බුදුන්වහන්සේ ගේ පියසටහන් ඔස්සේ - 16,17,18,19 දින

පූජ්‍ය පඤ්ඤාකාර හිමියන් විසින් රචිත බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනසටහන් පොතේ සිංහලානුවාදය - 16,17,18,19 දින 

​2022 දෙසැම්බර් 26-27 (16-17 දින)

රාත්‍රිය ක්‍රමයෙන් උදා වෙද්දී, අපි අපේ බඩු බාහිරාදිය අසුරාගෙන දිගු කඳු පන්ති, කෙළින් විහිදුණු ගස් පේළි සහ ලා නිල් පැහැති වී කුඹුරු මැදින් අපගේ පා ගමන නැවත ආරම්භ කළෙමු. තැනින් තැන, දිරාපත් වූ පිදුරු සෙවිලි කළ පැල්පත් අසලින් ඌරන්ගේ ශබ්දයත්, එකට සෙල්ලම් කරන දරුවන්ගේ හඬත් ඇසුණි. භික්ෂූන් වහන්සේලා පිරිස එම මාර්ගයේ වඩිනු දුටු ඔවුහු ගෞරවයෙන් බලා සිටියහ. බෝධිසත්වයන් වහන්සේ වසර හයක් තිස්සේ දුෂ්කරක්‍රියා කළ, 'තපස් වනය' ලෙස හැඳින්වෙන පැහැදිලි නිල් පැහැති විල අසලින් අපි ගමන් කළෙමු. එම තපස් ජීවිතයට පෙර, උන්වහන්සේ එවකට සිටි ප්‍රමුඛතම භාවනා ගුරුවරුන් දෙදෙනෙකුගෙන් භාවනාව ඉගෙන ගත්හ. උන්වහන්සේ භාවනාවේ ඉහළම තලයන් ලබා ගත්තද, තමන් අපේක්ෂා කළ පරිදි බුද්ධත්වයට මඟ එහි නොදුටහ.

අනතුරුව, උන්වහන්සේ කොණ්ඩඤ්ඤ ඇතුළු තවත් පස් දෙනෙකු සමඟ දුෂ්කරක්‍රියා කිරීමට මෙහි වැඩම කළහ. බෝධිසත්වයන් වහන්සේ ඉතා උත්සාහයෙන් මෙම වේදනාකාරී පිළිවෙත අනුගමනය කළහ. එයට ආශ්වාස ප්‍රශ්වාසය පාලනය කිරීමේ ක්‍රමය ඇතුළත් විය - මුවින් සහ නාසයෙන් හුස්ම ගෙන කන්වලින් පිට කිරීම; පසුව දිගින් දිගටම හුස්ම අල්ලාගෙන සිටීම - මුවින් සහ නාසයෙන් හුස්ම ගෙන කන්වලින් පිට වීමට ඉඩ නොදීම; එමඟින් වාතය හිස දෙසට ගලා යාමෙන් දැඩි වේදනාවක් ඇති විය; වාතය බඩ දෙසට ගලා යාමෙන් දරුණු වේදනාවක් ඇති විය; වාතය මුළු සිරුරම කොතරම් තදින් රත් කළේද යත් උන්වහන්සේට සිහි නැති විය.

වසර ගණනාවක් පුරා, වෙනත් කිසිවෙකුට කළ නොහැකි අතිශය වේදනාකාරී වත් පිළිවෙත් උන්වහන්සේ අනුගමනය කළහ. උන්වහන්සේ දිනකට පිසූ බත් මිටක් පමණක් අනුභව කළ අතර, ක්‍රමයෙන් එය මුං ඇටයක් දක්වා අඩු කළහ. උන්වහන්සේ කෙතරම් කෘශ වූයේද යත්, උදරය ස්පර්ශ කරන විට කොඳු ඇටය පවා දැනෙන තරමට සමත් ඇටත් පමණක් ඉතිරි විය. මීට පෙර, බෝධිසත්වයන් වහන්සේගේ වටිනා ශරීරය දෙතිස් මහා පුරුෂ ලක්ෂණවලින් සහ අසූවක් අනුව්‍යංජනවලින් යුක්ත වූ අතර දීප්තිමත් රන්වන් පැහැති සමක් තිබුණි; කෙසේ වෙතත්, ඒ සියලු ලක්ෂණ අතුරුදහන් වී උන්වහන්සේගේ සම තද කළු පැහැයක් ගත්තේය.

