවාට මැහුම් යොදනු දක්නට ලැබුණි. අප සමඟ වේගයෙන් පැමිණීමට නොහැකි වූ පිරිස ගැන මගේ සිතේ මහත් අනුකම්පාවක් ඇති විය; මන්ද අප ආහාර ගෙන අවසන් වන විටත් ඔවුන් පැමිණෙමින් සිටි බැවිනි.

උණ ගස් සෙවණේ හිඳගෙන සහ වැතිර සිටින භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ දසුන, මට කඳු සහ වනාන්තරවල හුදෙකලාව වැඩසිටි සැබෑ මුනිවරුන් සිහිපත් කළේය. පොළොව ඔවුන්ගේ ඇඳ වූ අතර අහස ඔවුන්ගේ ඇතිරිල්ල විය. එය කෙතරම් සුන්දර හා උදාර දසුනක්ද!

එතැන් සිට රාත්‍රී විවේක ගන්නා ස්ථානයට තවත් බොහෝ දුරක් තිබුණි. අපි නොකඩවා ගමන් කළෙමු; මුළු ශරීරයම දැවිල්ලක් සහිත වේදනාවකින් පිරී තිබුණි. පළමු දින සිටම අපගේ උරහිස් මත තිබූ සිවුරු සහ පාත්‍ර, දැන් කවුරුන් හෝ හොර රහසේ ගල් කැටවලින් පුරවා ඇති සේ බර වී ඇත. අවසානයේ, පැය 14ක අසීරු ගමනකින් පසු (කිලෝමීටර් 47ක්), පාලමක් අසල වූ හිස් බිමකට අපි ළඟා වීමු. එහි විදුලිය හෝ ජලය නොතිබූ අතර පරිසරය දැඩි සීතලෙන් හා තෙතමනයෙන් යුක්ත විය. මෙය මට 'හියුන්ග් ටූ' (Hương Từ) පදනම හරහා ශීත කාලයේදී අප රෙදිපිළි සහ ආහාර බෙදා දුන් නිවාස නොමැති මිනිසුන්ව සිහිපත් කළේය. මෙහිදී අපි ද ජීවත් වන්නේ නිවාස නොමැති පුද්ගලයන් මෙනි. වඩාත් නරක කරුණ නම්, අවට පරිසරය පුරා පැතිර තිබූ දැඩි මළමූත්‍ර ගන්ධයයි. ටයර් පාරවල් නිසා පොළොව හෑරී තිබූ බැවින් කූඩාරමක් ගැසීමට සමතලා බිමක් සොයා ගැනීම පවා දුෂ්කර විය.

​බුදුන් වහන්සේ වදාළ අනිත්‍යය සහ භික්ෂූන්ගේ ජීවිතයේ අවිනිශ්චිත බව මට දැන් ගැඹුරින් දැනේ. දෙවි මිනිසුන්ගේ ශාස්තෘ වූ, ඒ භාග්‍යවත් අර්හත් බුදුන් වහන්සේට මාගේ නමස්කාරය වේවා!

බුදුන් වහන්සේගේ පාද සටහන් ඔස්සේ - දිනපොත

​2022 දෙසැම්බර් 13 (3 වන දිනය)

