බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනපොත
2022 දෙසැම්බර් 12 (දෙවන දිනය)
(මෙය පූජ්ය පඤ්ඤාකාර හිමියන් විසින් රචිත දින සටහන් පොතේ සිංහලානුවාදය වේ. උන්වහන්සේ ගේ අදහස්ය මෙහි ඇත්තේ)
අලුයම 2:00 ට පමණ සංඝයා වහන්සේලා අවදි වී කූඩාරම් අකුලා ගත්හ. අපි හින්දු කෝවිල් භූමියෙන් පිටත්ව අලුයම 3:30 ට ගමන ආරම්භ කළෙමු. එක් අයෙකු පසුපස එක් අයෙකු බැගින්, දැල්වෙන විදුලි පන්දම් අතැතිව අපි ප්රධාන මාර්ගය දෙසට වූ බෑවුම තරණය කළෙමු.
වේගයෙන් ධාවනය වන භාණ්ඩ ප්රවාහන ට්රක් රථවල නළා හඬ මැද, 100කට අධික පිරිසකට මෙම මහා මාර්ගය මාරු වීම විශාල ගැටලුවක් විය. මා ඇතුළු කිහිප දෙනෙකු පාර මාරු වන විට, එක්වරම භික්ෂූන් වහන්සේ නමකගේ කෑගැසීමක් ඇසුණි. මා හැරී බලන විට දුටුවේ අප පිටුපසින් පැමිණි භික්ෂූන් වහන්සේලා අසලම මෝටර් රථයක් සහ ට්රක් රථයක් තිරිංග තද කර නතර කරන අයුරුයි. වාසනාවකට මුළු කණ්ඩායමම නිරුපද්රිත විය.
මධ්යම රාත්රියේ ගමන දිගටම කරගෙන ගිය අපි, උදෑසන ආහාරය සඳහා මාරගය අසල කෙළවරක නතර වීමු. සෑම අයෙකුටම ක්ෂණික නූඩ්ල්ස් පැකට්ටුව බැගින් ලැබුණි. උණු වතුර තිබූ අය එය මිශ්ර කර අනුභව කළ අතර, නැති අයට වියළි නූඩ්ල්ස් සැපීමට සිදු විය. මඟතොට සිටි මිනිසුන් කුතුහලයෙන් යුතුව අපගෙන් විවිධ දේ විමසූහ. භාෂාවන් වෙනස් වුවද, ඔවුන් අප සමඟ ඡායාරූප ගැනීමට කැමැත්ත පළ කළහ. විනාඩි තිහකට පසු, දිවා ආහාරය ගන්නා ස්ථානය දක්වා තවත් කිලෝමීටර් 15ක් ගමන් කළෙමු. ඒ වන විට භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ මුහුණුවල මෙන්ම මා තුළද දැඩි විඩාවක් දක්නට ලැබුණි.
දිවා ආහාරයෙන් පසු, සෑම කෙනෙකුම වාඩි වීමට හෝ වැතිරීමට තැනක් සොයා ගත්හ. ඇතැමුන් පාද පිරිමදිමින් සිටි අතර, තවත් පිරිසක් ඉදිමුණු පතුල්වල තුවාලවලින් දියර ඉවත් කිරීමට ඉදිකටු භාවිතා කරමින් ඒවාට මැහුම් යොදනු දක්නට ලැබුණි. අප සමඟ වේගයෙන් පැමිණීමට නොහැකි වූ පිරිස ගැන මගේ සිතේ මහත් අනුකම්පාවක් ඇති විය; මන්ද අප ආහාර ගෙන අවසන් වන විටත් ඔවුන් පැමිණෙමින් සිටි බැවිනි.
උණ ගස් සෙවණේ හිඳගෙන සහ වැතිර සිටින භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ දසුන, මට කඳු සහ වනාන්තරවල හුදෙකලාව වැඩසිටි සැබෑ මුනිවරුන් සිහිපත් කළේය. පොළොව ඔවුන්ගේ ඇඳ වූ අතර අහස ඔවුන්ගේ ඇතිරිල්ල විය. එය කෙතරම් සුන්දර හා උදාර දසුනක්ද!