කුසගින්න සහ පිපාසය අත්විඳ ඇති අප ඕනෑම අයෙකුට, බඩගින්නේ දැවිල්ල, හුස්ම ගැනීමේ අපහසුව සහ ශක්තිය නොමැතිව වෙහෙසට පත්වීමේ හැඟීම වැටහෙනු ඇත. යමෙකු මෙම ස්ථානයට වන්දනාවේ පැමිණ, බෝධිසත්වයන් වහන්සේ වැඩ සිටි ලෙන ඇති කන්ද තරණය කරන්නේ නම්, හුස්ම හිරවීම, තෙහෙට්ටුව, මස්පිඩු පෙරළීම සහ මිනිසුන්ට එසවීමට පවා සිදුවන උණ බම්බු පල්ලැක්කියක වාඩි වීමට සිදුවන හැඟීම ඔවුන් දැනගනු ඇත.

අප මෙතරම් කෙටි කාලයකදී මෙතරම් දුක් වින්දේ නම්, උන්වහන්සේ වසර හයක් පුරා මේ සියලු අභියෝගවලට මුහුණ දීම කෙබඳු වන්නට ඇත්ද?

​සංඝයා වහන්සේලා මෙම ස්ථානයේ වන්දනාමාන කර, පිරිත් සජ්ඣායනා කර, මෙනෙහි කරමින් එදින රාත්‍රිය ගත කළහ. අප විවේක ගැනීමට සූදානම් වන විටම වැස්ස ආරම්භ විය. පිරිස ඉක්මනින් අපගේ කූඩාරම් කැන්වස් රෙදිවලින් ආවරණය කළහ; වාසනාවකට මෙන් එය සැහැල්ලු වැස්සක් පමණක් විය. එසේ නොවුණහොත් කන්දෙන් ගලා එන වැසි ජලය නිසා අප සියල්ලන්ම තෙමී යන්නට ඉඩ තිබුණි.

බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - දිනපොත (2022 දෙසැම්බර් 28-29 - 18-19 දින)

රාත්‍රිය ගෙවී ගොස් අලුත් දවසක් උදා විය. අපි අපගේ බඩු බාහිරාදිය අසුරාගෙන, තණකොළ සහිත මල් යායවල් අසලින් ගමන් කළෙමු. අහසත් පොළොවත් අතර මැද නිමක් නැතිව පැතිරුණු ගෝවා මල්වල දීප්තිමත් කහ පැහැය කැපී පෙනුණි. කහ පැහැති අබ මල්වල වර්ණය හරියට කඳු අතර රැඳී ඇති මධ්‍යහ්න සූර්යයා මෙන් දීප්තිමත් ය. සීතල වියළි සුළඟ හැමුවද, ඒ මල්වල නැවුම් බව එලෙසම පවතී. සිහින් කුඩා අබ මල් දහස් ගණන් වන මී මැස්සන් මී පැණි සඳහා පොළඹවා ගනී. මේ සෞභාග්‍යය මැද අබ මල්වල ඇත්තේ ගැමි සුන්දරත්වයකි.

අපි ඉන්දියාවේ පැරණිතම ගුහාව වන, අතීතයේ සිල්වත් භික්ෂූන් වහන්සේලා වැඩසිටි බරාබර් (Barabar) ගුහාව වෙත ගියෙමු. මෙහි පැමිණෙන විට මම දැඩි ලෙස විඩාපත්ව සිටියෙමි. බඩේ අමාරුවක් නිසා මම කණ්ඩායමට වඩා පසුපසින් සිටියෙමි. මගේ කුස ගින්නෙන් පිරී තිබූ අතර බඩවැල් ඇඹරෙනවාක් මෙන් දැනුණි. සෑම පියවරක් පාසාම මගේ ශක්තිය සහ ජීව ගුණය පිරිහෙමින් තිබුණි. වෙහෙසට පත් මගේ දෙපා මම අපහසුවෙන් පෙරට ඇදගෙන ගියෙමි. මගේ සගයන් මාව "බෝම්බ සහ බිම් බෝම්බ*" (පාද සටහන බලන්න) පිරුණු යුධ පිටියක් මැද තනි කර දමා ගොස් තිබුණි.

ගොම මැටි ගාන ලද පැල්පත්වලින් පිරුණු දුප්පත් ගම්මාන හරහා වැටී තිබුණු දිගු මාවතේ මම තනිවම ඇවිද ගියෙමි. එහි කාන්තාවන් සිය දෑතින්ම අමු ගොම ගුලි කර වේලීම සඳහා රවුම් හැඩයට සකසති. වැසි කාලයේදී ඔවුන් ලිප ගිනි මෙලවීමට භාවිතා කරන්නේ මේවාය.