නිහඬ අවකාශය වෙලාගත් නිමක් නැති රැයෙහි, කන් පෙති මත ගැටෙන රැහැයියන්ගේ නාදය අසමින් මම එහා මෙහා හැරෙමින් කල්පනා කළෙමි. වසර ගණනාවක් පුරා විහාරස්ථානයේ ගත කළ මගේ ආගමික ජීවිතය සැප සම්පත්වලින් පිරී තිබුණි. දිනකට වේල් දෙකක්, ඕනෑතරම් ආහාර පාන, සුවපහසු ඇඳ ඇතිරිලි, නිරන්තරයෙන් ක්‍රියාත්මක වන හීටර් සහ වායුසමීකරණ යන්ත්‍ර—මේ සියල්ල පැවතියේ මෙම "මමත්වය" තෘප්තිමත් කිරීමටය. කෙසේ වෙතත්, එම සැප සම්පත්වලට පවා භික්ෂුවකගේ ආත්මයේ ගැඹුරුතම අපේක්ෂාවන් සපුරාලිය නොහැකි අවස්ථා තිබේ.​පසුගිය දින තුන පුරා මගේ මස්පිඬු සහ සමේ සෑම කෙඳිත්තක්ම කැපී ගියාක් මෙන්, ඇනුණාක් මෙන්, තැළුණාක් මෙන් හෝ පිළිස්සී හිරිවැටී ගියාක් මෙන් වේදනාවක් මට දැනුණි. මෙම සංවේදනයන් විස්තර කිරීම දුෂ්කරය. අද උදෑසන උදේ ආහාරය ද පෙර දින මෙන්ම ක්ෂණික නූඩ්ල්ස් පැකට්ටුවකි. දහවල් කාලයේදී ඉතා සුළු ආහාර වේලක් සමඟ කුඩා කෙසෙල් ගෙඩියක් සහ කොත්තමල්ලි කොළ ස්වල්පයක් ලැබුණි. අපි, ධර්මයේ සහෝදර පිරිස, ගව ගොම ගොඩවල් අසල විශාල සෙවන ඇති ගස් යට උද්‍යානයක හිඳ දිවා ආහාරය ගත්තෙමු. ආහාර සහ නවාතැන් පිළිබඳව සිහිකල්පනාවෙන් මෙනෙහි කිරීමෙන් අනතුරුව අපි එම ආහාරය අනුභව කළෙමු. මෙම දිවා ආහාරය පූජා කළ දායකයාට අපගේ ගැඹුරු ස්තූතිය හිමි වේ; ඔබට බොහෝම ස්තූතියි! සෑම ගසකටම සහ සෑම තණකොළ පෙත්තකටම අපි කෘතඥ වෙමු. ඒවා අජීවී වස්තූන් වුවද, දැඩි අව් රශ්මියෙන් පීඩිත දහවල් කාලයේදී අපට අපූරු මොහොතක් ලබා දුන්නේය.

​දිවා ආහාරයෙන් පසු සංඝයා වහන්සේලා මඳ වේලාවක් විවේක ගත්හ. සමහරු භාවනා කළහ, සමහරු ලිපි ලිවූහ, සමහරු පිරිත් සජ්ඣායනා කළහ, තවත් සමහරු බිම වැතිර සිටියහ. භික්ෂු ජීවිතයක සැබෑ සාරය මම මෙහිදී වඩාත් අගය කළෙමි. කණ්ඩායම සමඟ වේගයෙන් ගමන් කිරීමට නොහැකිව, ආහාර ඉවත් කළ පසු ප්‍රමාද වී පැමිණි භික්ෂූන් වහන්සේලා වෙත අපගේ මෙත් සිත පැතිරේ. තැනින් තැනට ඇවිද යන, බොහෝ විට කුසගිනි නිවා ගැනීමට ආහාර වෙනුවට ජලය පානය කිරීමට සිදුවන චාරිකා කරන භික්ෂුවකගේ ජීවිතය එබඳුය.

​දිවා ආහාරයෙන් පසු, කණ්ඩායම් නායකයා සංඝයා වහන්සේලා ගම්මානයේ පාර දිගේ, දුම්රිය මාර්ගය හරහා කැඳවාගෙන ගියහ. පාගමනින් ගමන් කරන සංඝයා වහන්සේලාගේ සෑම පියවරක්ම දුම්රිය පීලි දිගේ රිද්මයානුකූලව සහ සාමකාමීව වැටුණි. හදිසියේම, වේගයෙන් පැමිණෙන දුම්රියක හඬ නලාව එම නිහඬතාවය බිඳ දැමීය. මුළු කණ්ඩායමටම අපගේ ශාන්තභාවය අමතක කර පාර අයිනට දිව යාමට සිදු විය. අපේම ක්‍රියාව දෙස බලා අපි අවිහිංසාවාදීව සිනාසෙමින් නැවතත් අපේ ගමන ආරම්භ කළෙමු. රතු මැටි දූවිල්ලෙන් පිරුණු මාවත් දිගේ ගමන් කරන විට, අපගේ සිවුරුවල පස් පැහැය හඳුනාගත නොහැකි තරමට දූවිල්ලෙන් වැසී ගියේය.

