පූජ්ය පඤ්ඤාකාර හිමියන් විසින් රචිත බුදුන් වහන්සේගේ පාදසටහන් ඔස්සේ - දින සටහන් පොතේ සිංහලානුවාදය - 23,24,25 දින
බුදුන්වහන්සේ ගේ පියසටහන් ඔස්සේ
2023 ජනවාරි 2 (23 වන දිනය)
බුදුදහමේ ශුද්ධ වූ භූමිය වන මෙම පුණ්ය භූමියේ දින තුනක් රැඳී සිටීමෙන් පසු, අපගේ පාදචාරී සංඝයා වහන්සේලා එම පරිශ්රය පිරිසිදු කර තිබූ පරිදිම නැවත සකස් කළහ. ඉන්පසු අප අතිපූජ්ය ප්රා ධම්බෝධිවොං (Phra Dhambodhivong) නාහිමියන් බැහැදැක උපදෙස් ලබාගැනීම සඳහා රාජකීය තායි බුද්ධගයා විහාරය (Wat Royal Thai Buddhagaya) වෙත පියනැගුවෙමු. විහාරයේ බෝධීන් වහන්සේ අභියස කෙටි තෙරුවන් නැමදුමකින් පසුව, උන්වහන්සේ අපගේ මෙම පාදචාරී ගමනේ සාර්ථකත්වය වෙනුවෙන් අවවාද අනුශාසනා සහ ආශිර්වාද පිරිනැමූහ. ස්වාමීන් වහන්සේලා, මෙහෙණින් වහන්සේලා සහ ගිහි උපාසක උපාසිකාවන් දිගු පෝලිමක රැඳී සිටිමින් සංඝයා වහන්සේලාට සමුදුන්හ. නාහිමියන් ද විහාරයේ තෙවැදෑරුම් දොරටුවෙන් පිටතට සංඝයා වහන්සේලා සමඟ පියනගමින් සමුදුන් අතර, මා නික්ම යාමට පෙර දිරිමත් කිරීමක් ලෙස උන්වහන්සේ මාගේ දෑත් අල්ලා ගත්හ.
මට යම් කාර්යයක් නිම කිරීමට තිබූ බැවින්, මම සංඝයා වහන්සේලාගෙන් වෙන්ව නැවත බුද්ධගයාව දෙසට ගියෙමි. මගේ වැඩකටයුතු කරගන්නා අතරතුර, ඊයේ රාත්රියේ මහාබෝධි ස්තූපය සහ බෝධීන් වහන්සේ ප්රදක්ෂිණා කිරීමට ගිය අවස්ථාවේදී අතරමං වූ 'ස්පොටි ආලෝක' (Spotty Āloka - අපගේ සුරතල් බල්ලා) සෙවීමට ද මට අවශ්ය විය. මා සංඝයා වහන්සේලාගෙන් සමුගන්නා විට, ආලෝකව සොයාගන්නා ලෙස ස්වාමීන් වහන්සේලා ද මට මතක් කිරීමට අමතක නොකළහ.
නගර මධ්යයට යන අතරමගදී, කුණු ගොඩවල් අසල පාර අයිනේ ඇවිදිමින් සිටි ආලෝකව මට හමු විය. ඔහුගේ ඇඳුම ද නැති වී තිබූ අතර, බෙල්ල වටා ඉතිරිව තිබුණේ කුඩා රෙදි කැබැල්ලක් පමණි. මම "ආලෝක!" කියා කෑ ගැසුවෙමි. ඔහු හිස ඔසවා බලා වහාම මා වෙත දිව ආවේ මහත් උද්යෝගයකිනි. ඔහු මගේ අත හපා කමින්, කෙඳිරිගාමින් මා මතට පැන පීඩාව ප්රකාශ කළේ, "ස්වාමීනි, ඇයි මාව මුළු රෑම මෙතන දාලා ගියේ? මට බඩගිනියි, සීතලයි, බයයි. ඇයි මාව හොයාගන්න මෙච්චර පරක්කු වුණේ? මට ඔබව ගොඩක් මතක් වුණා!" යන්න පවසන්නාක් මෙනි. ඊයේ රාත්රියේ මම ඔහු වෙනුවෙන් කෑම පිළියෙළ කර බලා සිටියෙමි, ඔහු සෙව්වෙමි. ඔහු තම මිතුරන් සමඟ ගොස් ඇතැයි මම සිතුවද, ඔහු මෙලෙස එළියේ අතරමංව සිටින බව මම දැන සිටියේ නැත. මම ඔහුව අතගා සනසා, අපි දෙදෙනාම මහාබෝධි සමිතිය (Maha Bodhi Society) වෙත ගියෙමු.