​අපි නේරංජරා නදිය දිගේ බුද්ධගයාව දෙසට ගමන් කළෙමු. නොගැඹුරු මෙම නදිය ඊසාන දෙසින් නිරිත දෙසට ගලා බසී. වර්තමානයේ ප්‍රදේශවාසීන් මෙය ලිලාජන් (Lilajan) නදිය ලෙස හඳුන්වන අතර, ඉතිහාසයේ මෙය නේරංජරා නදිය ලෙස ප්‍රසිද්ධ විය. මෘදු ලෙස ගලා බසින මෙම නදිය ඉන්දියාවේ මධ්‍යම ප්‍රදේශයේ බොහෝ අඳුරු සහ ගැඹුරු කලාප හරහා ගලා යයි. ගංගාවේ ඉතිහාසය එයට පූජනීය මෙහෙවරක් පවරා ඇත. නේරංජරා නදිය යන නාමය මේ ලෝකයේ උතුම්ම මනුෂ්‍යයාගේ අභිසම්බුද්ධිය හා බැඳී පවතී. බුදුන් වහන්සේ බුද්ධත්වයට පත්වීමට පෙර උන්වහන්සේගේ ජීවිතයට සම්බන්ධ වැදගත් සිදුවීමක් සිදු වූයේ මෙහිය.

​ගඟෙන් එපිට, අප ඉදිරිපිට විශාල නුග ගසක් තිබුණි. එය පුද්ගලයන් 20 දෙනෙකුට අත් අල්ලාගෙන වට කළ හැකි තරම් විශාල වූ අතර එහි අතු අහස දෙසට විහිදී තිබුණි. මෙය ගිනි දෙවියන් පිදූ කාශ්‍යප සහෝදරයන් සහ ඔවුන්ගේ දහසක් අනුගාමිකයන් විසූ ස්ථානය ලෙස විශ්වාස කෙරේ. පසුව ඔවුන් සියලු දෙනා බුදුන් වහන්සේගෙන් පැවිදි බව ලබා රහත් භාවයට පත් වූහ. බෝධිසත්වයන් වහන්සේ සුජාතා සිටු දේවියගෙන් කිරිපිඬු දානය පිළිගත් ස්ථානය සනිටුහන් කරන ස්තූපය පිහිටා ඇත්තේ ද මෙයට නුදුරිනි. ඇය තම කුළුඳුල් පුතු ප්‍රාර්ථනා කරමින් වෘක්ෂ දේවතාවුන් උදෙසා පූජා පැවැත්වීමට මෙහි පැමිණ ඇත.

​උරුවෙල දනව්වේ වසර හයක් තිස්සේ දුෂ්කරක්‍රියා කිරීමෙන් උන්වහන්සේගේ ශරීරය අතිශයින් වැහැරී තිබුණි. එසේ වුවද උන්වහන්සේට විමුක්ති මාර්ගය අවබෝධ නොවීය. ශක්තිය පිරිහී, නැගී සිටීමට හෝ ඇවිදීමට පවා නොහැකි වූ අවස්ථාවක, උන්වහන්සේ සුජාතා දේවිය පූජා කළ කිරිපිඬු දානය පිළිගත්හ. එම දානය වැළඳීමෙන් පසු ප්‍රාණවත් වූ උන්වහන්සේ, ශුද්ධ වූ මාර්ගය වන්නේ මධ්‍යම ප්‍රතිපදාව බව වටහා ගත්හ. උන්වහන්සේ නේරංජරා නදී තීරයට වැඩම කර, "මා හට බුද්ධත්වය ලැබිය හැකි නම්, මේ පාත්‍රය උඩුගං බලා පාවා යේවා" යි අධිෂ්ඨාන කර පාත්‍රය ජලයට මුදාහළහ. සැබවින්ම, පාත්‍රය ජල මතුපිටට පැමිණි සැණින් එය උඩුගං බලා පාවී ගොස්, පෙර බුදුන් වහන්සේලාගේ පාත්‍ර ස්පර්ශ කරමින් ගංගා පතුලේ නතර විය. එවිට උන්වහන්සේ තමන් තෝරාගත් මාවත නිවැරදි බවත් තමන් ඒකාන්තයෙන්ම බුදු වන බවත් තහවුරු කර ගත්හ. උන්වහන්සේ ගඟට බැස ස්නානය කර, තමන් සොයාගත් මාවතේ පුහුණුවීම් සඳහා සුදුසු ස්ථානයක් සොයා එතෙර වූහ.

​වසර ගණනාවකට පසුවත් ඒ ගඟ එලෙසම පවතී. ගඟේ මෘදු ගලායාම එහි පැමිණෙන අයට සාමකාමී සහ පූජනීය හැඟීමක් ලබා දෙයි. බුදුන් වහන්සේගේ පාද ස්පර්ශ වූ මේ ස්ථානය සදාකාලික සාමයේ නිකේතනයක් බවට පත්ව ඇත.