​මෙම දීර්ඝ පා ගමන පුරාවට, ප්‍රදේශවාසීන්ගේ ඉමහත් ගෞරවය මෙන්ම කුතුහලය ද අප වෙත යොමු විය. සමහරු සංඝයා වහන්සේලා සමඟ ඡායාරූපයක් ගැනීමට ඉල්ලූ අතර, තවත් සමහරු විවිධ ආගම් අදහන්නන් වුවද, ගෞරවය දැක්වීම සඳහා සංඝයා වහන්සේලාගේ දෑත් ඇල්ලීමට අවසර ඉල්ලා සිටියහ. සැබවින්ම ඒවා කෙතරම් කුසල් සහගත බීජයන්ද!

​සියලු සත්ත්වයෝ සද්ධර්මය දැනගනිත්වා!

​මතු සම්බන්ධයි! 

බුදුන්වහන්සේ ගේ පියසටහන් ඔස්සේ 1

බුදුන් වහන්සේගේ පාද චාරිකාව අනුගමනය කරමින්  ඉන්දියාවේ දී ගිය අධ්‍යාත්මික පා ගමන ගැන පඤ්ඤාකාර හිමියන් විසින් ලියන ලද දිනපොත

පළමු දින 

(මේ සටහන් Lenny Cummings  විසින් වෝක් ෆො පීස් සමූහයට ෂෙයාර් කර තිබූ ඉංග්‍රීසි සටහනක සිංහල පරිවර්තනය වේ) 

2022 දෙසැම්බර් 11 (පළමු දිනය) | කොල්කටා, ඉන්දියාව

බුද්ධගයාවේ පැවැති ජාත්‍යන්තර ත්‍රිපිටක සජ්ඣායනා මහෝත්සවයට සහභාගී වී, පුරාණ පූජනීය බෞද්ධ ධර්ම ස්තූප ව්‍යාපෘතිය (Dhammacetiya) හඳුන්වා දීමෙන් අනතුරුව, භික්ෂූන් වහන්සේලා සිව්නමක් වන භික්ෂු චොන් හූ, භික්ෂු චොන් ටින්, භික්ෂු තියන් නියම් සහ මම (භික්ෂු පඤ්ඤාකාර), තායිලන්තයේ වැඩසිටින පූජනීය මහා සංඝරත්නය 100 නමක් සමඟ කොල්කටා ගුවන් තොටුපළෙන් පිටත්ව 2022 වසරේ අපගේ ධුතාංග චාරිකාව ආරම්භ කළෙමු. ධම්මචේතිය සංවිධායක කමිටුවේ සාමාජිකයින් ද පූජනීය මහා සංඝරත්නයට අවශ්‍ය ඖෂධ පූජා කිරීම සඳහා අලුයම ගුවන් තොටුපළට පැමිණ සිටියහ.

​පළමු දින ගමන කිලෝමීටර් 25ක් පමණ විය. අපි දිගු පාලම් පසු කරමින්, මාර්ගය දෙපස ඇති අබලන් නිවාස සහ මිනිසුන්ගෙන් පිරුණු වෙළඳපොළවල් මෙන්ම දැඩි රථවාහන තදබදය මධ්‍යයේ ගමන් කළෙමු. කුණු ගොඩවල් වල ආහාර සොයන ඌරන් සහ ගවයන් මෙන්ම ප්‍රදේශය පුරා පැතිර ගිය දුර්ගන්ධය ද අපට මගදී විඳීමට සිදු විය. ගමන කිලෝමීටර් 25කට වඩා මඳක් වැඩි වුවද, ගල් කැබලි, මැටි බඳුන්වල කැබලිවලින් පිරුණු මෙන්ම පාද පිළිස්සෙන තරම් රත් වූ තාර පාරවල් දිගේ ප්‍රථම වතාවට පාවහන් නොමැතිව ඇවිදීම මට බෙහෙවින් වෙහෙසකර විය.

​මගේ සෑම පියවරකදීම බුදුන් වහන්සේ කෙරෙහි ඇති ගෞරවය හා ආදරය තව තවත් වැඩි විය. මගේ පාද තුවාල වී දැවිල්ල ඇති වන විට, වසර 45ක් පුරා කඳු, වනාන්තර, ගම්මාන සහ නගර හරහා තමන් වහන්සේ සමඟ කර්ම ශක්තියෙන් බැඳී සිටි ජනයා දුකින් මුදවා ගැනීම සඳහා පාවහන් නොමැතිව වැඩම කළ බුදුන් වහන්සේ ගැන මට සිහිපත් විය. උන්වහන්සේ සිය අවසන් හුස්ම දක්වාම කිසිදු දිනක තම මෙහෙවර අත් නොහැරියහ.