මම ඉක්මනින් බිස්කට් පැකට් දෙකක් ගෙන ආලෝකට කැවුවෙමි. මගේ රාජකාරි නිමවන තුරු ඔහුව එහි නතර කර තැබීමට මට අවශ්ය විය. නමුත් මම ඔහුට ඒ බව පැවසීමටත් පෙර, ජර්මන් ෂෙපර්ඩ් බල්ලන් දෙදෙනෙකු ඔහු පසුපස පන්නන්නට විය. ඔහු වහාම ගේට්ටුවෙන් පිටතට දිව ගිය අතර, මම ද ඔහු පසුපස ගියෙමි. අපි දෙදෙනාම මහාබෝධි විහාරයට ඇතුළු වීමට උපාසක උපාසිකාවන් පෝලිම් ගැසී සිටි කාර්යබහුල මංසන්ධියක නතර වුණෙමු.
සියල්ල යහපත් වනු ඇතැයි මා සිතුවද, තුවාල ලබා සිටි ආලෝකට තවත් බල්ලෙකු පැමිණ ගොරවන්නට විය. එය දුටු මම බිම වාඩි වී ආලෝකව අල්ලා ගත්තෙමි. එවිට එක්වරම කාන්තාවක් පැමිණ රුපියල් සියයක නෝට්ටු කිහිපයක් මට දෙමින්, "මම මේක පූජා කරන්න කැමතියි," යැයි පැවසුවාය. මම ඒ මුදල් අතැතිව, "මෙනවිය, මේ මොකටද?" කියා ඇසුවෙමි.
"ඔහ්! ඔබ වියට්නාම ජාතිකයෙක්ද?" ඇය පුදුමයෙන් ඇසුවාය.
"ඔව්, මම වියට්නාම ජාතිකයෙක්."
අතේ රුපියල් කිහිපයක් තබාගෙන මම සිනාසුණෙමි. හදිසියේම මට සිතුණේ උරහිස් දෙකේ බෑග් දෙකක් එල්ලාගෙන, ආලෝකවත් සමඟ පාරවල් අයිනේ සහ කඩපිල්වල රස්තියාදු වන, නිවසක් නැති, යන එන අය දෙස බලා සිටින මා දැන් බුද්ධගයාවේ සැබෑ හිඟන්නෙකු වී ඇති බවයි. කී දෙනෙක් නම් අප දෙස බලා සිටින්නට ඇත්දැයි මට සිතුණි.
මම මගේ හමුවීම (Appointment) සඳහා එහි රැඳී සිටි අතර, ආලෝක මගේ පාමුල නිදාගත්තේය. හමුවීම සඳහා ඇතුළට යන විට ආරක්ෂක අංශ ආලෝකට ඇතුළුවීමට ඉඩ නොදුන් බැවින්, පිටත රැඳී සිටින ලෙස මම ඔහුට කීවෙමි. ඇතුළත සිටින විටත් ඔහු නැවත අතරමං වේදෝ යන බියෙන් මම පීඩා වින්දෙමි. එබැවින් මම හමුවීම අවලංගු කර පිටතට පැමිණියෙමි. සැබවින්ම, ආලෝක එහි සිටියේ නැත. මම පාරේ සෑම කොනකම ඔහුව සෙව්වෙමි, අප නිතර යන පාරේ එහා මෙහා ගියෙමි, උදේ ඔහු හමු වූ තැනට ද ගියෙමි. නමුත් ඔහු කොහේවත් සිටියේ නැත. පැයකට වඩා වැඩි කාලයක් දැඩි ලෙස ඔහුව සෙවීමෙන් පසු, ආලෝක සමඟ මගේ කර්ම ශක්තිය මෙතැනින් අවසන් යැයි මම සිතුවෙමි. මම මගේ සිත ආලෝක වෙත යොමු කර, ඔහුට පින් අනුමෝදන් කර, ඔහුට ආදරය කරන සහ රැකබලා ගන්නා කෙනෙකු ඔහුට හමු වේවායි ප්රාර්ථනා කළෙමි. මඳ වේලාවක් ඇවිද ගිය පසු, උප විහාරාධිපති හිමියන් කතා කර ආලෝකව හමු වූවාදැයි විමසූහ. ඇතැම් මෙහෙණින් වහන්සේලා ආලෝකව අසල කොහේ හෝ දුටු බව උන්වහන්සේට පැවසූහ. උප විහාරාධිපති හිමියන් සහ මම නැවතත් සෙවීම ආරම්භ කළ අතර, අවසානයේ බංග්ලාදේශ ආරාමය ඉදිරිපිට සිටි ආලෝකව අපට හමු විය.