එතැන් සිට රාත්රී විවේක ගන්නා ස්ථානයට තවත් බොහෝ දුරක් තිබුණි. අපි නොකඩවා ගමන් කළෙමු; මුළු ශරීරයම දැවිල්ලක් සහිත වේදනාවකින් පිරී තිබුණි. පළමු දින සිටම අපගේ උරහිස් මත තිබූ සිවුරු සහ පාත්ර, දැන් කවුරුන් හෝ හොර රහසේ ගල් කැටවලින් පුරවා ඇති සේ බර වී ඇත. අවසානයේ, පැය 14ක අසීරු ගමනකින් පසු (කිලෝමීටර් 47ක්), පාලමක් අසල වූ හිස් බිමකට අපි ළඟා වීමු. එහි විදුලිය හෝ ජලය නොතිබූ අතර පරිසරය දැඩි සීතලෙන් හා තෙතමනයෙන් යුක්ත විය. මෙය මට 'හියුන්ග් ටූ' (Hương Từ) පදනම හරහා ශීත කාලයේදී අප රෙදිපිළි සහ ආහාර බෙදා දුන් නිවාස නොමැති මිනිසුන්ව සිහිපත් කළේය. මෙහිදී අපි ද ජීවත් වන්නේ නිවාස නොමැති පුද්ගලයන් මෙනි. වඩාත් නරක කරුණ නම්, අවට පරිසරය පුරා පැතිර තිබූ දැඩි මළමූත්ර ගන්ධයයි. ටයර් පාරවල් නිසා පොළොව හෑරී තිබූ බැවින් කූඩාරමක් ගැසීමට සමතලා බිමක් සොයා ගැනීම පවා දුෂ්කර විය.
බුදුන් වහන්සේ වදාළ අනිත්යය සහ භික්ෂූන්ගේ ජීවිතයේ අවිනිශ්චිත බව මට දැන් ගැඹුරින් දැනේ. දෙවි මිනිසුන්ගේ ශාස්තෘ වූ, ඒ භාග්යවත් අර්හත් බුදුන් වහන්සේට මාගේ නමස්කාරය වේවා!
බුදුන් වහන්සේගේ පාද සටහන් ඔස්සේ - දිනපොත
2022 දෙසැම්බර් 13 (3 වන දිනය)
නිහඬ අවකාශය වෙලාගත් නිමක් නැති රැයෙහි, කන් පෙති මත ගැටෙන රැහැයියන්ගේ නාදය අසමින් මම එහා මෙහා හැරෙමින් කල්පනා කළෙමි. වසර ගණනාවක් පුරා විහාරස්ථානයේ ගත කළ මගේ ආගමික ජීවිතය සැප සම්පත්වලින් පිරී තිබුණි. දිනකට වේල් දෙකක්, ඕනෑතරම් ආහාර පාන, සුවපහසු ඇඳ ඇතිරිලි, නිරන්තරයෙන් ක්රියාත්මක වන හීටර් සහ වායුසමීකරණ යන්ත්ර—මේ සියල්ල පැවතියේ මෙම "මමත්වය" තෘප්තිමත් කිරීමටය. කෙසේ වෙතත්, එම සැප සම්පත්වලට පවා භික්ෂුවකගේ ආත්මයේ ගැඹුරුතම අපේක්ෂාවන් සපුරාලිය නොහැකි අවස්ථා තිබේ.පසුගිය දින තුන පුරා මගේ මස්පිඬු සහ සමේ සෑම කෙඳිත්තක්ම කැපී ගියාක් මෙන්, ඇනුණාක් මෙන්, තැළුණාක් මෙන් හෝ පිළිස්සී හිරිවැටී ගියාක් මෙන් වේදනාවක් මට දැනුණි. මෙම සංවේදනයන් විස්තර කිරීම දුෂ්කරය. අද උදෑසන උදේ ආහාරය ද පෙර දින මෙන්ම ක්ෂණික නූඩ්ල්ස් පැකට්ටුවකි. දහවල් කාලයේදී ඉතා සුළු ආහාර වේලක් සමඟ කුඩා කෙසෙල් ගෙඩියක් සහ කොත්තමල්ලි කොළ ස්වල්පයක් ලැබුණි. අපි, ධර්මයේ සහෝදර පිරිස, ගව ගොම ගොඩවල් අසල විශාල සෙවන ඇති ගස් යට උද්යානයක හිඳ දිවා ආහාරය ගත්තෙමු. ආහාර සහ නවාතැන් පිළිබඳව සිහිකල්පනාවෙන් මෙනෙහි කිරීමෙන් අනතුරුව අපි එම ආහාරය අනුභව කළෙමු. මෙම දිවා ආහාරය පූජා කළ දායකයාට අපගේ ගැඹුරු ස්තූතිය හිමි වේ; ඔබට බොහෝම ස්තූතියි! සෑම ගසකටම සහ සෑම තණකොළ පෙත්තකටම අපි කෘතඥ වෙමු. ඒවා අජීවී වස්තූන් වුවද, දැඩි අව් රශ්මියෙන් පීඩිත දහවල් කාලයේදී අපට අපූරු මොහොතක් ලබා දුන්නේය.