​අවසානයේ අපි කණ්ඩායම නවාතැන් ගන්නා විහාරස්ථානයට ළඟා වීමු. විහාරයට ඇතුළු වන අවසන් පියවර කිහිපය පහසු නොවීය. කුඩා හා විශාල ගල් කැට මගේ පිළිස්සුණු පාදවල වැදී දැඩි වේදනාවක් ඇති කළේය. අවසානයේ සුන්දර නවාතැන අප ඉදිරියේ දිස් විය. අපි එක් එක්කෙනා කූඩාරම් ගැසීමට සුදුසු ස්ථාන තෝරා ගත්තෙමු. කූඩාරම් 100කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් විල අසල තැනිතලා ප්‍රදේශය දක්වාම විසිරී තිබුණි. වේලාව පරීක්ෂා කරන විට දහවල් 2 පසු වී තිබූ බැවින්, එදිනට දානය වැළඳීමට නොහැකි වූ අතර අපි ජලය පමණක් පානය කළෙමු.

​මම කඳවුර අවට ඇවිදින විට, භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙනමක් ඉඳිකටුවක් භාවිතා කරමින් තම පාවල ඇති වූ බිබිලි සිදුරු කරනු දුටුවෙමි. මම ඒ දෙස කුතුහලයෙන් බලා සිටින විට, එක් හිමිනමක් මට වාඩි වන ලෙස පවසා ඉඳිකටුවක් ලබා දී, "මේ ඉඳිකටුවෙන් බිබිලි විද රුධිරය සහ දියර ඉවත් කරන්න" යැයි තායි භාෂාවෙන් පැවසූහ. මම ද එය අනුගමනය කළ අතර, එයින් ඉදිමුම අඩු වී ඇවිදීම වඩාත් පහසු විය.

​ඉන්පසු මහා සංඝරත්නය පිරිත් සජ්ඣායනා කර මෛත්‍රී භාවනාවේ නිරත වී, පසුදින අලුයම 3ට ආරම්භ වන ගමන සඳහා විවේක ගත්හ. අඳුරෙන් වට වූ නිහඬ අවකාශය මධ්‍යයේ, මෙම ධුතාංග චාරිකාව අතරතුර, පුරාණ පූජනීය බෞද්ධ ධර්ම ස්තූප ඉදිකිරීමේදී සියලු සත්ත්වයන් සමඟ යහපත් සබඳතා ඇති කර ගැනීමට මම අධිෂ්ඨානය කළෙමි. සියලු සත්වයෝ මුළාවේ වෙරළෙන් එතෙර වී නිර්වාණය නැමැති එතෙර වෙරළට ළඟා වීමට සම්මා දිට්ඨිය සහ ප්‍රඥාව ලබත්වා!

​මතු සම්බන්ධයි!

සාමය

සාමය 

 “ඔබ දුක් විඳින්නේ බාහිර ලෝකය නිසා නොව, ඔබේම මනස තුළ ඔබ ගොඩනගා ගන්නා දේ නිසාය.”

​ජීවිතය සැමවිටම මෘදු නොවන නමුත්, එය මනස නිතර මවාගන්නා තරම් රළු ද නැත. දුක්ඛිතභාවයේ මුල පවතින්නේ ප්‍රධාන වශයෙන් පිටතින් සිදුවන දේ මත නොව, පුද්ගලයෙකු එය අභ්‍යන්තරයෙන් දකින, අර්ථකථනය කරන සහ එයට ඇලී සිටින ආකාරය මතය.

​බාහිර ලෝකය පුද්ගල නොවන, උදාසීන දෙයකි;

සැබවින්ම කෙනෙකුව බැඳ තබන්නේ මොහොතකට වඩා පවතින මතකය සහ පවතින දෙයට වඩා විශාල කර පෙන්වන පරිකල්පනය සහිත මනසයි.

