ලේලි 15
දවසින් දවස ගෙවිලා යද්ද මඟුල් රස්නේ ටික ටික වැඩි වෙන්න ගත්තා. අපේ අම්මට වගේම නැන්දම්මාට තරගෙට වගේ සැරෙන් සැරේ උණ වැඩි වුණා. අපේ අම්මා කූරු පුප්ප ගත්ත ඉත්තෑවි වගේ ගෙදරටයි වත්තටයි එක එක වැඩ කරන්න ආ අයට උපදෙස් දිදී ඇවිදිනවා පෙනුණා. ඇත්තටම නුවර හෝටලයක තියෙන උත්සවයට කොළඹ ගෙදරක මේ තරම් ලෑස්තියක් මොකටද කියලා මට හිනහ යන්නත් ආවා. කමක් නෑ ඉතින් ආසාවනේ කියලා මං ඔහේ උන්දැට ඕන විදියට කරගන්න ඇරලා මගේ වැඩක් පලක් බලාගෙන හිටියා. නැන්දම්මා නම් දැන් මාස ගණනක ඉඳලා පස්ස පැත්ත දාච්ච කඩියෙක් වගේ වැඩනේ. අඩු ගණනේ වෙඩින් එකෙන් මාස ගණනකට පස්සේ හරි දෙවෙනි ගමන ඒ ගෙදර වේවි නේ ඉතින්. ඒ නිසා උන්දෑ මහන්සි වෙන එකේ යම් යම් තේරුමක් තිබුණා. අපි මූන් යන්නේ මූදෙන් එතෙර නේ. ඒකයි දෙවෙනි ගමන පරක්කු වෙන්න වෙන්නේ.
"මැණිකේ මං බැංකොක් යන්න ටිකට් බුක් කළා..."
දවසක් රෑ තිරයේ ප්රාදුර්භූත වුණ සැමී පොල්ලෙන් ගහලා වගේ මට කිව්වා.
"මොනවා.... ඒ කවදටද?"
"ඇයි බබෝ අපේ හනිමූන් එකටනේ"
"අනේ මට ඒක මතකත් නැති වුණා සැමී"
"තව ටික දවසකින් මාවත් මතක නැති වේවිද දන්නේ නෑ"
"ඇයි අනේ ඔයා කිව්වේ සිංගප්පූරුවේ යනවා කියලනේ "
"ඊට වඩා මේ ගමන හොඳයි"
" එතකොට වෙඩින් එකෙන් පස්සෙ කවදද අපි යන්නේ? "
"පහුවදා උදේ කොළඹ එනවා. එදා රෑම යනවා."
" වෙඩින් දවසේ ඒ හෝටලේම නේද ඉන්නේ? "
" ඔව් මැණිකේ... එදා මහන්සි අරින දවස "සැමී අමුතු විදියට හිනා වුණා.
"මීට පස්සේ මට නොකියා ඔහොම වැඩ කරන්න එපා හොඳද?" මං ඔරොප්පු මූණක් දාගෙන කිව්වා.
" හොඳමයි කුමාරිහාමි"
වෙඩින් එකට මාසයක් තියෙද්දි ඇඳුම්වලට මෙෂර්මන්ට් දෙන්න දෙවෙනි මනමාලියෝ දෙන්නා අරන් යන්න තිබුණා. අපරාදේ කියන්න බෑ ඒ වැඩවලට මට සහෝදරියක් වගේ උදවු වුණේ සඳා. සමහර වැඩ වලට මිසිස් ගුණවර්ධනත් උදවු වුණා.
ප්රී ෂූට් එකක් කරන්න ඕන නේද කියලා සංජය මතක් කළහම තමයි සැමීටත් ඒක සිහියට ආවේ.
"මට නම් ඕවට අමුතුවෙන් ඇඳුම් හදන්න බෑ අනේ!" මං කිව්වා.
"ඔය තියෙන ඇඳුමක් ඇඳගෙන කරමු" සැමී යෝජනා කළා.
දවසක් දා අපේ ගෙදර ඕක ගැන කතා වුණා. ඒ සාකච්ඡාවට සැමීගේ අම්මා තාත්තා හා සංජය සහභාගි වුණා.
"දැන් ඔය ප්රී ෂූට්වල ජෝඩුව හනිමූන් එකේ කරන මහ වැඩේ ඇර අනික් ඔක්කොම රඟපානවා නේද? කියලා අපේ තාත්තා සාකච්ඡාවට ආරම්භක ප්රශ්නය දැම්මා.