අපි දෙදෙනාම නැවත ගමන ආරම්භ කළෙමු. අද නවාතැන් ගැනීමට නියමිත ස්ථානය එතරම් දුරින් නොවීය. අපි පාර අයිනේ පිහිටි කුඹුරු අසල එළිමහන් භූමියක රාත්රිය ගත කළෙමු. ආලෝක කූඩාරම තුළ නිදාගැනීම ප්රතික්ෂේප කළ අතර, ඔහු වැලි කඳු මත තද නින්දකට වැටුණි. සමහර විට ඊයේ රාත්රියේ නිදි වැරීම නිසා ඔහුට තදින්ම නින්ද යන්නට ඇත. රාත්රිය ගෙවී යද්දී පින්න තදින්ම වැටෙන්නට විය; මම ඔහුව කූඩාරම ඇතුළට ගත්තද ඔහු නැවතත් හොර රහසේම එළියට ගියේය. අවසානයේ, මම ඔහුට කැමති ආකාරයටම නිදහසේ නිදාගන්නට ඉඩ හැරියෙමි!
බුදුන් වහන්සේගේ පියසටහන් ඔස්සේ - වන්දනා චාරිකා දිනපොත
2023 ජනවාරි 3 - 4 (24-25 දින)
මම සිතුවේ වැසි වසිනවා කියා ය, නමුත් එය තෙතබරි වූ අධික සීතල රැයක පතිත වූ පිනි බිඳු පමණි; ඝන සුදු මීදුම කළු පැහැති අහස වසාගෙන පහත් වී තිබුණි. වාරාණසී වෙත යන මාර්ගය තවමත් බොහෝ දුරය. අපි සඳක් හෝ තරුවක් නොමැති මධ්යම රාත්රියේ බඩු බාහිරාදිය අසුරාගෙන ගමන් ආරම්භ කළෙමු; කලින් කලට හමා එන දැඩි ශීතල සුළඟ පා ගමනින් වඩින සංඝයා වහන්සේලාගේ හදවතට පවා දැඩි සීතලක් ගෙන ආවේය.
ක්ෂණික නූඩ්ල්ස් ස්වල්පයකින් කුසගින්න නිවාගත් අපි නැවතත් ගමන ආරම්භ කළෙමු. පසුගිය දින දෙක පුරාම අහස අඳුරු වී තිබූ අතර, තීන්ත තැවරූවාක් වැනි සුදු පැහැති මීදුම පමණක් දක්නට ලැබුණි—දිවා රාත්රී දෙකෙහිම මේ දිගු මාවතට හිරු රැසක් පතිත වූයේ නැත.