​බොහෝ විට වේදනාව හටගන්නේ සිදුවීමෙන්ම නොව, පසුව සිතුවිලි තුළින් ගොඩනගන නිමක් නැති නැවත සිහිපත් කිරීම් සහ විස්තාරණයන් මගිනි. ක්ෂණික බැල්මක් ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් බවට පත්වේ; අහඹු වදනක් ගැඹුරු තුවාලයක් බවට පෙරලේ. මනස විදර්ශනාත්මක පැහැදිලි දැකීමෙන් ආලෝකවත් නොවන විට, එය සැබෑ ශෝකයට වඩා විශාල කඳු බවට සෙවනැලි විශාල කර පෙන්වයි.

​එහෙත් නිදහස රෝපණය කළ හැක්කේ මේ කැලඹුණු හදවත තුළමය. මොහොතකට නැවතී, කල්පනාකාරී ලෙස නිරීක්ෂණය කිරීමෙන් කෙනෙකුට මෙය අවබෝධ වේ: හැඟීම් යනු අමුත්තන් මිස ස්වාමිවරුන් නොවේ. ඒවා උපදියි, කලක් පවතී, පසුව නැති වී යයි. අල්ලා ගැනීම හෝ මුදා හැරීම තමාගේම තේරීමකි.

​තමාම නිර්මාණය කරගත් මෙම මායාවන් අත්හැර දැමූ විට, සත්‍යය හෙළි වේ: ජීවිතය අසම්පූර්ණයි, නමුත් එය එසේ නොවිය යුතු යැයි බලකිරීමක් නොමැති විට එය සුන්දරව පවතී.

​භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක:

“යම් තැනක සිත කිසිවකට ඇලී නොපවතීද, එතැන විමුක්තිය පවතී.”

​සමහර විට, බියෙන් හෝ රිදවීමෙන් තොරව දේවල් පවතින ආකාරයෙන්ම දෙස බලමින් ගන්නා එකම එක ගැඹුරු හුස්මක් ප්‍රමාණවත්ය—එවිට හදවත සැහැල්ලු වේ. හදවත සැහැල්ලු වූ විට, ලෝකය ද වඩාත් මෘදු ලෙස පෙනේ.

​සැබවින්ම, ඔබව දුක්ඛිත කරන්නේ ලෝකය නොවේ.

අතීතයට සමාව දීමටත්, වර්තමාන මොහොත කෙරෙහි විශ්වාසය තැබීමටත්, මතු පැමිණෙන දේ ගැන නිහඬ බලාපොරොත්තුවෙන් සිටීමටත් තරම්—ඔබේම පැවැත්ම කෙරෙහි ප්‍රමාණවත් මෙත්තාවක් (මෛත්‍රියක්) තවමත් ඔබ තුළ නොමැති වීමයි. ☘️☘️

​මෙම මෙනෙහි කිරීම ඔබට සන්සුන් භාවය සහ අවබෝධය ගෙන දේවා!

සුඛං හෝතු – සතුට සැපත උදාවේවා! 🌿

වෝක් ෆො පීස් හී තිබූ පණිවිඩයකි.

ලේලී - 13

 ලේලී - 13

අන්තිමට නැන්දම්මා හොඳ බබා වගේ ලේලී කියූ දේ අහලා පෑන්ට්‍රියේ අරහේ මෙහේ ගොඩ ගහලා තිබුණු ලට්ට ලොට්ට සමහර ඒවා අහකටම දාලා තිබුණා. සමහර ඒවා එළියේ උයන ගෙයි ගොඩ ගහපු බව සුමනා කිව්වා. ඔය උයන ගේ කියන එකට මං ඒ වෙද්දී ගිහින් තිබුණෙ නෑ. ඒකත් වෙලාවක අස් පස් කරලා පිළිවෙල කරලා දෙන්න ඕන. ලේලියෙක් ගේන්නේ නිකමටයැ. එහෙම සිරියා කතක් ගෙදරකට එනවා කියන්නේම ඒ ගෙදර සිරියාවෙන් උතුරන එක නේ.