දිවා ආහාරයෙන් පසු සංඝයා වහන්සේලා මඳ වේලාවක් විවේක ගත්හ. සමහරු භාවනා කළහ, සමහරු ලිපි ලිවූහ, සමහරු පිරිත් සජ්ඣායනා කළහ, තවත් සමහරු බිම වැතිර සිටියහ. භික්ෂු ජීවිතයක සැබෑ සාරය මම මෙහිදී වඩාත් අගය කළෙමි. කණ්ඩායම සමඟ වේගයෙන් ගමන් කිරීමට නොහැකිව, ආහාර ඉවත් කළ පසු ප්රමාද වී පැමිණි භික්ෂූන් වහන්සේලා වෙත අපගේ මෙත් සිත පැතිරේ. තැනින් තැනට ඇවිද යන, බොහෝ විට කුසගිනි නිවා ගැනීමට ආහාර වෙනුවට ජලය පානය කිරීමට සිදුවන චාරිකා කරන භික්ෂුවකගේ ජීවිතය එබඳුය.
දිවා ආහාරයෙන් පසු, කණ්ඩායම් නායකයා සංඝයා වහන්සේලා ගම්මානයේ පාර දිගේ, දුම්රිය මාර්ගය හරහා කැඳවාගෙන ගියහ. පාගමනින් ගමන් කරන සංඝයා වහන්සේලාගේ සෑම පියවරක්ම දුම්රිය පීලි දිගේ රිද්මයානුකූලව සහ සාමකාමීව වැටුණි. හදිසියේම, වේගයෙන් පැමිණෙන දුම්රියක හඬ නලාව එම නිහඬතාවය බිඳ දැමීය. මුළු කණ්ඩායමටම අපගේ ශාන්තභාවය අමතක කර පාර අයිනට දිව යාමට සිදු විය. අපේම ක්රියාව දෙස බලා අපි අවිහිංසාවාදීව සිනාසෙමින් නැවතත් අපේ ගමන ආරම්භ කළෙමු. රතු මැටි දූවිල්ලෙන් පිරුණු මාවත් දිගේ ගමන් කරන විට, අපගේ සිවුරුවල පස් පැහැය හඳුනාගත නොහැකි තරමට දූවිල්ලෙන් වැසී ගියේය.
මෙම දීර්ඝ පා ගමන පුරාවට, ප්රදේශවාසීන්ගේ ඉමහත් ගෞරවය මෙන්ම කුතුහලය ද අප වෙත යොමු විය. සමහරු සංඝයා වහන්සේලා සමඟ ඡායාරූපයක් ගැනීමට ඉල්ලූ අතර, තවත් සමහරු විවිධ ආගම් අදහන්නන් වුවද, ගෞරවය දැක්වීම සඳහා සංඝයා වහන්සේලාගේ දෑත් ඇල්ලීමට අවසර ඉල්ලා සිටියහ. සැබවින්ම ඒවා කෙතරම් කුසල් සහගත බීජයන්ද!
සියලු සත්ත්වයෝ සද්ධර්මය දැනගනිත්වා!
මතු සම්බන්ධයි!
