බලාපොරොත්තු
ගලන ගඟ ගලා
යයි අරගෙනම ජලදහර
හෙලන තුරු
පතෙක ඇත කල් බැලුව කතන්දර
නැගෙන සඳ
නොදනීද අමාවක තිබු අඳුර
බහින හිරු
කිරණවල නැහැ සැරට රැස් දහර
පිපෙන මල්
පිපේවි පරවේවි තියෙන මල්
වැසෙන නෙතු
පියන් යට සැඟවේවි කඳුළු මල්
සිතෙන
සිතුවිලි ඇතත් කුමට තව දුක් තැවුල්
බැඳෙන බැම්මක
වුවද සවිය නැත සෑම කල්
රැළි නැගේ
රැළි බිදේ මූද මැද නැව් ඇදේ
වැලි වුවත්
වැළපෙමින් මුදු දිය හා ඇදේ
මැලි නොවී
එකතුවී වෙන තැනක යළි රැඳේ
පිළිගැනී ඒ
වැලිම ගොඩබිමක් හා බැඳේ
බිඳෙන සිහිනය
බිදෙයි ආයෙ නෑ පෙනෙන්නේ
රැඳෙන මතකය
පමණි සිත් තැවුල් ගෙනෙන්නේ
ඇරෙන දොර
අතීතේ අගුළු ලා වසන්නේ
සිඳෙන විල්
සිඳුණාට ආයෙ දිය පිරෙන්නේ
Photo From Unsplash
මේ කවිය කියවද්දි මුලින්ම දැනෙන්නේ ජීවිතය කියන්නේ කිසිම දෙයක් එක තැනක නවතින්නේ නැති ගලායෑමක් කියන හැඟීම. ගඟ ගලාගෙන යනවා, රැළි නැගෙනවා බිඳෙනවා, මල් පිපෙනවා පරවෙනවා, සඳ පායනවා, අඳුර පහවෙනවා. මේ හැම රූපයක්ම අරගෙන කවියා කියන්නේ එකම කතාවක් — වෙනස්වීම තමයි ජීවිතයේ ස්වභාවය.
ReplyDeleteමට විශේෂයෙන් දැනුණේ,
“පිපෙන මල් පිපේවි පරවේවි තියෙන මල්”
කියන අදහස. අපි කොච්චර කැමති වුණත්, ලස්සන දේවල් හැමදාම එක විදිහට තියෙන්නේ නැහැ. සබඳතා, සතුට, බලාපොරොත්තු—හැම දෙයක්ම කාලයත් එක්ක වෙනස් වෙනවා. ඒත් ඒක නිසාම ජීවිතය අර්ථවත් නොවනවා නෙමෙයි.
ඒ අදහස තවත් ලස්සනට එන්නේ මුහුදු රළ සහ වැලි ගැන කියන කොටසින්. රළ නැගෙනවා, බිඳෙනවා. වැලිත් මුහුදත් එක්ක ගලාගෙන යනවා. ඒත් ඒ වැලි වෙන තැනක ගොඩබිමක් එක්ක ආයෙත් බැඳෙනවා. අපෙන් වෙන්වන හැම දෙයක්ම අවසානයක් නෙමෙයි; සමහර වෙන්වීම් අලුත් බැඳීම්වල ආරම්භයක් වෙන්නත් පුළුවන්.
අන්තිමට කවියා මතකය සහ සිහිනය ළඟට එනවා. බිඳුණු සිහිනය ආයෙත් ඒ විදිහටම ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒත් මතකය ඉතිරි වෙනවා. සමහර මතක අපිට සතුට දෙනවා, සමහර ඒවා හිත රිදවනවා. අතීතයට දොර වහලා අගුළු දැම්මත්, ඒ අතීතය අපේ ඇතුළේ කොහේ හරි ජීවත් වෙනවා.
ඒත් කවියා , මාලිනී,, අන්තිමට අපිව අඳුරේ තියන්නේ නැහැ.
“සිඳෙන විල් සිඳුණාට
ආයෙ දිය පිරෙන්නේ”
කියලා හොඳ බලාපොරොත්තුවක් ඉතිරි කරනවා.
විලක් සිඳෙන්න පුළුවන්. ජීවිතයේ කාලයක් හිස් වෙන්න පුළුවන්. සම්බන්ධතාවයක් බිඳෙන්න පුළුවන්. සිහිනයක් නැති වෙන්න පුළුවන්. ඒත් ඒකෙන් ජීවිතය ඉවර වෙන්නේ නැහැ. වැස්සක් එනවා. ආයෙත් දිය පිරෙනවා. ආයෙත් මල් පිපෙනවා.
ඒ නිසා මේක අහිමිවීම ගැන විතරක් ලියපු කවියක් නෙමෙයි. අහිමිවීම පිළිගෙන, ජීවිතය නැවත ගලාගෙන යන්න ඉඩ දීම ගැන ලියපු කවියක්.
සරල රූපවලින් ලොකු ජීවිත දහමක් කියන, කියවලා ඉවර වුණාට පස්සේ තමන්ගේම අතීතය ගැන ටිකක් හිතන්න පොළඹවන කවියක්.
ගොඩක්ම ස්තුතියි මයියා ....හුඟක් වෙලාව අරගෙන මගේ කවිය ගැන සටහනක් තැබුවට. මගේ කවියක් ගැන මේ තරම් දිග ලස්සන විශ්ලේෂණයක් ලැබුණ පළවෙනි වතාවයි මේ. මගේ දෙවෙනි කවි එකතුව නම් කළේ ' මේවා කවි නෙවේ වෙන්න ඇති ' කියලයි. ඒක තාම අත්පිටපතක් විතරයි.
Delete