​නේරංජරා නදියට නුදුරින් පිහිටි සුජාතා ස්තූපය පසුකර යන විට, වට් තායි බුද්ධගයා (Wat Thai Buddhagaya) විහාරයේ උප විහාරාධිපති හිමියන් සහ සෝ (Sổ - කහ බල්ලා) අප කණ්ඩායම එනතුරු බලා සිටියහ. සෝ මීට පෙර පස් වතාවක් භික්ෂූන් වහන්සේලා සමඟ පයින් ගමන් කර ඇති අතර, දැන් ඔහු නැවතත් සංඝයා වහන්සේලා සමඟ එක්වනු ඇත. නමුත් මෙවර ඔහු තනි නොවනු ඇත, මන්ද ආලෝක (Āloka) ඔහුගේ සහකරු ලෙස සිටින බැවිනි. සෝ සහ ආලෝකගේ පැමිණීම මුළු කණ්ඩායමටම අමුතුම පෙනුමක් එක් කළේය.

​ඉර බැස යන මොහොතේ, නේරංජරා නදිය මැද සිට දුරින් බලන විට, දුමාරය සහ මීදුම අතරින් මහා බෝධි විහාරයේ (Mahābodhi Stupa) තේජවත් සහ සුන්දර දසුන අපට දැකගත හැකි විය. මගේ සිත සතුටු කඳුළින් පිරී ගියේය. මම මහබෝධි ස්තූපය සහ මහා බෝධීන් වහන්සේ දෙසට දෑත් නමා වන්දනා කළෙමි. "පියාණෙනි! මම නැවත ආවා - මේ දූවිලි පිරි දිගු මාවතේ දින 20 ක් තිස්සේ පොරබදමින් පැමිණි අකීකරු පුත්‍රයා මමයි." මහත් වූ වීර්යයෙන් යුතුව මම අද මාගේම දෙපයින් මෙහි පැමිණ සිටිමි. මගේ වෙහෙස සුළු දෙයක් වුවද, මම එය මගේ ගෞරවනීය පියාණන් වන බුදුන් වහන්සේට පූජා කරමි.

​පා ගමනින් වැඩම කළ සංඝයා වහන්සේලා අවසානයේ ඉන්දියාවේ බිහාර් ප්‍රාන්තයේ ගයා දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි පූජනීය බුද්ධගයා පුණ්‍ය භූමියට ළඟා වූහ. වසර 2500 කට පෙර ගෞතම බුදුන් වහන්සේ බුද්ධත්වයට පත් වූ මෙම ස්ථානය ලොව පුරා සිටින බෞද්ධයන් තම ජීවිත කාලය තුළ එක් වරක් හෝ වැඳපුදා ගැනීමට ප්‍රාර්ථනා කරන ස්ථානයකි.

​අපි තායි රාජකීය විහාරය වටා ප්‍රදක්ෂිණා කර ගෞරව දැක්වූවෙමු. එහිදී ආලෝකට (බල්ලාට) ප්‍රබල දේශීය සුනඛ කණ්ඩායමකගේ ප්‍රහාරයකට මුහුණ දීමට සිදු විය. අපගේ ගමන් කාලය පුරාම ආලෝක කිසිම සතුරෙකුට බිය වනවා මම දැක නොතිබුණි. නමුත් මෙවර ඔහු කෙතරම් බියට පත් වූවාද කිවහොත් ඔහුට ඇවිදීමට පවා නොහැකි විය. භික්ෂූන් වහන්සේලා සහ මම ඔහුව ආරක්ෂා කිරීමට උත්සාහ කළද ඔහු බියෙන් වෙව්ලන්නට විය. අප අතේ රිටි තිබුණද අර සුනඛ කණ්ඩායම පසුබසින්නට සූදානම් නොවීය. භික්ෂූන් වහන්සේලා දෙදෙනෙක් මගේ බෑගය සහ පාත්‍රය ගත් අතර මම ආලෝකව වඩා ගත්තෙමි. මා වඩාගෙන සිටින විට ඔහුගේ මාංශ පේශි වෙව්ලන ආකාරය මට දැනුණි. තවත් භික්ෂූන් වහන්සේලා හතර නමකගේ ආරක්ෂාව මැද අපි එතැනින් නික්මුණෙමු. ඒ බිහිසුණු අත්දැකීමෙන් පසු ආලෝක තේරුම් ගත්තේ ඔහුට මෙහි ආරක්ෂාව අවශ්‍ය බවයි.

​(පාද සටහන: මෙහි "බිම් බෝම්බ*" ලෙස හැඳින්වෙන්නේ මිනිසුන් සහ සතුන්ගේ මලපහ වන අතර, වන්දනාකරුවන් විහිළුවට ඒවා බෝම්බ ලෙස හඳුන්වති.)

​මතු සම්බන්ධයි!