මධ්යහ්නයෙන් පසු, 'සෝ' (කහ පැහැති සුනඛයා) තවමත් කණ්ඩායම් නායකයා අසලම රැඳී සිටි අතර, 'ස්පොටි ආලෝක' අවදි වී කිසිවෙකුටත් නොදන්වා පිටව ගොස් තිබුණි. මම කිහිප වතාවක්ම ඔහුගේ නම කියා ඇමතූ නමුත් ලැබුණේ නිහඬතාවය පමණි. සංඝයා වහන්සේලා ඉදිරියටම වැඩම කළත්, ස්පොටි ආලෝක කොහේවත් පෙනෙන්නට සිටියේ නැත. සාමාන්යයෙන් කෙටි වෙලාවකට පසු ආලෝක අපව සොයාගෙන පැමිණෙයි. නමුත් මෙවර පරතරය වැඩි විය; මම අවට සිටි අයගෙන් විමසුවද කිසිවෙකු ආලෝකව දැක තිබුණේ නැත. මම වරින් වර ආපසු හැරී බැලුවෙමි, නමුත් ඔහුගේ සේයාවක්වත් නොවීය. "ඇයි ඔයා ස්වාමීන් වහන්සේට ඇහුම්කන් දෙන්නේ නැත්තේ? සෙල්ලක්කාරකම නිසා කාලයත් අමතක වෙලා. ඔහොම ගියොත් ඔයාගේ හැම පිනක්ම නැති වෙයි. දැන් සංඝයා වහන්සේලා පිටත් වෙලා ඉවරයි, ඔයා කොහේද ඉන්නේ?" යැයි මම මටම කියා ගත්තෙමි.
කිලෝමීටර් පහක් පමණ ගිය පසු, මම නතර වී පසුව පැමිණි සංඝ කණ්ඩායමෙන් ආලෝක ගැන විමසූ නමුත් සියලු දෙනාම හිස වැනුවේ නැතැයි කීමටය. ගුරු-ගෝල අපේ මේ කර්මමය සම්බන්ධය මෙතැනින් අවසන් ද? "ධර්ම ප්රචාරය සඳහා වූ වන්දනාව" දැන් ඔබ නොමැතිව ඉදිරියට යයි; නිර්වාණ මාර්ගය සඳහා වූ ඔබේ බීජය මෙපමණක්ද?
මම සංවිධායකවරයෙකුට කරුණු පැහැදිලි කර දී නැවත ආපසු ගොස් ස්පොටි ආලෝකව සෙවීමට තීරණය කළෙමි. දිවා ආහාරය සඳහා නැවතුණු ස්ථානය අසලදී මට ඔහුව හමු විය. ඔහු මහත් උද්යෝගයෙන් මා වෙත දුවගෙන ආවේය. ඔහුගේ මුළු සිරුරම අසූචි ගඳින් පිරී තිබූ අතර, මාගේ සිවුරද එයින් අපවිත්ර විය. මම වහාම ඔහුගේ බෙල්ලට පටියක් (collar) දැමුවෙමි. අතීතයේදී හියුං සාං (Xuanzang) හිමිපාණන්ට සුන් වූකොංව (වඳුරු රජු) දමනය කිරීමට රන් හිස් පටියක් පැළඳවීමට සිදු විය; උත්ප්රාසාත්මක ලෙස මටත් ස්පොටි දමනය කිරීමට පටියක් පැළඳවීමට සිදු විය, නමුත් ඔහුව දමනය කළ හැකිද යන්න ඔහුගේ කර්මය මත රඳා පවතී. ගුරු සහ ගෝලයා වූ අපි, මා ඒ වන විටත් පසු කර පැමිණි මාර්ගයේ නැවත ගමන් ඇරඹුවෙමු. අපි මහා මාර්ගය පසු කර කුඩා වීදියකටත්, ඉන්පසු නගරයට සහ වෙළඳපොළටත් පිවිසුණෙමු; ගිය සෑම තැනකදීම දහස් ගණන් කුතුහලයෙන් පිරි දෑස් අප දෙස බලා සිටියේය.
