බුදුන් වහන්සේගේ පා සටහන් ඔස්සේ... ජර්නලය – 2 වන දිනය
2022 දෙසැම්බර් 12, සඳුදා
භික්ෂූහූ අලුයම 2:00 ට අවදි වී කූඩාරම් අකුලා ගත්හ. අපි හින්දු කෝවිල් පරිශ්‍රයෙන් පිටත්ව අලුයම 3:30 ට ගමන ආරම්භ කළෙමු. විදුලි පන්දම් දැල්වමින්, එකිනෙකා පිටුපසින් අපි ප්‍රධාන පාරේ බෑවුම වෙත ගියෙමු. වාහනවල නාද වන නළා ශබ්දයට සවන් දෙමින් සහ වේගයෙන් යන භාණ්ඩ ප්‍රවාහන ලොරි දෙස ද බලමින් ගමන් කළ අපට, 100 කට වැඩි පිරිසකට එකවර මහා මාර්ගය හරහා මාරු වීම විශාල ගැටලුවක් විය. මම සහ තවත් කිහිප දෙනෙකු පාර මාරු වන විට, හදිසියේම භික්ෂූන් වහන්සේ නමකගේ කෑගැසීමේ ශබ්දයක් ඇසුණි. මම ආපසු හැරී බලන විට, අපට පිටුපසින් සිටි භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙසට පැමිණි මෝටර් රථයක් සහ භාණ්ඩ ප්‍රවාහන ලොරියක් ක්ෂණිකව බ්‍රේක් තද කරනවා දුටුවෙමි. වාසනාවකට මුළු පිරිසම බේරුණි.
අපි මධ්‍යම රාත්‍රියේ ගමන තවදුරටත් ඉදිරියට ගිය අතර, උදෑසන ආහාරය සඳහා පාර අයිනේ කෙළවරක නැවතුනෙමු. සෑම කෙනෙකුටම ක්ෂණික නූඩල්ස් පැකට් එක බැගින් ලැබුණි. උණු වතුර තිබූ අය ඒවා දියකර ආහාරයට ගත්හ; එසේ නොමැති නම්, නූඩල්ස් වියළි තත්ත්වයෙන්ම සැපීමට සිදු විය. මිනිසුන් කුතුහලයෙන් යුතුව අපෙන් ප්‍රශ්න ඇසීමට නතර වූහ. භාෂාවන් වෙනස් වුවද, ඔවුහූ අප සමඟ ඡායාරූප ගැනීමට ඉල්ලා සිටියහ. මිනිත්තු තිහක් ගත විය. ඉන්පසු ගමන තවත් කිලෝමීටර 15 ක් ඉදිරියට ගිය අතර, එහිදී අපි දහවල් දානය ලබා ගත්තෙමු. මේ අවස්ථාවේදී, භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ මුහුණුවල ඇති වෙහෙස මට සැබවින්ම නිරීක්ෂණය විය; මමද ඊට ව්‍යතිරේකයක් නොවීය. දහවල් දානයෙන් පසු, සෑම කෙනෙකුම වාඩි වීමට, හාන්සි වීමට, පාද පිරිමැදීමට, ඉදිමීම අඩු කර ගැනීමට පතුල් ඉඳිකටුවකින් විදීමට සහ තුවාල මසා ගැනීමට ස්ථානයක් තෝරා ගත්හ. අප සමඟ එකට ගමන් කිරීමට නොහැකි වූ අය ගැන මගේ සිතෙහි අනුකම්පාවක් ඇති විය, මන්ද ඔවුන් පැමිණෙන විට අප දානය ලබාගෙන අවසන්ව තිබුණි. උණ ගස් යට වාඩි වී සහ හාන්සි වී සිටින භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ රූපකාය කඳු සහ වනාන්තරවල හුදෙකලාව වැඩ සිටි සැබෑ භික්ෂූන් වහන්සේලා ගැන නැවත සිහිපත් කිරීමට මට අවස්ථාව උදා කළේය. පොළොව ඔවුන්ගේ ඇඳ විය, අහස ඔවුන්ගේ පොරවන රෙදි කඩ විය. එය කෙතරම් සුන්දර ද, උතුම්ද!
රාත්‍රී නවාතැන් ගන්නා ස්ථානයට මෙතැන් සිට තවත් තරමක් දුර තිබුණි. අපි දිගටම ගමනේ යෙදී සිටියද තවමත් එතැනට ළඟා වී නොතිබුණි. අපගේ මුළු සිරුරෙන්ම වේදනාකාරී, දැවෙන සංවේදනයන් අඛණ්ඩව මතු විය. පළමු දිනයේ සිටම අපගේ කර මත එකම සිවුර සහ පාත්‍රය තිබුණද, කවුරුන් හෝ නිහඬව ඒ තුළට තවත් ගල් කැට බරට එකතු කර ඇති බවක් දැනුණි. අවසානයේ, පැය 14 ක දුෂ්කර ගමනකින් (කිලෝමීටර 47) පසුව, අපි රාත්‍රී නවාතැනට පැමිණියෙමු. එය පාර අයිනේ, පාලම අසල පිහිටි හිස් ඉඩමකි, විදුලිය නැත, ජලය නැත, ශීතල සහ තෙතමනය සහිත විය. ශීත සෘතුව පැමිණෙන විට හුං දාවෝ පදනම සහ මම එකතු වී බ්ලැන්කට් සහ ආහාර ලබා දුන් නිවාස නොමැති ජනතාවගේ රූප නැවතත් මගේ සිතට ඇතුළු විය. මෙහිදී අපද ජීවත් වන්නේ නිවාස නොමැති පුද්ගලයන් ලෙසය. ඊටත් වඩා නරකම දෙය නම්, මළපහ සහ මුත්‍රා වල සැර දුර්ගන්ධය වාතය පුරා පැතිර තිබීමයි. ටයර් පාරවල් පොළොව හාරා ගොස් තිබූ බැවින්, කූඩාරමක් ගැසීමට සමබිමක් සොයා ගැනීම පවා දුෂ්කර විය.
බුදුන් වහන්සේගේ අනිච්චතාවය පිළිබඳ ධර්මය සහ භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ ජීවිතයේ අවිනිශ්චිතභාවය මට තව තවත් තදින් දැනේ. දෙව් මිනිසුන්ට ශාස්තෘ වූ, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මම ගෞරවයෙන් නමස්කාර කරමි...
මූලාශ්‍රය: Dhammacetiya
මතු සම්බන්ධයි.
No comments:
Post a Comment