තාත්තට ඒක මතක් වෙන්න ඇත්තේ පොඩි නැන්දාගේ දුව රසීගේ දවසේ වෙච්ච වැඩේ නිසා වෙන්න ඕන. එදා ප්රී ෂූට් එක බලලා තාත්තා ඒක ප්රසිද්ධියේ දාන්න එපා කියලා විරුද්ධ වුණා. ඒක බලන්න අප්රිය හිතෙන විදියට තමයි ෂූට් කරලා තිබුණේ. රසීගේ ඇඟේ හැම තැනම පේන විදියට වගේ....
"ඔව් අන්කල් ඒකත් එහෙම තමයි... ඒත් අපේ කැමරාමන් නම් හරිම ඩීසන්ට් විදියට තමයි කරන්නේ" සංජය කිව්වා.
"කොහේදිද දැන් ඔය වැඩේ කරන්නේ?අපේ අම්මා තාමත් මං කොහේවත් යවන්න අකමැති ස්වරයෙන් වගේ මැදට පැන්නා. හරියට මං පැනලා යන්න හදනවා වගෙ. අම්මා දන්නේ නෑ දැනටමත් අපි ගිහින් තියෙන ගමන්...
"ලෝකේෂන් කැමරාමන් සොයා ගනීවි" සංජය කිව්වා.
අන්තිමට බොහොම සරල විදියට ප්රී ෂූට් එකක් කරන්න හැමෝම එකඟ වුණා.
ඒ අතරේ වෙඩින් කාඩ් යවන අයගේ ලිපින සොයලා සංජයට යවන්න තිබුණා. දෙපැත්තේම අයගේ ලිපින සොයලා ඒ වැඩේ කරගන්න සැමී මට උදවු වුණා.
සංජය වෙඩින් කාඩ් එක, එදා සාකච්ඡාව දවසේ ගෙනත් තිබුණා. අපි කිව්ව විදියට ලස්සනට වැඩේ කරලා තිබුණා.
අපේ පැත්තෙන් නැකතට මඟුලට ආරාධනා කරන්න අම්මගේ දොස්තර මලයා මගේ මාමා තෝරා ගත්තේ තාත්තමයි. ඒ නිසා ඒකට කිසිම වාද විවාදයක් ඇති වුණේ නෑ. බැරි වෙලාවත් තාත්තාගේ පැත්තේ කෙනෙක් තෝරා ගත්තා නම් තමයි අම්මා පරල වෙන්නේ. සැමීත් එයාගේ මාමාට බුලත් දෙනවා කිව්වා. අර සහස්රා සක්කරවට්ටමගේ ගෙදර යන එකට මට පොඩි තරහකුත් නාවා නෙවේ. ඒත් ඉතින් සැමී එහෙම නැමෙන ගතියක් නෑ නේ කියලා මං හිත හදා ගත්තා.
අම්මයි තාත්තයි ඊ ළඟ ඉරිදා මාමලාගේ ගෙදර ගිහින් බුලත් දී මඟුලට ආරාධනා කර ඇවිත් තිබුණා. මාමලා එදාම මුදලින් ලොකු තෑග්ගක් අම්මට දීලා තිබුණා.
ඊළඟ ඉරිදා අපි ප්රී ෂූට් එකට ගියා. සැමී උදේම ආවා මාව ගෙනියන්න. ගෝල්ඩන් අවර් එකට ෂූටිං කරන්න තියෙන නිසා උදෙන්ම යන්න ඕන වුණා. සංජය කිව්ව විදියට මං ඇඳුම් ටික කලින්ම ලෑස්ති කරලා තිබුණේ. මං සැමී එනකොට මගේ තැඹිලි පාට දිග ගවුම ඇඳලා කොණ්ඩය පිට දිගේ අත ඇරලා ලෑස්ති වෙලා හිටියේ. කාමරයටම ආපු සැමී එකපාරට මාව බදාගෙන උම්මා දීගෙන ගියේ
"Wow what a beautiful lady!"
කියාගෙන
"ඕවට එන්න එපා.... තව සති තුනක් තියෙනවා හොඳේ" මං කිව්වේ ඉබ්බා දියේ දානකොට ඇන්නෑවේ කියලා කිව්ව විදියට. සැමීගේ විලවුන් සුවඳට ඇත්තටම මට පිස්සු හැදෙනවා. තව ටිකක් තුරුළු වෙලා ඉන්න තමයි හිතෙන්නේ. තව ටික දවසයි නේ.... ඒකටත්
කැමරාමන්, සරත් ගේ ස්ටුඩියෝ එකට ගියහම පොඩි මේක්අප් එකක් එයාලා දැම්මා. මටත් සැමීටත් ඕන වුණේ පුළුවන් තරම් ස්වභාවික විදියට වීඩියෝ එක කර ගන්න.