අන්තිමට මං මගේ අනාගත මාලිගේට යද්දී ඇත්තටම මිදුලේ ඉඳලම ලස්සනට හැමදේම පිළිවෙලට තිබුණා. මිදුලේ පොකුණක් එහෙම අලුතින්ම හදලා තිබුණා. අලුතින් රූට් බෝල්ට් කරලා තරමක් ලොකු ගස් හිටවලා තිබුණා. ඕස්ට්‍රේලියන් තණකොළ වවලා තිබුණා. මේ ගෙදර මිදුලත් එසේ මෙසේ එකක් නෙවේ. මහා විශාල ඉඩක්. පලතුරු ගස් ඒ තිබුණ විදියටම ඉතුරු කරන්න කියලා මං සැමීට මුලදිම කියලා තිබුණේ. මේ ලේනි ඇවිත් ඒවට වගකියන බව එයා දැනගෙන හිටියා.

එදා මං හැමදේම ටිප් ටොප් එකට තියෙන බව කිව්වම නැන්දම්මා කතා කළේ හරිම සතුටින්.

"අපේ ස්ටාෆ් එකේ අය මට කියනවා ඔයාට අපූරු ලේලියෙක් නේ හම්බවෙලා තියෙන්නේ කියලා."

"ඉතින් ආන්ටි මං ගැන විස්තර එයාලටත් කිව්වද?"

"නැතුව.... ලස්සන ඒ වගේම හුරුබුහුටි ලේලියෙක් හැමෝටම ලැබෙන්නේ නෑ නේ!. මං කිව්වේ ඔයා මගේ දුවක් මිස ලේලී නෙවේ කියලා."

"ඉතින් අක්කා (සැමීගේ සහෝදරී) කැමති ද ඔයා මට දූ කියනවට. "

" අක්කත් ඔයාට කැමතී නේ... එයත් ඔයාට ආදරේ. "

කවදා වෙනකම් මේ බහු පාර්ශ්වික එකඟතාව තියේවිද? ඒක මං හැමදාම තියාගන්න ඕන දෙයක් බව මගේ අන්තර්ඥානය මට සංඥාව දුන්නා. අක්කටත් ඉඳහිට කතා කරන්න ඕන බව බොරුවට හරි එයාගේ උපදෙස් වටින බව අඟවන්න කියලා මගේ ඇතුළේ වැඩ කරන ස්ත්‍රී මායම්කාරී මට උපදෙස් දුන්නා.

" ආන්ටි ළඟදී රිටයර් වෙනවා නේද? "

" ඔව් වෙඩින් එකෙන් පස්සෙ ඒ දවස එන්නේ. මගෙ ඊළඟ බර්ත්ඩේ එකනේ? "

" අපි එක හොඳට ලස්සනට කරමු."මං තව ඇමක් බිලී කොක්කේ ඇමුණුවා. නැන්දම්මයි මෙතෙක් කල් මගේ ඇමවල් ගිලගෙන ගිලගෙන ගියේ කාවයියෙක් වගේ.

"උඩ මාස්ටර් බෙඩ් රූම් එක ඔන්න මං ඔය දෙන්නටම වෙන් කරලා තිබ්බා දුව" එන්න කලින්ම මගේ උරුමේ වෙන්කිරීම ගැන එදා නැන්දම්මා කිව්වා.

හැබැයි එයා උඩ තට්ටුවේ ම වෙන කාමරේකට එයාගේ අල්මාරිය, කණ්ණාඩි මේසය ඇතුළු බඩු එහෙම ඇදගෙන තිබුණා. ඒ සැමීගේ දැන් කාමරය ළඟම එකට. ඒ කියන්නේ අපට වෙන්කළ කාමරයට අල්ලපු කාමරයක් ඒක. මෙයා දිගටම මේකේ හිටියොත් අපට නිදහසක් නැති වේවිද?

" අම්මට උදේ සාරි පොටට කටුව ගහන්න ඉතින් මං ඕන නේ"

ඒ කාමර හුටපටය ගැන මං හිතන බව දැනගෙන මගේ සිත හදන්න ද කොහෙද සැමී කියපු කතාව. මේ අම්ම පුතාගේ සම්බන්දේ නම් එසේ මෙසේ එකක් නොවන බව තමයි මට හැඟුණේ.

"එන්න අපේ කාමරේ බලමු" සැමී මං පුදුම කරමින් නැන්දම්මා ඉස්සරහම මගේ අතින් අල්ලා ගත්තා.