අපි ඉන්දියාවේ දිගම පාලම වෙත ළඟා වූයෙමු. එහි තිබුණේ මංතීරු දෙකක් සහ පදික වේදිකාවක් පමණි. පදික වේදිකාව උසින් වැඩි නිසාත්, වාහනයක් යන සෑම විටම පාලම සෙලවෙන නිසාත් ආලෝක ඒ මත ඇවිදීමට බිය විය. ආලෝක වාහන යන මංතීරුවට බැස පදික වේදිකාව අයිනෙන් ගමන් කළේය; පසෙකින් යන සෑම වාහනයකටම ඔහු බිය වී පදික වේදිකාවට හේත්තු වූ අතර ඉදිරියට යාමට බිය විය. ඔහුගේ බිය නැති කිරීම සඳහා මමද වාහන මංතීරුවට බැස ඔහුට පිටුපසින් රැකවරණය දෙමින් ගමන් කළෙමු. අවසානයේ ඔහු පදික වේදිකාව මතට නැග ඇවිදීමට එකඟ විය. බොහෝ වේලාවක් ඇවිද ගියද අපට ගං ඉවුර පෙනෙන්නට තිබුණේ නැත. පාලම තවමත් ඉතා දිගු බවක් පෙනුණු අතර, ගුරුවරයා සහ සිසුවා යන දෙදෙනාම දැඩි ලෙස වෙහෙසට පත්ව සිටියහ.
මම ස්පොටි ආලෝක කෙරෙහි ඇලීමක් (උපාදානයක්) ඇති කරගෙන ඇතැයි සමහර විට කෙනෙකුට සිතෙන්නට පුළුවන. මක්නිසාද යත්, බොහෝ දුෂ්කරතා මධ්යයේ ඔහු නිතර අතරමං වුවද මම ඔහුව සෙවූ බැවිනි. නමුත් මෙහි කිසිදු ඇලීමක් නැත, එය හුදෙක් ආලෝක අපට හමු වූ දින සිට සංඝයා වහන්සේලා සමඟ කර්මමය සම්බන්ධයක් පවතින බව මට වැටහුණු නිසාය. කිලෝමීටර් හයසියයකට වඩා වැඩි දුරක් ගමන් කරමින් ස්පොටි ආලෝක වැනි දහස් ගණන් සැරිසරන සුනඛයන් හමු වුවද, දින විස්සකට වඩා වැඩි කාලයක් අප සමඟ රැඳී සිටීමට අධිෂ්ඨාන ශක්තියක් තිබුණේ ආලෝකට පමණි. කුසගින්න, පිපාසය සහ වෙහෙස අත්විඳීමට සිදු වුවද, ඔහු නොසැලී සිටින අතර අත් නොහරියි. සමහර විට අපට පවා ඇවිදීමට නොහැකි වන අවස්ථා ඇත, එසේ නම් ආලෝක වැනි සත්වයෙකු ගැන කුමන කතාද? ඔහු තවමත් තරුණ, ක්රියාශීලී සහ සෙල්ලක්කාරය, එබැවින් ඔහු සමහර විට අතරමං වන්නේ සංඝයාගෙන් වෙන්වීමට අවශ්ය නිසා නොව අවධානය වෙනතකට යොමු වීම නිසාය.
එබැවින්, මට හැකි තාක් කල් ආලෝක හට යහපත් වාතාවරණයක් නිර්මාණය කර දීමට මම කැමැත්තෙමි. බුදුන් වහන්සේ තම දරුවාට ආදරය කරන මවක මෙන් තම ශිෂ්යයන් කෙරෙහි ඉවසිලිවන්ත වූවා නොවේද? උන්වහන්සේ යම් සත්වයෙකුට උපකාර කිරීමට අවශ්ය වූ විට, සියලු දුෂ්කරතා මධ්යයේ වුවද ඔවුන්ව අත්හැරියේ නැත. මට තවමත් ඒ සඳහා අවස්ථාව පවතින බැවින් මමද බුදුන් වහන්සේගේ ඒ ඉගැන්වීම් පුහුණු කිරීමට උත්සාහ කරමි. සියල්ලට පසු, ආලෝක යනු අනුකම්පා කළ යුතු, රැකවරණය ලැබිය යුතු සත්වයෙකි.
අවසානයේදී, ගුරුවරයාට සහ සිසුවාට අඳුර වැටීමට පෙර නැවත කණ්ඩායම සමඟ එක් වීමට හැකි විය. මම ස්පොටි ආලෝකව සංඝ නායකයා වෙත කැඳවාගෙන ගොස් අවවාද ලබා ගැනීමට සැලැස්වූයෙමි. ඉන්පසු, ඔහු එතැනම වැතිරී ක්ෂණිකවම තද නින්දකට වැටුණේය.
මතු සම්බන්ධයි!
No comments:
Post a Comment