බොල්ගොඩ ගඟ අයිනේ ටිකක් කළා. බෝට්ටුවක ගිහින් නෙලුම් මල් නෙලන එකකුත් ගත්තා. අපි දෙන්නටම පීනන්න පුළුවන් නිසා ලයිෆ් ජැකට් නොදා ඒ පොඩි වෙලාවේ යන්න සංජය අවසර දුන්නා. එයා හරිම කොන්ෂස් ආරක්ෂාව ගැන ගල්කිස්ස මුහුදු වෙරළෙත් ගියා. තව කුස්සියක අපි වැඩ කර කර ඉන්න ඒවා..... මිදුල අතුගාන ඒවා.... ජීවිතයේ සාමාන්ය සිද්ධි තමයි ගත්තේ. මිනිහා ගෑනි වඩාගෙන ඉන්න විකාර ඒවා ගත්තේ නෑ....පන්සල්වල වඳින ඒවත් නෑ. කිස් එකක් දුන්න එකත් නළලට විතරයි. ඒ හොඳටම ඇති කියලා සැමී කිව්වා.
ඊළඟ ලොකු වැඩේ තිබුණේ අපේ ගෙවල් දෙකේම දාන මාන කටයුතු තමයි. අපේ ගෙදර හාමුදුරුවෝ දහනමකට දානය ලෑස්ති කළා.
"අපේ අම්මා කවදහරි ඔයාගේ මේ දවස දකින්න ආසාවෙන් හිටියා. උන්දැට පින් අනුමෝදන් කරන්න ඕන." අම්මා ආත්තම්මා ගැන කියව කියවා හිටියේ මුල ඉඳන්ම. මටත් ආත්තම්මා ගැන දුක හිතුණා. කෝවිඩ් වලින් එයා නැති වුණේ.
තාත්තගේ නම් අම්ම තාත්තා දෙන්නම හොඳ සනීපෙන් තාම ඉන්න එක ලොකු සතුටක්. දානෙට සහභාගි වෙන්න එයාලා කලින්ම ඇවිත් නැවතුණා.
සැමියි නැන්දම්මා හා මාමණ්ඩී විතරයි ඒ පැත්තෙන් දානෙට ආවේ. අපේ ගෙදරිනුත් මමයි අම්මා හා තාත්තා දෙන්නයි විතරයි එහේ ගියෙත්. ඒ වැඩ සේරම ඉවර වෙලා හුස්මක් අරන් ටිකක් නිදහස් වුණේ මඟුලට සතියක් තියෙද්දී.
ඒත් මොන නිදහසක් ද? ෆිටෝන් වලට දෙපාරක් දෙවෙනි මනමාලියෝ අදින්න වුණා. මුන් මේ ටිකේ ඩයට් කරනවද මන්දා ඇඟවල් හැඩ වෙන්න. මගේ ඇඳුම්වල නම් ලොකු වෙනසක් කරන්න වුණේ නෑ. අපේ හමේ හැටියට කිසිම විශේෂ සාත්තුවක් ඕන නෑ කියලා මේක්අප් ලේඩි කිව්වා. මටත් ඔය එක එක පාප්ප මූණේ උලන් ඉන්න ඕනකමක් තිබුණේ නෑ.
නුවර අපි කලින් දවසේ නවතින තැන්වල වැඩ අම්මගේ පැත්තේ නෑදෑයෝ ලෑස්ති කළා. අපට තියෙන්නේ එන්න විතරයි කිවු නිසා ඒ ගැන කරදර වෙන්න ඕන වුණේ නෑ. එළිමහනේ පෝරුවේ වැඩ ඇතුළු සේරම දේවල් සංජය කරනවනේ. මේක් අප් ලේඩිට නම් නුවරත් සැලොන් එකක් තියෙන නිසා එයා එදාට එහේ ඉන්න බව කිව්වා.
නැන්දම්මගේ අර කලින් ඉඳන් ලොකුවට වර්ණනා කරපු කාගෙදෝ නුවර ගෙදරත් කුලියට මිනිස්සු දාලා අතු පතු ගාලා ලෑස්ති කරනවා කියලා සැමී කිව්වා. ඒක අයිති අය ඇමරිකාවේ ලු නේ ඉන්නේ. කොළඹ ඉඳලා යන රොත්තට නවාතැන් දෙන්නත් එපායැ. අපේ සමහරු නම් හොටෙල් බුක් කරගෙන තිබුණා.
මතු සම්බන්ධයි.
මතු සම්බන්ධයි!