මං දන්නවා ඉතින් කාමරේ බලන්නම නොවන වග. මාත් ඉබ්බා දියේ දැම්මා වගේ සැමී පසු පස ගියා. ඇත්තටම කාමරය හරිම ඩීසන්ට් විදියට තිබුණා. හැමදේම පිළිවෙලට ලස්සනට තිබුණා. මට කියලා කිසිම දෙයක් මේ ගෙදරට අරන් එන්න ඕන කමක් නෑ කියලා සැමී කිව්ව දේ ඇත්ත. මගේ දේවල් වලින් ඇඳුම් ටික විතරයි ගේන්න තිබුණේ.

"තව මාස දෙකකින් අපි දෙන්නා මේ ඇඳේ නේද දොයියන්නේ?" මං ටිකක් තොදොල් වුණා. සැමී එක්ක හුරතල් වෙන්න මටත් තිබුණේ පුදුම ගායක්.

"ඇයි මාස දෙකක්... එන්නකෝ අදම" කියලා සැමී මං ඇදලා ඇඳේ ඉන්දවා ගත්තා.

"ආස ඇති" මං බොරු සෝබනයක් දැම්මා.

"ආස නැතුවයැ මගේ මැණිකේ... ඒ දවස එනකම් නේ මං බලන් ඉන්නේ " කියලා එයා මාව ආදරයෙන් වැළඳ ගත්තා.

" හොඳට තියෙයි" කියමින් මාත් ඉතින් තව ටිකක් ඒ පපුවට තුරුළු වුණා.

හොඳ වෙලාවට නැන්දම්මා පැත්ත පලාතේ ආවේ නම් නෑ.

ඇත්තටම අපි ටිකක් ඉස්සරහට වැඩ ගැන නිදහසේ කතා කරමින් හිටියා. වෙනදා තිබ්බ මනමාල කුලප්පුව සැමීගෙන් දුරස්වෙලා ටිකක් ගැඹුරුවට කතාව ගියා.

" ඇත්තටම සැමී අපට උඩ නිදහසේ ඉන්න පුළුවන් නම් නේද හොඳ? "

"බලමු... අම්මා පහළ කාමරේට යයි ඔයා ආවම"

මං විස්තර නොකරම නැන්දම්මා තමයි ඇණය බව එයාටත් තේරුණු එක හොඳයි.

ඇත්තටම මේ මහ ජෝඩුව එක කාමරේකට කරන්න මොන තාලේ නැටුමක් නටන්න ඕනද කියලා මං කල්පනා කර කර හිටියේ.

පහළ මාස්ටර් බෙඩ්රූම් එක ඒ වෙද්දී හොඳට ලස්සනට හදලා තිබුණේ. ඒත් මේ අංගනාව හරියට කසාද බැඳලා නෑ වගේ වෙනමම ඉන්න තමයි හිත. මාමණ්ඩිය ගැන මට ඒ වෙද්දී හරි අවබෝධයක් නැතිකමත් ප්‍රශ්නයක්. මොකද උන්දෑ කොයි වෙලාවකවත් ගෙදර නෑ. වැඩ කියනවා. මොන වැඩද කියන එක තමයි අහන්න බැරි.

ඔය කතා මං සඳාට කිව්වම ඒකිත් ටිකක් අන්ද මන්ද වුණා.

"සමහර නැන්දම්මලා නම් ලේසි නෑ සුරංගී!මූනිච්චාවට ආදරේ පෙන්නුවට මහම ටොක්සික් ඇණ"

"මං ඒකටත් උප්පරවැට්ටියක් දාලා බලන්නම් සඳා"

"උඹද? උඹත් ඉතින් ලේසි පාසු බඩුවක් නෙවේ නේ. කොහොම හරි මාලිගාව උඹට ඕන පිළිවෙලට දැන්මම හදා ගත්තනේ සඳා?"

"ඔව් මං ලේලී කියන්නේ කවුද කියලා ඉස්සරහට තව පෙන්වන්නම් කෝ!"

" අපි නම් ඉතින් ඔය පාර්ශවය අතේ දුරින් තියන් ඉන්නවා. "

සඳාලා අලුත් ජෝඩුව වෙනම එයාලගේ එපාර්ට්මන්ට් එකේ මුලදිම පදිංචි වුණා නේ. ඉතින් එයාට නැන්දම්මා - ලේලී ඝට්ටන එන්න තියෙන ඉඩ අඩුයි.

" උඹේ නැන්දම්මා ප්‍රශ්නයක් නෑනේ? "මං ඇහුවා.

" නැත්තෙත් නෑ සුරංගී... කන බොන එකේ ඉඳලා කෝල් කර කර පුත්‍රයගෙන් අහනවා. දැන් අහන්න අරන් වෙනසක් නැද්ද කියලා?"

"මොන වෙනසක් ද?"

"ඇයි බං බැන්ද නම් දරුවෝ හදන්න එපැයි එයාලට අනුව?"

"මොනවා මේ මාස දෙක තුනට?"

"ඔව් අනේ මහා වාත. අපේ අම්මලා එහෙම අහන්නේ නෑ... මගේ හැටි දන්නවනේ එයාලා "

ඊළඟ මාසේ දහවෙනිදා නැකත් අරගෙන මගේ වෙන්න නෑදෑ පරපුර එන්න නියමිතව තිබුණා. අර මාමලා සිය පිය දියණිය ඇතුළුව දහ දෙනක් විතර පිරිසක් තමයි යෙදී තිබුණේ. කවදත් ගෙවල් පිරිසිදු කරන්න ගෙන්වන සිරිසේනට කියලා ඒ වැඩ කටයුතු කරවා ගත්තා. ඒත් සංග්‍රහය පැවැත්වීම ගැන දෙමවිපියෝ අතරේ වාද පිටියක් පැවැත්වෙන ලකුණු පහළ වුණා.

අම්මට ඕන වුණේ ගෙදරම දවල් කෑම ලෑස්ති කරන්න. එයාගේ ඉවුම් පිහුම් ශිල්පයේ කෙල පැමිණි බව පෙන්වන්න ඕන වෙලා කියලයි මට තේරුම් ගියේ. .

" ඔය දේවල් කරදරයි නේ තලතා"තාත්තා නම් විරුද්ධ වුණා.

" ඔය පොඩි දේටත් කඩවලින් කෑම ගෙන්වන එක හොඳ නෑ. අපටමයි ලැජ්ජාව." අම්මාගේ මතය ලේසියෙන් බිම තියන්න එයා ලෑස්ති වුණේ නෑ.

අන්තිමට ද්වන්ධව සටනින් තාත්තා පැරදිලා පැත්තකට වුණා. හැබැයි උයන ගෙදර කුසුම් හා එයාගේ දුව ගෙන්නගෙන ඒ වැඩ ටික කරන්න අම්මා එකඟ වුණා. අම්මලා තාම සම්ප්‍රදායෙන් පිට යන්න කැමති නෑ.

මං එයාලා එන්නට කලින් සතියේ නිෂාදි එක්ක ආපහු ෂොපින් ගියා. සැමීට එන්න කිව්වේ නෑ. මොකද මං නැකැත් ගේන දවසට අඳින ඇඳුම ගැන එයාට සප්‍රයිස් එකක් දෙන්න මට ඕන වුණා. මං බොහොම සරල විදියේ තැඹිලි පාටට හුරු ගවුමක් ගත්තා. වෙන කිසිම ජුවලරි දෙයක් නම් ගත්තේ නෑ. සැමී දුන්න මාලේ දාන්න හිතුවා.

අම්මා එයාලගේ නැකැත් ගෙනා කතා මහ රජ කතා වගේ තමයි මට ඒ දවස් වල විස්තර කළේ. ඒ ගෙනාපු මංජුසාව සාලයේ තාම තැන්පත්ව තියෙනවා. අපේ ආත්තම්මලාගේ කාලේ ඕක ලොකුවට රාමු කරලා බිත්තියේ එල්ලනවා. ඒකත් අපේ අම්මලාගේ මහ ගෙදර බිත්තියක තාම තියෙනවා. මනමාලිගේ මල්ලී ඔය නැකත් පත කියවන්න ඕනලු. මට ඉතින් මල්ලිලා කොහෙද?

ඒත් අම්මට සේරම තිතට ඕන නිසා එදාට අපේ පුංචි අම්මගේ පුතා පොඩ්ඩ හරිත ට එන්න කිව්වා. ඒකා පොඩි කාලේ මාත් එක්ක එකට සෙල්ලම් කළ කොලුවා. මඟුල් දවසේ වතුර බේසමට දාන මුද්ද ගන්නත් බලාගෙන හිටියේ.